🚀 go-pugleaf

W li_cie z pon, 19-05-2003, godz. 09:10, Maciej Eder pisze: 
> Witam!
> 
> zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku; czasami zachodzi potrzeba zacytowania
> fragmentu w transliteracji, tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
> 
> Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak ,,f'' bez
> poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol calki + korekta
> odleglosci.
> 

chodzi ci o niemieckie es-zet?  spróbuj \ss 

On Mon, May 19, 2003 at 09:27:12AM +0200, Kolany Adam wrote:
> W li_cie z pon, 19-05-2003, godz. 09:10, Maciej Eder pisze:
> > Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak ,,f'' bez
> > poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol calki + korekta
> > odleglosci.
> >
> chodzi ci o niemieckie es-zet?  spróbuj \ss

Nie. W staropolszczyźnie to dosłownie es-zet: sz :)

m.
--
LaTeX + Vim = http://vim-latex.sourceforge.net/
Learn Touch Typing with Vim:
 http://vim.sourceforge.net/script.php?script_id=461
vim.pl - http://skawina.eu.org/mikolaj

On Mon, May 19, 2003 at 09:27:12AM +0200, Kolany Adam wrote:
> W li_cie z pon, 19-05-2003, godz. 09:10, Maciej Eder pisze:
> > Witam!
> >
> > zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku; czasami zachodzi potrzeba zacytowania
> > fragmentu w transliteracji, tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
> >
> > Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak ,,f'' bez
> > poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol calki + korekta
> > odleglosci.
> >
>
> chodzi ci o niemieckie es-zet?  spróbuj \ss
Niemieckie es-zet (scharfes Ess) - to jest coś co powstało w tzw.
pisanym Deutschschrifcie, a także różnych innych szwabachach jako
ligatura ,,długiego'' s i z. Więc pewnie nie o to chodzi.

Kiedyś sam miałem podobny problem. Ale rozeznawszy sprawę doszedłem do
wniosku, że należy użyć ,,zwykłego'' s, bo długie s było używane na
początku i w środku wyrazu, a krótkie - na końcu, a i tak zawsze
brzmiało tak samo. To jest bardzo stara tradycja sięgająca jeszcze
średniowiecza - wzorcem jest tu greka, gdzie mała sigma ma dwie postacie
- powszechnie znaną wśród matematyków - używną na początku i w środku
wyrazów, oraz wersję ,,końcową'', która na optykę przypomina troszeczkę
francuskie ce-cedille (ale nie używałbym tych ,,ekwiwalentów'' jako
graficznych zamienników).

Inaczej mówiąc krótkie i długie s - to były warianty tej samej litery,
więc moim zdaniem nie narusza to zasad ortografii.

MC

Pan Maciej Eder zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku:

> czasami zachodzi potrzeba zacytowania fragmentu w transliteracji,
> tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
>
> Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak
> ,,f'' bez poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol
> calki + korekta odleglosci.
>
> Czy ktos wie, jak uzyskac te literke? Moze ktos sklada teksty
> staroangielskie lub starofrancuskie, gdzie rowniez wystepuje?
> (w niemieckim, wiadomo, ma ksztalt troche inny i nietrudny do
> uzyskania w TeXu, ale nie o to mi chodzi)

Składa, to zbyt wiele powiedziane. Kiedyś też miałem jakiś przykład
napisać, więc dla doraźnych potrzeb wygenerowałem sobie pomocniczy
font, w którym długie "s" (umieściłem je pod jakimś przypadkowym
numerem znaku) było zmodyfikowanym "f". Ta modyfilacja to tylko
pozbawienie opisu znaku jednej linijki (z "filldraw stroke") wyraźnie
skomentowanej jako "bar" lub "crossbar". Opisy minuskuły są w pliku
romanl.mf, a dla kursywy -- itall.mf.

Później zresztą natknąłem się na artykuł, nie wiem czy nie samego
Knutha, w którym przykłady były najwidoczniej tak samo składane.
A chodziło w nim o tak zwane ligatury brzegowe, czyli o to, że "s"
może różnie wyglądać w zależności od tego czy w środku czy na końcu
słowa, i że można to załatwić automatycznie ligaturami.

