🚀 go-pugleaf

Pan Tomasz Minkiewicz ma do złożenia sporo wzorów, w których często
występuje overbrace do wyróżnienia skomentowanych gdzie indziej członów 
równania:

> Jest z tym jednak pewien problem estetyczny. Otóż niektóre nazwane
> człony w obrębie jednego równania są niskie, a inne to całki czy piętrowe
> ułamki. W takiej sytuacji zarówno klamerka, jak i tekst nad nią skacze
> w pionie, a to wygląda nieładnie.
> Czy da się zrobić, żeby teksty nad klamrami były wyrównane do wspólnej
> linii bazowej? Klamry chyba lepiej nie, bo jeśli są blisko równania to
> łatwiej jednym rzutem oka określić, co dokładnie obejmują, ale jeśli
> i one miałyby być wyrównane, to jest to do przyjęcia.
>
> Da się to jakoś elegancko zrobić?

Nie wiem czy to elegancko, ale ludzie w takich sytuacjach często radzą
sobie umieszczając w odpowiednich miejscach konstrukcję podobną do tej,
którą D.E. Knuth zdefiniował jako "\strut".

W praktyce jest to coś takiego: \vrule height8.5pt depth3.5pt width0pt.
Przed każdy opisem (albo po) wstawiamy taki zerowej szerokości, a więc
niewidoczny, prostokąt, który jednak ma określoną wysokość i głębokość.
Warto znać takie sztuczki, to się bardzo często przydaje.

Jarek

-- 
A czy to pięknie, czy to źle,
to każdy chłopiec wiedzieć powinien
Ole-la-li, ole-li-la
a czy nam coś ta wiedza da?

On Mon, 6 Dec 2010 11:37:31 +0000 (UTC)
Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:

> Pan Tomasz Minkiewicz ma do złożenia sporo wzorów, w których często
> występuje overbrace do wyróżnienia skomentowanych gdzie indziej członów 
> równania:

Hej! To ładne. Czy to się robi automatycznie? Mógłbym zobaczyć kod?

> > Jest z tym jednak pewien problem estetyczny. Otóż niektóre nazwane
> > człony w obrębie jednego równania są niskie, a inne to całki czy piętrowe
> > ułamki. W takiej sytuacji zarówno klamerka, jak i tekst nad nią skacze
> > w pionie, a to wygląda nieładnie.
> > Czy da się zrobić, żeby teksty nad klamrami były wyrównane do wspólnej
> > linii bazowej? Klamry chyba lepiej nie, bo jeśli są blisko równania to
> > łatwiej jednym rzutem oka określić, co dokładnie obejmują, ale jeśli
> > i one miałyby być wyrównane, to jest to do przyjęcia.
> >
> > Da się to jakoś elegancko zrobić?
> 
> Nie wiem czy to elegancko, ale ludzie w takich sytuacjach często radzą
> sobie umieszczając w odpowiednich miejscach konstrukcję podobną do tej,
> którą D.E. Knuth zdefiniował jako "\strut".
> 
> W praktyce jest to coś takiego: \vrule height8.5pt depth3.5pt width0pt.
> Przed każdy opisem (albo po) wstawiamy taki zerowej szerokości, a więc
> niewidoczny, prostokąt, który jednak ma określoną wysokość i głębokość.

Ale nie mam pojęcia, jaką poszczególne \vrule powinny mieć głębokość.
Człony równania mają wysokość bardzo różną. Dobieranie wartości
na oko raczej nie wchodzi w grę. Czy jestem w stanie dobrać się
w kodzie do położenia i wysokości etykiet poszczególnych członów
równania?

Nie dałoby się po prostu jakoś powiedzieć texowi: wyrównaj górną
krawędź wskazanego boxa z górną krawędzią zewnętrznego boxa aktualnego
otoczenia matematycznego?

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>

Pan Tomasz Minkiewicz napisał:

>> Pan Tomasz Minkiewicz ma do złożenia sporo wzorów, w których często
>> występuje overbrace do wyróżnienia skomentowanych gdzie indziej członów 
>> równania:
>
> Hej! To ładne. Czy to się robi automatycznie? Mógłbym zobaczyć kod?

Niejeden chciałby taki kod zobaczyć. Najtęższe głowy latami całymi go
poszukują. A tu tymczasem nie ma nawet pewności, że taki kod istnieje.
Chciałbym, żeby go nie było. I chyba rzeczywiście nie ma.

