🚀 go-pugleaf

Użytkownik "JaKasia" <moja_hekate@op.pl> napisał w wiadomości news:fp2s0n$a8l$1@nemesis.news.tpi.pl...
> Użytkownik "Sky" <skymen@op.pl> napisał w wiadomości
> news:fp2qf1$o17$1@news.onet.pl
> > Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości
> > news:fp2h38$ijf$1@inews.gazeta.pl...
> 
> >> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
> >> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
> >> ustawiali. Zwierciadło społeczne.
> >
> > To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> > I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> > Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> > jak im to jest wygodnie [zresztą].
> 
> O czym innym myślimy gdy mówimy "drabina".
> Nie każdy, kto coś robi, od razu się wspina!

 Rymowanki-cacanki... jak powiedzialby michał ;) 

> Przed laty w Szepietowie krążył następujacy kawał:
> 
> Czołgając się po torach do swej wsi pijak mruczy
> pod nosem: "- Kurde, te schody takie wysokie,
> a poręcze takie niskie!"

Tylko nie mów że się taki jednak "nie porusza"
i że nawet gdy słabiutko to jednak nie zmierza
ku swemu przeznaczeniu...lub one ku niemu. ;)

Sky wrote:
>>>> JaKasia wrote:
>>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma taki
>>>>>> sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co jest na
>>>>>> jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze to, co chcesz
>>>>>> znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić. Jeżeli na
>>>>>> szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy schodzisz na
>>>>>> sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
>>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
>>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
>>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo mozolnej
>>>> pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie o właściwą
>>>> ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie widzę tu absurdu.
>>>> Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym" uproszczeniem,
>>>> schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z różnymi poziomami
>>>> oparcia takich drabin, z różną ilością szczebli, drewniane,
>>>> metalowe, sznurowe, same liny, podstawione stołki, krzesła, schody,
>>>> po ciemku i w dzień... :DDD
>>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
>>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P

>> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
>> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
>> ustawiali. Zwierciadło społeczne.

> To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> jak im to jest wygodnie [zresztą].
> Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
> deterministychnych
> o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P

> Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
> co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
> i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)

Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z nas jest
ślepy, a kto głuchy. Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego. Dla Kasi
chyba jeszcze co innego.
Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są codziennie
podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania, które mają wpływ na
naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą przekonaniami i przeświadczeniami
najczęściej nieuświadominymi, sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w
silne nawyki, rutynowe przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym
życiem proces. Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W
rzeczywistości zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie
mechanicznie projekcjami.
Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo każdy z
nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie odpowiedniego celu.
Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania się po drabinie, którą sobie
albo starannie przygotowujemy pełni wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po
omacku. Albo trochę tak i trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz
złażąc z niej, czy pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki
masz przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

-- 
pozdrawiam
michał

JaKasia atakuje:

 
> Czołgając się po torach do swej wsi pijak mruczy
> pod nosem: "- Kurde, te schody takie wysokie,
> a poręcze takie niskie!" 

Dalszy ciąg brzmiał: "- Jak to dobrze, że już jedzie winda"

Użytkownik "self" <self-hitman@gazeta.pl> napisał w wiadomości
news:fp4q9n$615$1@inews.gazeta.pl
> JaKasia atakuje:

>> Czołgając się po torach do swej wsi pijak mruczy
>> pod nosem: "- Kurde, te schody takie wysokie,
>> a poręcze takie niskie!"
>
> Dalszy ciąg brzmiał: "- Jak to dobrze, że już jedzie winda"

Z Szepietowa jesteś?  ;))

-- 

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fp3ok1$oob$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>> JaKasia wrote:
> >>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma taki
> >>>>>> sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co jest na
> >>>>>> jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze to, co chcesz
> >>>>>> znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić. Jeżeli na
> >>>>>> szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy schodzisz na
> >>>>>> sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
> >>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
> >>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
> >>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo mozolnej
> >>>> pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie o właściwą
> >>>> ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie widzę tu absurdu.
> >>>> Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym" uproszczeniem,
> >>>> schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z różnymi poziomami
> >>>> oparcia takich drabin, z różną ilością szczebli, drewniane,
> >>>> metalowe, sznurowe, same liny, podstawione stołki, krzesła, schody,
> >>>> po ciemku i w dzień... :DDD
> >>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
> >>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P
> 
> >> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
> >> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
> >> ustawiali. Zwierciadło społeczne.
> 
> > To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> > I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> > Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> > jak im to jest wygodnie [zresztą].
> > Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
> > deterministychnych
> > o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P
> 
> > Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
> > co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
> > i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)
> 
> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z nas jest
> ślepy, a kto głuchy. 
> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego. Dla Kasi
> chyba jeszcze co innego.
> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są codziennie
> podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania, które mają wpływ na
> naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą przekonaniami i przeświadczeniami
> najczęściej nieuświadominymi, sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w
> silne nawyki, rutynowe przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym
> życiem proces. Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W
> rzeczywistości zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie
> mechanicznie projekcjami.
> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo każdy z
> nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie odpowiedniego celu.
> Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania się po drabinie, którą sobie
> albo starannie przygotowujemy pełni wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po
> omacku. Albo trochę tak i trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz
> złażąc z niej, czy pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki
> masz przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś ją mógł już
poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić i jeśli wobec kogoś
się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P