-- Jarek

P.S. Panu Adamowi wypada też wyjaśnić, że nie chodzi o niemieckie es-zet,
a próbowanie \ss nic nie da. Natomiast to co się w ten sposób uzyskuje,
to jest właśnie ligatura długiego i krótkiego "s". Gdy kto się przyjrzy
dokładnie, to zobaczy. Znaczek ten (bądź bardzo podobny) stosowano też
czasem w polszczyźnie do oznaczenia współczesnego "sz".

W artykule <1e5d.00000808.3ec53934@newsgate.onet.pl> Maciej Eder napisał(a):
> [...]
> zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku; czasami zachodzi potrzeba zacytowania
> fragmentu w transliteracji, tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
> Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'':
> litera w antykwie wyglada jak ,,f'' bez poprzeczki,
> w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol calki + korekta odleglosci.
> [...]

W pliku
http://www.ctan.org/tex-archive/info/symbols/comprehensive/symbols-a4.pdf
znalazlem \m{s} i \m{S}.
Nie wiem czy to jest lepsze przybliżenie.

KAcper Perschke

From: "Kolany Adam" <dr.a.kolany@wp.pl>
> chodzi ci o niemieckie es-zet?  spróbuj \ss

Precież wyraźnie było napisane, że chodzi o długie "es", a nie "es-zet".
"Es-zet" to właśnie złożenie długiego "es" z krótkim (współczesnym) "es" lub
z "zet".

@

From: "Maciej Eder" <maciej_eder@poczta.onet.pl>

> Czy ktos wie, jak uzyskac te literke? Moze ktos sklada teksty
staroangielskie
> lub starofrancuskie, gdzie rowniez wystepuje? (w niemieckim, wiadomo, ma
ksztalt
> troche inny i nietrudny do uzyskania w TeXu, ale nie o to mi chodzi)

Nie rozumiem -- czy różni się niemieckie długie s od francuskiego czy
angielskiego?

Adam

W programach do składu i innych aplikacjach obsłgujących Unicode (np. Omega,
Adobe InDesign, Microsoft Publisher, Microsoft Word), długie s dostępne jest
pod kodem 017F. Np. w programach Microsoft Publisher i Word w wersji 2000 i
nowszych, by uzyskać długie s, należy wpisać 017F i nacisnąć Alt+X. Litera
ta dostępna jest m.in. w dostępnych w Windows krojach Times New Roman,
Arial, Palatino Linotype czy w dostępnych bezpłatnie wraz z programem
Microsoft Reader pismach Frutiger Linotype oraz Berling Antiqua.

Pozdrawiam,
Adam Twardoch

Jarosław Sokołowski pisze:

> Pan Maciej Eder zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku:
> 
> > Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak
> > ,,f'' bez poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol
> 
> Składa, to zbyt wiele powiedziane. Kiedyś też miałem jakiś przykład
> napisać, więc dla doraźnych potrzeb wygenerowałem sobie pomocniczy
> font, w którym długie "s" (umieściłem je pod jakimś przypadkowym
> numerem znaku) było zmodyfikowanym "f". Ta modyfilacja to tylko

Ja też kiedyś zrobiłem taki font.  Oczywiście bez zastanawiania się 
nad kerningiem.  Jeśli trzeba, mogę wygrzebać.

Ale byłoby znacznie fajniej, gdyby nasi Fontowcy dodali długie s do fontów 
LM i Quasi...
Jak widać zbiór użytkowników jest co najmniej trzyelementowy, czyli 
potrzebujących jest mnóstwo.

Pozdro,
M.

Witam,

Chciałbym zacytować kogoś kto cytuje kogoś innego. O ile wiem, stosuje
się wtedy znaki >> i <<. Jak je uzyskać w Plainie (dokładnie, chodzi o
pdfTeX'a)? Czy anglosaskie zasady cytatu w cytacie są takie same jak
polskie?


--
Pozdrawiam,
Piotr Jachowicz

On Wed, 21 May 2003  Marcin Wolinski <wolinski@mimuw.edu.pl> wrote:


[...]

> Ale byłoby znacznie fajniej, gdyby nasi Fontowcy dodali długie s do fontów 
> LM i Quasi...

Popieram.

> Jak widać zbiór użytkowników jest co najmniej trzyelementowy, 
> czyli potrzebujących jest mnóstwo.

