🚀 go-pugleaf

Pan Maciej Eder zajmuje sie tekstami z XVI i XVII wieku:

> czasami zachodzi potrzeba zacytowania fragmentu w transliteracji,
> tj. z zachowaniem dawnej ortografii.
>
> Problem pojawia sie z tzw. dlugim ,,s'': litera w antykwie wyglada jak
> ,,f'' bez poprzeczki, w wersji kursywnej jako tako nadaje sie symbol
> calki + korekta odleglosci.
>
> Czy ktos wie, jak uzyskac te literke? Moze ktos sklada teksty
> staroangielskie lub starofrancuskie, gdzie rowniez wystepuje?
> (w niemieckim, wiadomo, ma ksztalt troche inny i nietrudny do
> uzyskania w TeXu, ale nie o to mi chodzi)

Składa, to zbyt wiele powiedziane. Kiedyś też miałem jakiś przykład
napisać, więc dla doraźnych potrzeb wygenerowałem sobie pomocniczy
font, w którym długie "s" (umieściłem je pod jakimś przypadkowym
numerem znaku) było zmodyfikowanym "f". Ta modyfilacja to tylko
pozbawienie opisu znaku jednej linijki (z "filldraw stroke") wyraźnie
skomentowanej jako "bar" lub "crossbar". Opisy minuskuły są w pliku
romanl.mf, a dla kursywy -- itall.mf.

Później zresztą natknąłem się na artykuł, nie wiem czy nie samego
Knutha, w którym przykłady były najwidoczniej tak samo składane.
A chodziło w nim o tak zwane ligatury brzegowe, czyli o to, że "s"
może różnie wyglądać w zależności od tego czy w środku czy na końcu
słowa, i że można to załatwić automatycznie ligaturami.

-- Jarek

P.S. Panu Adamowi wypada też wyjaśnić, że nie chodzi o niemieckie es-zet,
a próbowanie \ss nic nie da. Natomiast to co się w ten sposób uzyskuje,
to jest właśnie ligatura długiego i krótkiego "s". Gdy kto się przyjrzy
dokładnie, to zobaczy. Znaczek ten (bądź bardzo podobny) stosowano też
czasem w polszczyźnie do oznaczenia współczesnego "sz".