Sky wrote:
>>>>>> JaKasia wrote:
>>>>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma
>>>>>>>> taki sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co
>>>>>>>> jest na jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze
>>>>>>>> to, co chcesz znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić.
>>>>>>>> Jeżeli na szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy
>>>>>>>> schodzisz na sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
>>>>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
>>>>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
>>>>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo
>>>>>> mozolnej pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie
>>>>>> o właściwą ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie
>>>>>> widzę tu absurdu. Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym"
>>>>>> uproszczeniem, schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z
>>>>>> różnymi poziomami oparcia takich drabin, z różną ilością
>>>>>> szczebli, drewniane, metalowe, sznurowe, same liny, podstawione
>>>>>> stołki, krzesła, schody, po ciemku i w dzień... :DDD
>>>>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
>>>>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P

>>>> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
>>>> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
>>>> ustawiali. Zwierciadło społeczne.

>>> To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
>>> I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
>>> Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
>>> jak im to jest wygodnie [zresztą].
>>> Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
>>> deterministychnych
>>> o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P

>>> Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
>>> co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
>>> i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)

>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
>> nas jest ślepy, a kto głuchy.
>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
>> projekcjami.
>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
>> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo
>> każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
> tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
> ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
> mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić
> i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną
> możliwość poznawcza niż się
> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P

Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

-- 
pozdrawiam
michał 

JaKasia atakuje:

> Użytkownik "self" <self-hitman@gazeta.pl> napisał w wiadomości
> news:fp4q9n$615$1@inews.gazeta.pl
> > JaKasia atakuje:
> 
> >> Czołgając się po torach do swej wsi pijak mruczy
> >> pod nosem: "- Kurde, te schody takie wysokie,
> >> a poręcze takie niskie!"
> >
> > Dalszy ciąg brzmiał: "- Jak to dobrze, że już jedzie winda"
> 
> Z Szepietowa jesteś?  ;))

A byłem... Pamiętam krowy na trawniku na rondzie w centrum.... a moze to
w Łomży było... dawno było, poczatki Szeptela

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fp582c$rqb$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>>>> JaKasia wrote:
> >>>>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma
> >>>>>>>> taki sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co
> >>>>>>>> jest na jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze
> >>>>>>>> to, co chcesz znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić.
> >>>>>>>> Jeżeli na szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy
> >>>>>>>> schodzisz na sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
> >>>>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
> >>>>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
> >>>>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo
> >>>>>> mozolnej pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie
> >>>>>> o właściwą ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie
> >>>>>> widzę tu absurdu. Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym"
> >>>>>> uproszczeniem, schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z
> >>>>>> różnymi poziomami oparcia takich drabin, z różną ilością
> >>>>>> szczebli, drewniane, metalowe, sznurowe, same liny, podstawione
> >>>>>> stołki, krzesła, schody, po ciemku i w dzień... :DDD
> >>>>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
> >>>>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P
> 
> >>>> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
> >>>> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
> >>>> ustawiali. Zwierciadło społeczne.
> 
> >>> To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> >>> I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> >>> Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> >>> jak im to jest wygodnie [zresztą].
> >>> Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
> >>> deterministychnych
> >>> o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P
> 
> >>> Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
> >>> co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
> >>> i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)
> 
> >> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
> >> nas jest ślepy, a kto głuchy.
> >> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> >> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
> >> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
> >> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
> >> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
> >> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
> >> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
> >> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
> >> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
> >> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
> >> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
> >> projekcjami.
> >> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
> >> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo
> >> każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
> >> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
> >> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
> >> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
> >> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
> >> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
> >> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.
> 
> > Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
> > tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
> > ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
> > mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić
> > i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną
> > możliwość poznawcza niż się
> > przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P
> 
> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

...czyli jednak miałem rację.