Ja jestem czwarty :-)

Janusz S. Bien

-- 
                     ,   
dr hab. Janusz S. Bien, prof. UW
Prof. Janusz S. Bien, Warsaw Uniwersity
http://www.orient.uw.edu.pl/~jsbien/

Pan Janusz S. Bień napisał:

>> Ale byłoby znacznie fajniej, gdyby nasi Fontowcy dodali długie s do
>> fontów LM i Quasi...
>
> Popieram.
>
>> Jak widać zbiór użytkowników jest co najmniej trzyelementowy,
>> czyli potrzebujących jest mnóstwo.
>
> Ja jestem czwarty :-)

Mogę być piąty, nie wiadomo kiedy się przyda. Mam jednak mieszane
odczucia w tej sprawie. Quasi to my mamy Palatino i Times, o ile
dobrze pamiętam. Nie przypominam sobie natomiast, abym gdzieś widział
w historycznych tekstach długie "s" przy podobnych krojach. Antykwa
jakaś renesansowa, Garamond albo co, to co innego.

--
Jarek

Dzieñ dobry!


Jak widzê, problem d³ugiego ,,s'' spotka³ siê z zainteresowaniem.
Odpowiedni font otrzyma³em od p. Marcina Woliñskiego (mam wra¿enie, ¿e
udostêpni go ka¿demu zainteresowanemu).

Co do kwestii ortograficznych: p. Marek Czubenko zauwa¿y³ (s³usznie), ¿e
d³ugie i krótkie ,,s'' generalnie pe³ni± tê sam± funkcjê. Generalnie, bo
czasami zdarza siê (g³ównie w XVII w., kiedy sztuka drukarska podupad³a),
¿e drukarze stosuj± swój w³asny system, a czêsto nie mo¿na siê dopatrzyæ
¿adnego systemu; z rêkopisami tak¿e ró¿nie bywa. Z tego powodu w
niektórych przypadkach przy wydawaniu tekstów dawnych przywo³uje
dan± siê formê w postaci oryginalnej, szczególnie w przypisach i
komentarzach.

Sprawa samego fontu:

On Wed, 21 May 2003 09:48:34 +0200, Marcin Wolinski wrote:


> Ja te¿ kiedy¶ zrobi³em taki font.  Oczywi¶cie bez zastanawiania siê nad
> kerningiem.  Je¶li trzeba, mogê wygrzebaæ.
>
> Ale by³oby znacznie fajniej, gdyby nasi Fontowcy dodali d³ugie s do
> fontów LM i Quasi...
> Jak widaæ zbiór u¿ytkowników jest co najmniej trzyelementowy, czyli
> potrzebuj±cych jest mnóstwo.


potrzebuj±cych jest chyba wiêcej, ale i wiêcej jest do zrobienia.
W tekstach ¶redniowiecznych na przyk³ad kwestia ortografii jest
jeszcze nieustalona, ró¿nych oznaczeñ jest niema³o -- w wydaniach
próbuje siê je wszystkie odtworzyæ (w miarê mo¿liwo¶ci): na przyk³ad
co¶ jak \alpha z ogonkiem (=,,±''), przekre¶lone ,,g'' (=,,j''),
pionowo przekre¶lone ,,o'' (= inne ,,±'') itd. Gar¶æ swoich znaczków
maj± te¿ jêzykoznawcy, szczególnie ci od gramatyki historycznej.
Je¶li doliczyæ do tego ró¿ne znaki stosowane przez wpó³czesnych wydawców
na oznaczenie koñca wersu, koñca szpalty (strony), dolne i górne indeksy
i wiele innych, to liczba ich robi siê ca³kiem niema³a (rzecz jasna
wiêkszo¶æ z nich mo¿na bez problemu uzyskaæ w TeX-u, ale nie w ramach
jednego, spójnego pakietu).

Dla zajmuj±cych siê filologi± klasyczn± dostêpny jest pakiet teubner
(do dzia³ania potrzebuje babel+greek), oferuj±cy wszystkie znaczki, jakich
filolog-staro¿ytnik  mo¿e potrzebowaæ. Takiego kompleksowego rozwi±zania
brakuje na naszym polskim podwórku.