>>> Jest z tym jednak pewien problem estetyczny. Otóż niektóre nazwane
>>> człony w obrębie jednego równania są niskie, a inne to całki czy piętrowe
>>> ułamki. W takiej sytuacji zarówno klamerka, jak i tekst nad nią skacze
>>> w pionie, a to wygląda nieładnie.
>>> Czy da się zrobić, żeby teksty nad klamrami były wyrównane do wspólnej
>>> linii bazowej? Klamry chyba lepiej nie, bo jeśli są blisko równania to
>>> łatwiej jednym rzutem oka określić, co dokładnie obejmują, ale jeśli
>>> i one miałyby być wyrównane, to jest to do przyjęcia.
>>>
>>> Da się to jakoś elegancko zrobić?
>> 
>> Nie wiem czy to elegancko, ale ludzie w takich sytuacjach często radzą
>> sobie umieszczając w odpowiednich miejscach konstrukcję podobną do tej,
>> którą D.E. Knuth zdefiniował jako "\strut".
>> 
>> W praktyce jest to coś takiego: \vrule height8.5pt depth3.5pt width0pt.
>> Przed każdy opisem (albo po) wstawiamy taki zerowej szerokości, a więc
>> niewidoczny, prostokąt, który jednak ma określoną wysokość i głębokość.
>
> Ale nie mam pojęcia, jaką poszczególne \vrule powinny mieć głębokość.
> Człony równania mają wysokość bardzo różną. Dobieranie wartości
> na oko raczej nie wchodzi w grę. Czy jestem w stanie dobrać się
> w kodzie do położenia i wysokości etykiet poszczególnych członów
> równania?

Dowcip polega na tym, że to nie mają być "poszczególne \vrule", tylko
jedno takie samo "\vrule" dla wszystkich elementów składających się na
wiersz wzoru matematycznego. W wierszu tym występuje wiele elementów
opisanych jako \overbrace{X_n}^{Y_n}. Kolejne wyrażenia X mają różną
wysokość, co powoduje, że i klamry nie stoją w jednej linii. A wyrażenia
Y nad klamrami mają różną głębokość, co z kolei sprawia, że ich linia
bazowa jest różnie oddalona od klamer. Proponowałem zrobić coś takiego:

\def\Vh{\vrule width0pt height20pt depth0pt}
\def\Vd{\vrule width0pt height0pt depth10pt}

\overbrace{\Vh X_1}^{\Vd Y_1} ... \overbrace{\Vh X_n}^{\Vd Y_n}

Odpowiednie wysokości i głębokości w definicjach należy dobrać i ustawić
przed ich użyciem we wzorze. Być może przed każdym z osobna, ale jest
nadzieja, że te same wartości wystarczą dla całego tekstu.

> Nie dałoby się po prostu jakoś powiedzieć texowi: wyrównaj górną
> krawędź wskazanego boxa z górną krawędzią zewnętrznego boxa aktualnego
> otoczenia matematycznego?

Nie sądzę, że się da. Gdyby TeXowi dało się prostymi słowami powiedzieć
wszystko, to by te słowa przestały być proste. TeX w łatwy sposób robi
to, co jest typowe, a nietypowe rzeczy trzeba robić nietypowo.

Jarek

-- 
-- Mój kochany -- rzekła maszyna -- gdybym mogła robić wszystko na n we
wszelkich możliwych językach, byłabym Maszyną Która Może Wszystko Na
Cały Alfabet, bo dowolna rzecz, w jakimś tam obcym języku na pewno
nazywa się na n. Nie ma tak dobrze.

On Mon, 6 Dec 2010 17:37:02 +0000 (UTC)
Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:

