🚀 go-pugleaf

On Mon, May 19, 2003 at 09:27:12AM +0200, Kolany Adam wrote:
> W li_cie z pon, 19-05-2003, godz. 09:10, Maciej Eder pisze:
> > Witam!
> >
> > zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku; czasami zachodzi potrzeba zacytowania
> > fragmentu w transliteracji, tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
> >
> > Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak ,,f'' bez
> > poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol calki + korekta
> > odleglosci.
> >
>
> chodzi ci o niemieckie es-zet?  spróbuj \ss
Niemieckie es-zet (scharfes Ess) - to jest coś co powstało w tzw.
pisanym Deutschschrifcie, a także różnych innych szwabachach jako
ligatura ,,długiego'' s i z. Więc pewnie nie o to chodzi.

Kiedyś sam miałem podobny problem. Ale rozeznawszy sprawę doszedłem do
wniosku, że należy użyć ,,zwykłego'' s, bo długie s było używane na
początku i w środku wyrazu, a krótkie - na końcu, a i tak zawsze
brzmiało tak samo. To jest bardzo stara tradycja sięgająca jeszcze
średniowiecza - wzorcem jest tu greka, gdzie mała sigma ma dwie postacie
- powszechnie znaną wśród matematyków - używną na początku i w środku
wyrazów, oraz wersję ,,końcową'', która na optykę przypomina troszeczkę
francuskie ce-cedille (ale nie używałbym tych ,,ekwiwalentów'' jako
graficznych zamienników).

Inaczej mówiąc krótkie i długie s - to były warianty tej samej litery,
więc moim zdaniem nie narusza to zasad ortografii.

MC