Sky wrote:
>>>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
>>>> nas jest ślepy, a kto głuchy.
>>>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
>>>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
>>>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
>>>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
>>>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
>>>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
>>>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
>>>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
>>>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
>>>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
>>>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
>>>> projekcjami.
>>>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka
>>>> jest prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak
>>>> bardzo każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
>>>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
>>>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
>>>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
>>>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
>>>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
>>>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

>>> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
>>> tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
>>> ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
>>> mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego
>>> uchodzić i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz
>>> zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
>>> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P

>> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

> ...czyli jednak miałem rację.

Uważam, że nie.

-- 
pozdrawiam
michał 

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fpa9qu$6qv$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
> >>>> nas jest ślepy, a kto głuchy.
> >>>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> >>>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
> >>>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
> >>>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
> >>>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
> >>>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
> >>>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
> >>>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
> >>>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
> >>>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
> >>>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
> >>>> projekcjami.
> >>>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka
> >>>> jest prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak
> >>>> bardzo każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
> >>>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
> >>>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
> >>>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
> >>>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
> >>>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
> >>>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.
> 
> >>> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
> >>> tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
> >>> ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
> >>> mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego
> >>> uchodzić i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz
> >>> zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
> >>> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P
> 
> >> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)
> 
> > ...czyli jednak miałem rację.
> 
> Uważam, że nie.
> 
Już lepiej.
Ale wykluczyć u siebie istnienia takie motywacji nie możesz...
bo to potwierdziłoby tylko jej obecność.
Najlepiej załóż że tak naprawdę jeszcze siebie nie znasz.
I małe są szanse że dopuścisz do swojej świadomości to 
czego zobaczenia w lustrze "sobie nie życzysz".

Sky wrote:
> Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości
> news:fpa9qu$6qv$1@inews.gazeta.pl...
>> Sky wrote:
>>>>>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne,
>>>>>> kto z nas jest ślepy, a kto głuchy.
>>>>>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
>>>>>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
>>>>>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
>>>>>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
>>>>>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
>>>>>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
>>>>>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
>>>>>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
>>>>>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
>>>>>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
>>>>>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
>>>>>> projekcjami.
>>>>>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka
>>>>>> jest prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak
>>>>>> bardzo każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
>>>>>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
>>>>>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
>>>>>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
>>>>>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
>>>>>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
>>>>>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

>>>>> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej
>>>>> rzeczywistości tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne
>>>>> przypuszczenie że ktoś ją mógł już poznać przed tobą lub choćby
>>>>> na tyle bardziej, że może mieć ci coś do zaoferowania? A może
>>>>> masz sam chęć za takiego uchodzić i jeśli wobec kogoś się ci to
>>>>> nie udaje to wolisz zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
>>>>> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P

>>>> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

>>> ...czyli jednak miałem rację.

>> Uważam, że nie.

> Już lepiej.
> Ale wykluczyć u siebie istnienia takie motywacji nie możesz...
> bo to potwierdziłoby tylko jej obecność.
> Najlepiej załóż że tak naprawdę jeszcze siebie nie znasz.
> I małe są szanse że dopuścisz do swojej świadomości to
> czego zobaczenia w lustrze "sobie nie życzysz".

Nie. Takiej motywacji u mnie nie znajduję. Nie może mnie uskrzydlać obawa, 
że ktoś jest bliżej ode mnie do rzeczywistości. Byłbym głupi, gdybym nie 
stawiał się na bardzo przeciętnym miejscu pod tym względem. Jednak nie 
rozważałbym tego w "modelu" liniowym: bliżej - dalej. Wszyscy jesteśmy 
skażeni subiektywizmem, który bazuje na silnych przeświadczeniach osbistych. 
Każdy element, który burzy nasz uporządkowany świat, będziemy odrzucać 
dotąd, aż jakiś argument nas nie przekona, że trzeba wprowadzić korektę lub 
przebudować cały system wyobrażenia o rzeczywistości. Nie ma to nic 
wspólnego z tym, za kogo chcemy uchodzić. Za kogoś chcemy uchodzić zawsze.
Nikt chętnie nie pozbywa się światopoglądu. Broni więc swojego zdania. To 
oczywiste. Jeśli mówię o braku porozumienia, to mam na mysli takie sprawy, 
które utrudniają spójność czy równoznaczność pojęć w rozmowie, a obie strony 
(albo tylko jedna) oceniają, że nie warto tracić czasu na szukanie tej 
spójności. Mogłoby to być kilka lat wzajemnego opornego ustalania.
Mam świadomość o moim wypracowanym dystansie do "lustra społecznego" i jest 
to mój własny jakiś sukcesik. Dlatego będę go bronił.