> >>> Jest z tym jednak pewien problem estetyczny. Otóż niektóre nazwane
> >>> człony w obrębie jednego równania są niskie, a inne to całki czy piętrowe
> >>> ułamki. W takiej sytuacji zarówno klamerka, jak i tekst nad nią skacze
> >>> w pionie, a to wygląda nieładnie.
> >>> Czy da się zrobić, żeby teksty nad klamrami były wyrównane do wspólnej
> >>> linii bazowej? Klamry chyba lepiej nie, bo jeśli są blisko równania to
> >>> łatwiej jednym rzutem oka określić, co dokładnie obejmują, ale jeśli
> >>> i one miałyby być wyrównane, to jest to do przyjęcia.
> >>>
> >>> Da się to jakoś elegancko zrobić?
> >> 
> >> Nie wiem czy to elegancko, ale ludzie w takich sytuacjach często radzą
> >> sobie umieszczając w odpowiednich miejscach konstrukcję podobną do tej,
> >> którą D.E. Knuth zdefiniował jako "\strut".
> >> 
> >> W praktyce jest to coś takiego: \vrule height8.5pt depth3.5pt width0pt.
> >> Przed każdy opisem (albo po) wstawiamy taki zerowej szerokości, a więc
> >> niewidoczny, prostokąt, który jednak ma określoną wysokość i głębokość.
> >
> > Ale nie mam pojęcia, jaką poszczególne \vrule powinny mieć głębokość.
> > Człony równania mają wysokość bardzo różną. Dobieranie wartości
> > na oko raczej nie wchodzi w grę. Czy jestem w stanie dobrać się
> > w kodzie do położenia i wysokości etykiet poszczególnych członów
> > równania?
> 
> Dowcip polega na tym, że to nie mają być "poszczególne \vrule", tylko
> jedno takie samo "\vrule" dla wszystkich elementów składających się na
> wiersz wzoru matematycznego. W wierszu tym występuje wiele elementów
> opisanych jako \overbrace{X_n}^{Y_n}. Kolejne wyrażenia X mają różną
> wysokość, co powoduje, że i klamry nie stoją w jednej linii.

Tak.

> A wyrażenia
> Y nad klamrami mają różną głębokość, co z kolei sprawia, że ich linia
> bazowa jest różnie oddalona od klamer.

Nie.
Linia bazowa etykiet jest zawsze tak samo oddalona od klamer.
Właśnie o to mi chodzi, żeby była oddalona różnie.

> Proponowałem zrobić coś takiego:
> 
> \def\Vh{\vrule width0pt height20pt depth0pt}
> \def\Vd{\vrule width0pt height0pt depth10pt}
> 
> \overbrace{\Vh X_1}^{\Vd Y_1} ... \overbrace{\Vh X_n}^{\Vd Y_n}
>
> Odpowiednie wysokości i głębokości w definicjach należy dobrać i ustawić
> przed ich użyciem we wzorze. Być może przed każdym z osobna, ale jest
> nadzieja, że te same wartości wystarczą dla całego tekstu.

Coś mi umyka w Twojej propozycji, bo wydaje mi się, że ją rozumiem, ale
nie widzę, jak ona się ma do mojego problemu. Ja nie chcę zmieniać
położenia wyrażeń pod klamrami – \Vh jest mi niepotrzebne. Za to \Vd mi
nie wystarczy. Musiałbym zdefiniować kilkadziesiąt różnych \VdXX
(ręcznie i na oko). Nie ma jednej wartości przesunięcia, która by się
stosowała do wszystkich równań, a nawet wszystkich członów jednego
równania.

Przykład: http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033.pdf

Litera B jest znacznie niżej niż D, litery A i C są na tej samej
wysokości, obie o włos niżej niż D. Litera D, która jest najwyżej,
wyznacza poziom, na którym chciałbym mieć również litery A, B i C.
Jeśli trzeba, można razem z literami A, B i C podnieść „ich” klamry.
Wyrażenia pod klamrami mają zostać tam gdzie są, ich środki wyrównane
w pionie.
Da się tak?

> > Nie dałoby się po prostu jakoś powiedzieć texowi: wyrównaj górną
> > krawędź wskazanego boxa z górną krawędzią zewnętrznego boxa aktualnego
> > otoczenia matematycznego?
> 
> Nie sądzę, że się da. Gdyby TeXowi dało się prostymi słowami powiedzieć
> wszystko, to by te słowa przestały być proste. TeX w łatwy sposób robi
> to, co jest typowe, a nietypowe rzeczy trzeba robić nietypowo.

W programie graficznym opartym o koncepcję boxową (czy blokową) trudno
uznać za operację nietypową wyrównywanie dowolnych krawędzi dowolnych
boxów (zawierających się w sobie czy sąsiadujących). Właściwie trudno
wymyślić operację bardziej typową.