Dziêkujê wszystkim za owocn± dyskusjê --
maciek eder

On Thu, May 22, 2003 at 09:12:40AM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> >
> > Ja jestem czwarty :-)
> Mogę być piąty, nie wiadomo kiedy się przyda. Mam jednak mieszane
> odczucia w tej sprawie. Quasi to my mamy Palatino i Times, o ile
> dobrze pamiętam. Nie przypominam sobie natomiast, abym gdzieś widział
> w historycznych tekstach długie "s" przy podobnych krojach. Antykwa
> jakaś renesansowa, Garamond albo co, to co innego.

Przy wydawaniu tekstów historycznych często używa się fontu podobnego do
Computer Modern. Inna sprawa, że tam zwykle modernizuje się pisownię (w
tekście głównym, w przypisach różnie bywa).

m.
--
LaTeX + Vim = http://vim-latex.sourceforge.net/
Learn Touch Typing with Vim:
 http://vim.sourceforge.net/script.php?script_id=461
vim.pl - http://skawina.eu.org/mikolaj

Jarosław Sokołowski pisze:

> Mogę być piąty, nie wiadomo kiedy się przyda. Mam jednak mieszane
> odczucia w tej sprawie. Quasi to my mamy Palatino i Times, o ile
> dobrze pamiętam. Nie przypominam sobie natomiast, abym gdzieś widział
> w historycznych tekstach długie "s" przy podobnych krojach. Antykwa
> jakaś renesansowa, Garamond albo co, to co innego.

Nie jestem przekonany, że podręcznik dla studentów o literaturze 
renesansowej należy składać antykwą renesansową.

M.

Cytowanie Marcin Wolinski <wolinski@mimuw.edu.pl>:


> Nie jestem przekonany, że podręcznik dla studentów o literaturze
> renesansowej należy składać antykwą renesansową.

  No, ale jak często w *tekście* podręcznika będzie potrzebne długie s?

  No, bo w ilustracjach, przykładach - to może tak. A czym składać przykłady...

--
Wojtek ---(___C'>

On Thu, May 22, 2003 at 11:58:51AM +0200, Marcin Wolinski wrote:
> Jarosław Sokołowski pisze:
>
> > Mogę być piąty, nie wiadomo kiedy się przyda. Mam jednak mieszane
> > odczucia w tej sprawie. Quasi to my mamy Palatino i Times, o ile
> > dobrze pamiętam. Nie przypominam sobie natomiast, abym gdzieś widział
> > w historycznych tekstach długie "s" przy podobnych krojach. Antykwa
> > jakaś renesansowa, Garamond albo co, to co innego.
>
> Nie jestem przekonany, że podręcznik dla studentów o literaturze
> renesansowej należy składać antykwą renesansową.
>
> M.
Tu są chyba różne szkoły. Widywałem różne podręczniki akademickie, gdzie
stosowano różnorakie podejście. Fajnie wygląda np. antologia literatury
anglosaskiej i wczesno ,,middle English'' składana minuskułą anglosaską,
albo literatury starorosyjskiej składana cyrylicą (nie mylić z czymś co
my dziś nazywamy cyrylicą, ale naprawdę nazywa się toto grażdanka).

Ale na ogół chyba to jest racja, że z uwagi na koszty (różnorakie - nie
tylko finansowe) idzie się chyba po linii najmniejszego oporu i tłucze
się wszystko dzisiejszymi fontami, a te cyrylice i minuskuły anglosaskie
zatrącają nieco miłą memu sercu bibliofilią.

Pozdrowienia
MC

Pan Marcin Wolinski napisał:

>> Mogę być piąty, nie wiadomo kiedy się przyda. Mam jednak mieszane
>> odczucia w tej sprawie. Quasi to my mamy Palatino i Times, o ile
>> dobrze pamiętam. Nie przypominam sobie natomiast, abym gdzieś widział
>> w historycznych tekstach długie "s" przy podobnych krojach. Antykwa
>> jakaś renesansowa, Garamond albo co, to co innego.
>
> Nie jestem przekonany, że podręcznik dla studentów o literaturze
> renesansowej należy składać antykwą renesansową.

