🚀 go-pugleaf

On Mon, 6 Dec 2010 17:37:02 +0000 (UTC)
Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:

> >>> Jest z tym jednak pewien problem estetyczny. Otóż niektóre nazwane
> >>> człony w obrębie jednego równania są niskie, a inne to całki czy piętrowe
> >>> ułamki. W takiej sytuacji zarówno klamerka, jak i tekst nad nią skacze
> >>> w pionie, a to wygląda nieładnie.
> >>> Czy da się zrobić, żeby teksty nad klamrami były wyrównane do wspólnej
> >>> linii bazowej? Klamry chyba lepiej nie, bo jeśli są blisko równania to
> >>> łatwiej jednym rzutem oka określić, co dokładnie obejmują, ale jeśli
> >>> i one miałyby być wyrównane, to jest to do przyjęcia.
> >>>
> >>> Da się to jakoś elegancko zrobić?
> >> 
> >> Nie wiem czy to elegancko, ale ludzie w takich sytuacjach często radzą
> >> sobie umieszczając w odpowiednich miejscach konstrukcję podobną do tej,
> >> którą D.E. Knuth zdefiniował jako "\strut".
> >> 
> >> W praktyce jest to coś takiego: \vrule height8.5pt depth3.5pt width0pt.
> >> Przed każdy opisem (albo po) wstawiamy taki zerowej szerokości, a więc
> >> niewidoczny, prostokąt, który jednak ma określoną wysokość i głębokość.
> >
> > Ale nie mam pojęcia, jaką poszczególne \vrule powinny mieć głębokość.
> > Człony równania mają wysokość bardzo różną. Dobieranie wartości
> > na oko raczej nie wchodzi w grę. Czy jestem w stanie dobrać się
> > w kodzie do położenia i wysokości etykiet poszczególnych członów
> > równania?
> 
> Dowcip polega na tym, że to nie mają być "poszczególne \vrule", tylko
> jedno takie samo "\vrule" dla wszystkich elementów składających się na
> wiersz wzoru matematycznego. W wierszu tym występuje wiele elementów
> opisanych jako \overbrace{X_n}^{Y_n}. Kolejne wyrażenia X mają różną
> wysokość, co powoduje, że i klamry nie stoją w jednej linii.

Tak.

> A wyrażenia
> Y nad klamrami mają różną głębokość, co z kolei sprawia, że ich linia
> bazowa jest różnie oddalona od klamer.

Nie.
Linia bazowa etykiet jest zawsze tak samo oddalona od klamer.
Właśnie o to mi chodzi, żeby była oddalona różnie.

> Proponowałem zrobić coś takiego:
> 
> \def\Vh{\vrule width0pt height20pt depth0pt}
> \def\Vd{\vrule width0pt height0pt depth10pt}
> 
> \overbrace{\Vh X_1}^{\Vd Y_1} ... \overbrace{\Vh X_n}^{\Vd Y_n}
>
> Odpowiednie wysokości i głębokości w definicjach należy dobrać i ustawić
> przed ich użyciem we wzorze. Być może przed każdym z osobna, ale jest
> nadzieja, że te same wartości wystarczą dla całego tekstu.

Coś mi umyka w Twojej propozycji, bo wydaje mi się, że ją rozumiem, ale
nie widzę, jak ona się ma do mojego problemu. Ja nie chcę zmieniać
położenia wyrażeń pod klamrami – \Vh jest mi niepotrzebne. Za to \Vd mi
nie wystarczy. Musiałbym zdefiniować kilkadziesiąt różnych \VdXX
(ręcznie i na oko). Nie ma jednej wartości przesunięcia, która by się
stosowała do wszystkich równań, a nawet wszystkich członów jednego
równania.

Przykład: http://www.geo.uni.lodz.pl/~tommink/033.pdf

Litera B jest znacznie niżej niż D, litery A i C są na tej samej
wysokości, obie o włos niżej niż D. Litera D, która jest najwyżej,
wyznacza poziom, na którym chciałbym mieć również litery A, B i C.
Jeśli trzeba, można razem z literami A, B i C podnieść „ich” klamry.
Wyrażenia pod klamrami mają zostać tam gdzie są, ich środki wyrównane
w pionie.
Da się tak?

> > Nie dałoby się po prostu jakoś powiedzieć texowi: wyrównaj górną
> > krawędź wskazanego boxa z górną krawędzią zewnętrznego boxa aktualnego
> > otoczenia matematycznego?
> 
> Nie sądzę, że się da. Gdyby TeXowi dało się prostymi słowami powiedzieć
> wszystko, to by te słowa przestały być proste. TeX w łatwy sposób robi
> to, co jest typowe, a nietypowe rzeczy trzeba robić nietypowo.

W programie graficznym opartym o koncepcję boxową (czy blokową) trudno
uznać za operację nietypową wyrównywanie dowolnych krawędzi dowolnych
boxów (zawierających się w sobie czy sąsiadujących). Właściwie trudno
wymyślić operację bardziej typową.

-- 
Tomasz Minkiewicz <tommink@gmail.com>