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>

Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com> writes:

> Coś mi umyka w Twojej propozycji, bo wydaje mi się, że ją rozumiem, ale
> nie widzę, jak ona się ma do mojego problemu. Ja nie chcę zmieniać
> położenia wyrażeń pod klamrami – \Vh jest mi niepotrzebne. Za to \Vd mi
> nie wystarczy. Musiałbym zdefiniować kilkadziesiąt różnych \VdXX
> (ręcznie i na oko). Nie ma jednej wartości przesunięcia, która by się
> stosowała do wszystkich równań, a nawet wszystkich członów jednego
> równania.
>
> Przykład: http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033.pdf
>
> Litera B jest znacznie niżej niż D, litery A i C są na tej samej
> wysokości, obie o włos niżej niż D. Litera D, która jest najwyżej,
> wyznacza poziom, na którym chciałbym mieć również litery A, B i C.
> Jeśli trzeba, można razem z literami A, B i C podnieść „ich” klamry.
> Wyrażenia pod klamrami mają zostać tam gdzie są, ich środki wyrównane
> w pionie.
> Da się tak?

Przecież ideą 'strut' jest stawianie go NA linii bazowej wzoru, a nie
NAD wzorem. Od linii bazowej do liter A B C D potrzebujesz tę samą
odległość, zatem jeden i ten sam strut, a nie 4 różne.

  MJ

On Tue, 07 Dec 2010 13:05:03 +0100
Michal Jankowski <michalj@fuw.edu.pl> wrote:

> Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com> writes:
> 
> > Coś mi umyka w Twojej propozycji, bo wydaje mi się, że ją rozumiem, ale
> > nie widzę, jak ona się ma do mojego problemu. Ja nie chcę zmieniać
> > położenia wyrażeń pod klamrami – \Vh jest mi niepotrzebne. Za to \Vd mi
> > nie wystarczy. Musiałbym zdefiniować kilkadziesiąt różnych \VdXX
> > (ręcznie i na oko). Nie ma jednej wartości przesunięcia, która by się
> > stosowała do wszystkich równań, a nawet wszystkich członów jednego
> > równania.
> >
> > Przykład: http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033.pdf
> >
> > Litera B jest znacznie niżej niż D, litery A i C są na tej samej
> > wysokości, obie o włos niżej niż D. Litera D, która jest najwyżej,
> > wyznacza poziom, na którym chciałbym mieć również litery A, B i C.
> > Jeśli trzeba, można razem z literami A, B i C podnieść „ich” klamry.
> > Wyrażenia pod klamrami mają zostać tam gdzie są, ich środki wyrównane
> > w pionie.
> > Da się tak?
> 
> Przecież ideą 'strut' jest stawianie go NA linii bazowej wzoru, a nie
> NAD wzorem. Od linii bazowej do liter A B C D potrzebujesz tę samą
> odległość, zatem jeden i ten sam strut, a nie 4 różne.

Ha! To nareszcie rozumiem, na czym polega rozwiązanie proponowane
przez Jarosława Sokołowskiego, czego wcześniej nie rozumiałem.
Ale nie rozumiałem dlatego, że ten strut wyznaje najwyraźniej inne
idee i uparcie wstawia się nad klamrą, a nie na linii bazowej.

http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033strute.pdf

\def\Vh{\vrule width1pt height20pt depth20pt}
\[
\overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\Vh \mbox{A}} =
- \overbrace{\mathbf{V}_s \cdot \nabla p_{s}}^{\Vh \mbox{B}}
- \overbrace{w_{s} \frac{\partial p}{\partial z}}^{\Vh \mbox{C}}
- \overbrace{\int_0^{p_s} (\nabla \cdot \mathbf{V}) dp}^{\Vh \mbox{D}}
\]

PS. Próbowałem zmienić \mbox na \text, myśląc, że może rodzaje
wydzielanych przez nie pudełek są jakoś różne, ale nie pomogło.

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>

Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com> writes:

> Ha! To nareszcie rozumiem, na czym polega rozwiązanie proponowane
> przez Jarosława Sokołowskiego, czego wcześniej nie rozumiałem.
> Ale nie rozumiałem dlatego, że ten strut wyznaje najwyraźniej inne
> idee i uparcie wstawia się nad klamrą, a nie na linii bazowej.
>
> http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033strute.pdf
>
> \def\Vh{\vrule width1pt height20pt depth20pt}
> \[
> \overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\Vh \mbox{A}} =
No bo go wstawiasz nad klamrą, a nie pod. Wstaw go pod, do pierwszego
paramteru \overbrace, a nie do tego, co po znaku ^ (no i strut
naprawdę ma mieć szerokość i głębokość zero, a nie ileśtam).