Nie pisałem tylko o literaturze renesansowej, długie s używane było jeszcze
w baroku, a Times (z nazwy) jest antykwą barokową. Podobnie teksty kabaretowe
nie muszą być składane jakimś groteskiem, a te bardziej współczesne
ITC AvantGarde. Ale akurat Garamond jest dobrym pismem, do podręczników też.
Na przykład większość niemieckiej literatury prawniczej składana jest czymś
takim.

--
Jarek

Pan Maciej Eder napisał:

> pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')

Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
bodajże, jako nosowe "a".

--
Jarek

On Thu, May 22, 2003 at 01:35:16PM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> Pan Maciej Eder napisał:
>
> > pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')
>
> Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
> Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
> bodajże, jako nosowe "a".
>
> --
> Jarek
Na ten temat jest kilka teorii, ale dość wiarygodnie wygląda
następująca:
nosowe ,,a'' funkcjonowało w polszczyźnie przez jakieś 100 - 150 lat.
Zgrubsza rzecz biorąc pojawiło się mniej więcej z Jagiełłą na polskim
tronie, a zanikło w czasach Reja, czyli w czasach gdy nastąpiło
oddzielenie się polszczyzny od czeszczyzny (istnieje teoria, że gdyby nie
Rej - to mówilibyśmy po czesku - i ona wcale nie jest taka absurdalna
jak by się napierwszy rzut oka wydawało). Nie wiedzieć czemu było ono
wtedy jedyną nosówką, bo wcześniej były również inne. W dodatku wtedy
funkcjonował jeszcze iloczas - ślady tego co zostało z iloczasu mamy
jeszcze dziś w niektórych gwarach i rozróżnieniu ,,u'' i ,,ó''.
Czyli nosowe ,,a'' funkcjonowało w XV wieku z haczeniem o stulecia
sąsiednie. I mniej więcej w środku tego okresu pojawił się niejaki Jakub
Parkoszowic (czyli syn Parkosza), który zaproponował wg mnie pierwsze
,,kompletne''  ujęcie gramatyki polskiej. Jemu też zawdzięczamy to ,,ą''.
Facet po prostu trafił w konkretny moment burzliwej historii nosówek
polskich.

To jest w ogóle fascynujący temat, ale raczej chyba na ,,przy piwie'' w
Bachotku.

MC

Marek Czubenko wrote:
> On Thu, May 22, 2003 at 01:35:16PM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
>
>>Pan Maciej Eder napisał:
>>
>>
>>>pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')
>>
>>Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
>>Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
>>bodajże, jako nosowe "a".


> Na ten temat jest kilka teorii, ale dość wiarygodnie wygląda
> następująca:
> nosowe ,,a'' funkcjonowało w polszczyźnie przez jakieś 100 - 150 lat.
> Zgrubsza rzecz biorąc pojawiło się mniej więcej z Jagiełłą na polskim

Skoro pojawił się już problem ,,o rogatego'' i innych dawnych znaków, a
Grupa Nacisku (by te dotkliwe braki usunąć) już się zawiązała, pozwolę
sobie wspomnieć, że właśnie oprócz długiego s brakuje też wspomnianego
wyżej ,,o rogatego'', ,,o <<półrogatego>>'' (tylko pionowa kreseczka u
dołu), ,,a z kreseczką'' (nie z ogonkiem, ale z ukośną kreseczką). ,,O
rogate'' nie tylko jest przekreślone, ale ma też wersję z eleganckimi,
niewielkimi, pionowymi kreseczkami u góry i u dołu. Litery te przydałyby
się do tekstów najstarszych.

Magda Derwojedowa


--
************************************************
In the world without fences who needs Gates?
************************************************

On Thu, May 22, 2003 at 10:53:46PM +0200, Magdalena Derwojedowa wrote:
> Marek Czubenko wrote:
> > On Thu, May 22, 2003 at 01:35:16PM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> >
> >>Pan Maciej Eder napisał:
> >>
> >>
> >>>pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')
> >>
> >>Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
> >>Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
> >>bodajże, jako nosowe "a".
>
>
> > Na ten temat jest kilka teorii, ale dość wiarygodnie wygląda
> > następująca:
> > nosowe ,,a'' funkcjonowało w polszczyźnie przez jakieś 100 - 150 lat.
> > Zgrubsza rzecz biorąc pojawiło się mniej więcej z Jagiełłą na polskim
>
> Skoro pojawił się już problem ,,o rogatego'' i innych dawnych znaków, a
> Grupa Nacisku (by te dotkliwe braki usunąć) już się zawiązała, pozwolę
> sobie wspomnieć, że właśnie oprócz długiego s brakuje też wspomnianego
> wyżej ,,o rogatego'', ,,o <<półrogatego>>'' (tylko pionowa kreseczka u
> dołu), ,,a z kreseczką'' (nie z ogonkiem, ale z ukośną kreseczką).
i takież ,,e'' - (tj. e ścieśnione), ale z ,,a'' i ,,e'' ,,kreskowanym'' nie
powinno być problemu.
MC
> ,,O rogate'' nie tylko jest przekreślone, ale ma też wersję z eleganckimi,
> niewielkimi, pionowymi kreseczkami u góry i u dołu. Litery te przydałyby
> się do tekstów najstarszych.
>
> Magda Derwojedowa
>
>
> --
> ************************************************
> In the world without fences who needs Gates?
> ************************************************

Pani Magdalena Derwojedowa napisała:

[...różne opisy stworów rogatych i ogoniastych...]

> Skoro pojawił się już problem ,,o rogatego'' i innych dawnych znaków, a
> Grupa Nacisku (by te dotkliwe braki usunąć) już się zawiązała, pozwolę
> sobie wspomnieć, że właśnie oprócz długiego s brakuje też wspomnianego
> wyżej ,,o rogatego'', ,,o <<półrogatego>>'' (tylko pionowa kreseczka u
> dołu), ,,a z kreseczką'' (nie z ogonkiem, ale z ukośną kreseczką). ,,O
> rogate'' nie tylko jest przekreślone, ale ma też wersję z eleganckimi,
> niewielkimi, pionowymi kreseczkami u góry i u dołu. Litery te przydałyby
> się do tekstów najstarszych.

A to niech ta Grupa Nacisku spisze gdzieś w jednym miejscu listę potrzebnych
różności. Nie wykluczam, że wtedy w jakiś mglisty i ponury wieczór siądę
gdzieś cicho w kątku i pometafoncę trochę pro publico bono.

--
Jarek

Szanowni GUSTowicze!

Chciałem się powołać na wątek zilustrowany poniższym mailem - powinien
być, jak rozumiem, pod adresem

http://www.man.torun.pl/archives/arc/gust-l/2003-05/

Wygląda na to, że archiwa nie sa kompletne :-( To oczywiście nie
tragedia, ale jednak szkoda.

Pozdrawiam

JSB

On Thu, May 22 2003 at 22:53 +0200, derwojed@VENUS.CI.UW.EDU.PL writes:
> Marek Czubenko wrote:
>> On Thu, May 22, 2003 at 01:35:16PM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
>>
>>>Pan Maciej Eder napisał:
>>>
>>>
>>>>pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')
>>>
>>>Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
>>>Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
>>>bodajże, jako nosowe "a".
>
>
>> Na ten temat jest kilka teorii, ale dość wiarygodnie wygląda
>> następująca:
>> nosowe ,,a'' funkcjonowało w polszczyźnie przez jakieś 100 - 150 lat.
>> Zgrubsza rzecz biorąc pojawiło się mniej więcej z Jagiełłą na polskim
>
> Skoro pojawił się już problem ,,o rogatego'' i innych dawnych znaków, a
> Grupa Nacisku (by te dotkliwe braki usunąć) już się zawiązała, pozwolę
> sobie wspomnieć, że właśnie oprócz długiego s brakuje też wspomnianego
> wyżej ,,o rogatego'', ,,o <<półrogatego>>'' (tylko pionowa kreseczka u
> dołu), ,,a z kreseczką'' (nie z ogonkiem, ale z ukośną kreseczką). ,,O
> rogate'' nie tylko jest przekreślone, ale ma też wersję z eleganckimi,
> niewielkimi, pionowymi kreseczkami u góry i u dołu. Litery te przydałyby
> się do tekstów najstarszych.
>
> Magda Derwojedowa
>
>
> --
> ************************************************
> In the world without fences who needs Gates?
> ************************************************
>

-- 
             ,   
Janusz S. Bien
emeryt (emeritus)
https://sites.google.com/view/jsbien

Szanowny Panie Profesorze,

W dniu 2018-07-21 o 07:49, Janusz S. Bień pisze:
> Szanowni GUSTowicze!
>
> Chciałem się powołać na wątek zilustrowany poniższym mailem - powinien
> być, jak rozumiem, pod adresem
>
> http://www.man.torun.pl/archives/arc/gust-l/2003-05/
>
> Wygląda na to, że archiwa nie sa kompletne :-( To oczywiście nie
> tragedia, ale jednak szkoda.