A poza tym można sobie wysokość struta obliczyć biorąc najwyższy
fragment wzoru, żeby się nie męczyć ze zgadywaniem wysokości, na
przykład:

\newlength{\strutheight}
\settoheight{\strutheight}{\mbox{$\displaystyle\int\limits_1^2$}}
\def\Vh{\vrule width0pt height\strutheight depth0pt}
\begin{equation}
x = \overbrace{\Vh\int\limits_1^2 2x^2}^{A} + 
    \overbrace{\Vh 3(x-1)(x-2)}^{B}
\end{equation}

  MJ

Pan Tomasz Minkiewicz nareszcie rozumie, na czym polega rozwiązanie
proponowane przez Jarosława Sokołowskiego, czego wcześniej nie rozumiał:

> Ale nie rozumiałem dlatego, że ten strut wyznaje najwyraźniej inne
> idee i uparcie wstawia się nad klamrą, a nie na linii bazowej.
>
> http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033strute.pdf

No faktycznie, patrząc na sam wynik, można by przypuszczać, że ktoś
przy pisaniu nieźle się wstawił.

> \def\Vh{\vrule width1pt height20pt depth20pt}
> \[
> \overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\Vh \mbox{A}} =
> - \overbrace{\mathbf{V}_s \cdot \nabla p_{s}}^{\Vh \mbox{B}}
> - \overbrace{w_{s} \frac{\partial p}{\partial z}}^{\Vh \mbox{C}}
> - \overbrace{\int_0^{p_s} (\nabla \cdot \mathbf{V}) dp}^{\Vh \mbox{D}}
> \]

Ale to nie tak przecież miało być! Wywalmy z tego wzoru wstawione tam 
w czterech miejscach "\Vh", a następnie przed wzorem dodajmy takie
zaklęcia:

\let\Overbrace\overbrace
\def\overbrace#1{\Overbrace{\Vh{#1}}}
\def\Vh{\vrule width0pt height15pt depth0pt}

\[
\overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\mbox{A}} =
- \overbrace{\mathbf{V}_s \cdot \nabla p_{s}}^{\mbox{B}}
- \overbrace{w_{s} \frac{\partial p}{\partial z}}^{\mbox{C}}
- \overbrace{\int_0^{p_s} (\nabla \cdot \mathbf{V}) dp}^{\mbox{D}}
\]

I co, może być? Wiem nie tak to miało wyglądać. Ale, po pierwsze -- tak
też jest dobrze, a może nawet lepiej (tak mi się wydaje), a po drugie
-- tak jest łatwiej (tego jestm pewien).

Tu się struciem etykiet w ogóle nie zajmowałem, bo one wszystkie
jednakie. Ale mechanizm jest ten sam, jak trzeba, to można tam
zastosować strut dolny.

-- 
Jarek

Pan Tomasz Minkiewicz napisał:

>> Nie sądzę, że się da. Gdyby TeXowi dało się prostymi słowami powiedzieć
>> wszystko, to by te słowa przestały być proste. TeX w łatwy sposób robi
>> to, co jest typowe, a nietypowe rzeczy trzeba robić nietypowo.
>
> W programie graficznym opartym o koncepcję boxową (czy blokową) trudno
> uznać za operację nietypową wyrównywanie dowolnych krawędzi dowolnych
> boxów (zawierających się w sobie czy sąsiadujących). Właściwie trudno
> wymyślić operację bardziej typową.

TeX taki nie jest. Tu ponad koncepcją boksów stoi koncepcja wiersza
(linijki tekstu). Widać to choćby w poleceniu \vtop, robiącym rzecz
podobną do \vbox (nie pamiętam jaki jest odpowiednik \vtop w LaTeXu).
Ustawienie obok siebie kilku \vtop powoduje, że do linii bazowej
zrównują się linie najwyższych wierszy poszczególnych pudełek.
Mówiąc inaczej, wysokością \vtop jest wysokośc pierwszego wiersza,
a głębokością cała reszta. Jak się chce coś równać "do sufitu",
potrzebna już jest (drobna) sztuczka.