Nie wiem, czy archiwa są kompletnie kompletne (byłoby dobrze), ale 
wygląda na to, że
wątek "staropolskie (i nie tylko) dlugie ,,s''" się zachował; oto jego 
adres:

http://www.man.torun.pl/archives/arc/gust-l/2003-05/thrd9.html

NB funkcjonalność archiwum pozostawia nieco do życzenia.

Pozdrawiam,
-- Jerzy Ludwichowski



> Pozdrawiam
>
> JSB
>
> On Thu, May 22 2003 at 22:53 +0200, derwojed@VENUS.CI.UW.EDU.PL writes:
>> Marek Czubenko wrote:
>>> On Thu, May 22, 2003 at 01:35:16PM +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
>>>
>>>> Pan Maciej Eder napisał:
>>>>
>>>>
>>>>> pionowo przekreślone ,,o'' (= inne ,,ą'')
>>>> Nie zdzierżę i zapytam, bo rzecz ciekawa. Czy ten znak oznaczał nosowe "o"?
>>>> Bo z tego co mi wiadomo, "ą" wymawiane kiedyś było, jeszcze w XVII wieku
>>>> bodajże, jako nosowe "a".
>>
>>> Na ten temat jest kilka teorii, ale dość wiarygodnie wygląda
>>> następująca:
>>> nosowe ,,a'' funkcjonowało w polszczyźnie przez jakieś 100 - 150 lat.
>>> Zgrubsza rzecz biorąc pojawiło się mniej więcej z Jagiełłą na polskim
>> Skoro pojawił się już problem ,,o rogatego'' i innych dawnych znaków, a
>> Grupa Nacisku (by te dotkliwe braki usunąć) już się zawiązała, pozwolę
>> sobie wspomnieć, że właśnie oprócz długiego s brakuje też wspomnianego
>> wyżej ,,o rogatego'', ,,o <<półrogatego>>'' (tylko pionowa kreseczka u
>> dołu), ,,a z kreseczką'' (nie z ogonkiem, ale z ukośną kreseczką). ,,O
>> rogate'' nie tylko jest przekreślone, ale ma też wersję z eleganckimi,
>> niewielkimi, pionowymi kreseczkami u góry i u dołu. Litery te przydałyby
>> się do tekstów najstarszych.
>>
>> Magda Derwojedowa
>>
>>
>> --
>> ************************************************
>> In the world without fences who needs Gates?
>> ************************************************
>>

On Wed, Jul 25 2018 at 11:00 +0200, Jerzy.Ludwichowski@gust.org.pl
writes:
> Szanowny Panie Profesorze,
>
> W dniu 2018-07-21 o 07:49, Janusz S. Bień pisze:
>> Szanowni GUSTowicze!
>>
>> Chciałem się powołać na wątek zilustrowany poniższym mailem - powinien
>> być, jak rozumiem, pod adresem
>>
>> http://www.man.torun.pl/archives/arc/gust-l/2003-05/
>>
>> Wygląda na to, że archiwa nie sa kompletne :-( To oczywiście nie
>> tragedia, ale jednak szkoda.
>
> Nie wiem, czy archiwa są kompletnie kompletne (byłoby dobrze), ale
> wygląda na to, że
> wątek "staropolskie (i nie tylko) dlugie ,,s''" się zachował; oto jego
> adres:
>
> http://www.man.torun.pl/archives/arc/gust-l/2003-05/thrd9.html

Nie zorientowalem się, że trzeba się przeklikać do odpowiedniej strony...

> NB funkcjonalność archiwum pozostawia nieco do życzenia.

Miałem wrażenie, że Sympa to jeden z lepszych listserwerów, jeśli nie
najlepszy. Może to kwestia konfiguracji?

Pozdrawiam

JSB

-- 
             ,   
Janusz S. Bien
emeryt (emeritus)
https://sites.google.com/view/jsbien