A to co się dzieje wewnątrz trybu matematycznego, to już całkiem inna
historia.

-- 
Jarek

Tak napisałem niedawno:

> A to co się dzieje wewnątrz trybu matematycznego, to już całkiem inna
> historia.

Postanowiłem zobaczyć co się dzieje we wnętrzu \overbrace. Dzieje się tak:

\def\overbrace#1{\mathop{\vbox{\m@th\ialign{##\crcr\noalign{\kern3\p@}
      \downbracefill\crcr\noalign{\kern3\p@\nointerlineskip}
      $\hfil\displaystyle{#1}\hfil$\crcr}}}\limits}

No to postanowiłem zrobić wyrównywanie do sufitu i zmodyfikowałem
(przykryłem) definicję wpisując w swój manuskrypt coś takiego:

\newdimen\Oh \Oh=25pt
\catcode`\@=11
\def\overbrace#1{\mathop{\vbox to \Oh{\vss
    \m@th\ialign{##\crcr\noalign{\kern3\p@}
    \downbracefill\crcr\noalign{\kern3\p@\nointerlineskip}
    $\hfil\displaystyle{#1}\hfil$\crcr}}}\limits}
\catcode`\@=12

No i wyszło tak jak miało wyjść -- wzór idzie sobie dołem, nad nim falują
klamry, a etykiety u góry rządkiem w wyznaczonej odległości (25pt).

Ja to robiłem w plainie, nie wiem czy LaTeX nie ma tego \overbrace jakoś
inaczej zdefiniowanego, nie sprawdzałem nawet. Ale idea chyba jasna,
jak w LaTeXu jest inaczej, to każdy powinien sobie z przeróbką poradzić.

-- 
Jarek

On Tue, 7 Dec 2010 13:07:58 +0000 (UTC)
Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:

> Pan Tomasz Minkiewicz nareszcie rozumie, na czym polega rozwiązanie
> proponowane przez Jarosława Sokołowskiego, czego wcześniej nie rozumiał:
> 
> > Ale nie rozumiałem dlatego, że ten strut wyznaje najwyraźniej inne
> > idee i uparcie wstawia się nad klamrą, a nie na linii bazowej.
> >
> > http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033strute.pdf
> 
> No faktycznie, patrząc na sam wynik, można by przypuszczać, że ktoś
> przy pisaniu nieźle się wstawił.
> 
> > \def\Vh{\vrule width1pt height20pt depth20pt}
> > \[
> > \overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\Vh \mbox{A}} =
> > - \overbrace{\mathbf{V}_s \cdot \nabla p_{s}}^{\Vh \mbox{B}}
> > - \overbrace{w_{s} \frac{\partial p}{\partial z}}^{\Vh \mbox{C}}
> > - \overbrace{\int_0^{p_s} (\nabla \cdot \mathbf{V}) dp}^{\Vh \mbox{D}}
> > \]
> 
> Ale to nie tak przecież miało być! Wywalmy z tego wzoru wstawione tam 
> w czterech miejscach "\Vh",

Przecież to nie był mój pomysł, żeby je tam wstawić. Czy ja wyglądam,
jakbym umiał sam coś takiego wymyślić?

> a następnie przed wzorem dodajmy takie
> zaklęcia:
> 
> \let\Overbrace\overbrace
> \def\overbrace#1{\Overbrace{\Vh{#1}}}
> \def\Vh{\vrule width0pt height15pt depth0pt}
> 
> \[
> \overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\mbox{A}} =
> - \overbrace{\mathbf{V}_s \cdot \nabla p_{s}}^{\mbox{B}}
> - \overbrace{w_{s} \frac{\partial p}{\partial z}}^{\mbox{C}}
> - \overbrace{\int_0^{p_s} (\nabla \cdot \mathbf{V}) dp}^{\mbox{D}}
> \]
> 
> I co, może być? Wiem nie tak to miało wyglądać. Ale, po pierwsze -- tak
> też jest dobrze, a może nawet lepiej (tak mi się wydaje), a po drugie
> -- tak jest łatwiej (tego jestm pewien).

Po dyskusji ustaliliśmy, że i naszym zdaniem tak jest lepiej.

> Tu się struciem etykiet w ogóle nie zajmowałem, bo one wszystkie
> jednakie. Ale mechanizm jest ten sam, jak trzeba, to można tam
> zastosować strut dolny.

Są i pozostaną jednakie. We wszystkich wzorach są proste, jednoliterowe.

Dziękuję.

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>

On Tue, 07 Dec 2010 14:05:23 +0100
Michal Jankowski <michalj@fuw.edu.pl> wrote:

> Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com> writes:
> 
> > Ha! To nareszcie rozumiem, na czym polega rozwiązanie proponowane
> > przez Jarosława Sokołowskiego, czego wcześniej nie rozumiałem.
> > Ale nie rozumiałem dlatego, że ten strut wyznaje najwyraźniej inne
> > idee i uparcie wstawia się nad klamrą, a nie na linii bazowej.
> >
> > http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033strute.pdf
> >
> > \def\Vh{\vrule width1pt height20pt depth20pt}
> > \[
> > \overbrace{\frac{\partial p_s}{\partial t}}^{\Vh \mbox{A}} =
> No bo go wstawiasz nad klamrą, a nie pod. Wstaw go pod, do pierwszego
> paramteru \overbrace, a nie do tego, co po znaku ^ (no i strut
> naprawdę ma mieć szerokość i głębokość zero, a nie ileśtam).
> 
> A poza tym można sobie wysokość struta obliczyć biorąc najwyższy
> fragment wzoru, żeby się nie męczyć ze zgadywaniem wysokości, na
> przykład:
> 
> \newlength{\strutheight}
> \settoheight{\strutheight}{\mbox{$\displaystyle\int\limits_1^2$}}
> \def\Vh{\vrule width0pt height\strutheight depth0pt}
> \begin{equation}
> x = \overbrace{\Vh\int\limits_1^2 2x^2}^{A} + 
>     \overbrace{\Vh 3(x-1)(x-2)}^{B}
> \end{equation}

O! o! o! O to chodziło! Właśnie to ustalanie wysokości było mi
potrzebne, ale na wszelki wypadek nie pytałem, bo nie byłem pewien,
czy potrafię wykorzystać i liczyłem na gotowca.

Idę spróbować to wszystko (razem z przedefiniowaniem overbrace'a) owinąć
w jedną komendę i mieć na przyszłość. Jakbym się długo nie pokazywał,
to nie ma powodu do niepokoju. ;)

Dziękuję.

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>

On wto, 07 gru 2010 12:34:43 in article news:<20101207123443.70fcf824@sultan>
Tomasz Minkiewicz wrote:
> Przykład: http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033.pdf
> 
> Litera B jest znacznie niżej niż D, litery A i C są na tej samej
> wysokości, obie o włos niżej niż D. Litera D, która jest najwyżej,
> wyznacza poziom, na którym chciałbym mieć również litery A, B i C.
> Jeśli trzeba, można razem z literami A, B i C podnieść ,,ich" klamry.
> Wyrażenia pod klamrami mają zostać tam gdzie są, ich środki wyrównane
> w pionie.
> Da się tak?

Użyć \vphantom{najwyższy element}:
"LaTeX Mathmode" by Herbert Voß.
http://tug.ctan.org/tex-archive/info/math/voss/mathmode/Mathmode.pdf
str. 109: 63.3 Vertical alignment of different braces

Pan Tomasz Minkiewicz napisał:

>> Ale to nie tak przecież miało być! Wywalmy z tego wzoru wstawione tam 
>> w czterech miejscach "\Vh",
>
> Przecież to nie był mój pomysł, żeby je tam wstawić. Czy ja wyglądam,
> jakbym umiał sam coś takiego wymyślić?

Wymyślić to co innego, zgubić -- co innego. Ja proponowałem dwukrotne
użycie struta, raz jako rozpier górny, drugi raz jako rozpier dolny.
O tak: \overbrace{\Vh X_1}^{\Vd Y_1}.

-- 
Jarek

Pan Tomasz Minkiewicz napisał:

>> A poza tym można sobie wysokość struta obliczyć biorąc najwyższy
>> fragment wzoru, żeby się nie męczyć ze zgadywaniem wysokości, na
>> przykład:
>> 
>> \newlength{\strutheight}
>> \settoheight{\strutheight}{\mbox{$\displaystyle\int\limits_1^2$}}
>> \def\Vh{\vrule width0pt height\strutheight depth0pt}
>> \begin{equation}
>> x = \overbrace{\Vh\int\limits_1^2 2x^2}^{A} + 
>>     \overbrace{\Vh 3(x-1)(x-2)}^{B}
>> \end{equation}
>
> O! o! o! O to chodziło! Właśnie to ustalanie wysokości było mi
> potrzebne, ale na wszelki wypadek nie pytałem, bo nie byłem pewien,
> czy potrafię wykorzystać i liczyłem na gotowca.
>
> Idę spróbować to wszystko (razem z przedefiniowaniem overbrace'a) owinąć
> w jedną komendę i mieć na przyszłość. Jakbym się długo nie pokazywał,
> to nie ma powodu do niepokoju. ;)

Panamichałowy pomysł najłatwiej będzie zrealizować, jeśli \overbrace
przedefiniuje się dwa razy w jednym makrze. Pierwszy raz w celach
pomiarowych -- usuwając w ogóle klamry i opisy nad nimi. Będzie to
wtedy definicja trywialna \def\overbrace#1{#1}. W owijającej komendzie
parametrem będzie mógł być wtedy cały wzór.


Gdyby zwyciężyła koncepcja umieszczenia wszystkich klamer na jednym
poziomie, wystarczy przy drugim przedefiniowywaniu przenieść \vss
z miejsca na miejsce:

\def\overbrace#1{\mathop{\vbox to \Oh{%
    \m@th\ialign{##\crcr\noalign{\kern3\p@}
    \downbracefill\crcr\noalign{\vss\kern3\p@\nointerlineskip}
    $\hfil\displaystyle{#1}\hfil$\crcr}}}\limits}

-- 
Jarek

Przepraszam za ten mały off-topic, ale niniejsza wymiana wartości
intelektualnych zwróciła moją uwagę na pewien drobiazg. Otóż w
wiadomościach Pana Jarosława Sokołowskiego nie ma polskich krzaczków
(a przynajmniej u mnie ich nie widać), ale w cytatach z tych
wiadomości zamieszczanych przez Pana Minkiewicza te krzaczki już są
obecne? Skąd się bierze ten problem, który występuje (o ile się nie
mylę) tylko w przypadku Pana Jarosława? Pytam, gdyż brak owych symboli
poważnie utrudnia mi czytanie -- skądinąd niezmiernie pouczających --
wynurzeń autora.

On śro, 08 gru 2010 01:29:04 in article news:<c9954c04-9428-4b29-953d-b3481aa65a21@q18g2000vbk.googlegroups.com>
Zeissmann wrote:
> Przepraszam za ten mały off-topic, ale niniejsza wymiana wartości
> intelektualnych zwróciła moją uwagę na pewien drobiazg. Otóż w
> wiadomościach Pana Jarosława Sokołowskiego nie ma polskich krzaczków

google psuje. Psuje posty zakodowane  w iso-8859-2.
Robi to losowo - nie potrafie znalezc prawidłowosci.
W innym watku:

  http://groups.google.com/group/pl.comp.dtp.tex/browse_frm/thread/627e3dc5196df35b

tekst Jarka jest czytelny, a zakodowany jest tak samo jak w tym watku.

> (a przynajmniej u mnie ich nie widać), ale w cytatach z tych
> wiadomości zamieszczanych przez Pana Minkiewicza te krzaczki już są
> obecne? Skąd się bierze ten problem, 

Bo krzaczki sa i normalny czytnik sobie z nimi radzi.

> który występuje (o ile się nie
> mylę) tylko w przypadku Pana Jarosława? Pytam, gdyż brak owych symboli

Nie w googlu moje posty tez bywaja uszkodzone.
O to test googlegonkow :

acenlosxz ACELNOSXZ
ąćęłńóśźż ĄĆĘŁŃÓŚŹŻ < pewnie bedzie kaszana

> poważnie utrudnia mi czytanie -- skądinąd niezmiernie pouczających --
> wynurzeń autora.

Zrezygnuj z czytnika googlowskiego na rzecz normalnego nntp-readera.

> acenlosxz ACELNOSXZ
> ąćęłńóśźż ĄĆĘŁŃÓŚŹŻ < pewnie bedzie kaszana

No faktycznie, w googlach jest kaszana...

> Zrezygnuj z czytnika googlowskiego na rzecz normalnego nntp-readera.

Dzięki za dobrą radę, faktycznie jest to nieco praktyczniejsze. W tym 
momencie piszę już poprzez Pan.