-- 
pozdrawiam
michał

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fpag27$pkb$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> > Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości
> > news:fpa9qu$6qv$1@inews.gazeta.pl...
> >> Sky wrote:
> >>>>>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne,
> >>>>>> kto z nas jest ślepy, a kto głuchy.
> >>>>>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> >>>>>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
> >>>>>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
> >>>>>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
> >>>>>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
> >>>>>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
> >>>>>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
> >>>>>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
> >>>>>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
> >>>>>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
> >>>>>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
> >>>>>> projekcjami.
> >>>>>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka
> >>>>>> jest prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak
> >>>>>> bardzo każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
> >>>>>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
> >>>>>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
> >>>>>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
> >>>>>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
> >>>>>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
> >>>>>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.
> 
> >>>>> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej
> >>>>> rzeczywistości tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne
> >>>>> przypuszczenie że ktoś ją mógł już poznać przed tobą lub choćby
> >>>>> na tyle bardziej, że może mieć ci coś do zaoferowania? A może
> >>>>> masz sam chęć za takiego uchodzić i jeśli wobec kogoś się ci to
> >>>>> nie udaje to wolisz zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
> >>>>> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P
> 
> >>>> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)
> 
> >>> ...czyli jednak miałem rację.
> 
> >> Uważam, że nie.
> 
> > Już lepiej.
> > Ale wykluczyć u siebie istnienia takie motywacji nie możesz...
> > bo to potwierdziłoby tylko jej obecność.
> > Najlepiej załóż że tak naprawdę jeszcze siebie nie znasz.
> > I małe są szanse że dopuścisz do swojej świadomości to
> > czego zobaczenia w lustrze "sobie nie życzysz".
> 
> Nie. Takiej motywacji u mnie nie znajduję. Nie może mnie uskrzydlać obawa, 
> że ktoś jest bliżej ode mnie do rzeczywistości. Byłbym głupi, gdybym nie 
> stawiał się na bardzo przeciętnym miejscu pod tym względem. Jednak nie 
> rozważałbym tego w "modelu" liniowym: bliżej - dalej. Wszyscy jesteśmy 
> skażeni subiektywizmem, który bazuje na silnych przeświadczeniach osbistych. 
> Każdy element, który burzy nasz uporządkowany świat, będziemy odrzucać 
> dotąd, aż jakiś argument nas nie przekona, że trzeba wprowadzić korektę lub 
> przebudować cały system wyobrażenia o rzeczywistości. Nie ma to nic 
> wspólnego z tym, za kogo chcemy uchodzić. Za kogoś chcemy uchodzić zawsze.
> Nikt chętnie nie pozbywa się światopoglądu. Broni więc swojego zdania. To 
> oczywiste. Jeśli mówię o braku porozumienia, to mam na mysli takie sprawy, 
> które utrudniają spójność czy równoznaczność pojęć w rozmowie, a obie strony 
> (albo tylko jedna) oceniają, że nie warto tracić czasu na szukanie tej 
> spójności. Mogłoby to być kilka lat wzajemnego opornego ustalania.
> Mam świadomość o moim wypracowanym dystansie do "lustra społecznego" i jest 
> to mój własny jakiś sukcesik. Dlatego będę go bronił.

...z uporem godnym lepszej sprawy.. ;P

Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię zabezpieczenia się
przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w kwestii
trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi poglądami ;)

Sky wrote:
...
>> Nie. Takiej motywacji u mnie nie znajduję. Nie może mnie uskrzydlać
>> obawa, że ktoś jest bliżej ode mnie do rzeczywistości. Byłbym głupi,
>> gdybym nie stawiał się na bardzo przeciętnym miejscu pod tym
>> względem. Jednak nie rozważałbym tego w "modelu" liniowym: bliżej -
>> dalej. Wszyscy jesteśmy skażeni subiektywizmem, który bazuje na
>> silnych przeświadczeniach osbistych. Każdy element, który burzy nasz
>> uporządkowany świat, będziemy odrzucać dotąd, aż jakiś argument nas
>> nie przekona, że trzeba wprowadzić korektę lub przebudować cały
>> system wyobrażenia o rzeczywistości. Nie ma to nic wspólnego z tym,
>> za kogo chcemy uchodzić. Za kogoś chcemy uchodzić zawsze. Nikt
>> chętnie nie pozbywa się światopoglądu. Broni więc swojego zdania. To
>> oczywiste. Jeśli mówię o braku porozumienia, to mam na mysli takie
>> sprawy, które utrudniają spójność czy równoznaczność pojęć w
>> rozmowie, a obie strony (albo tylko jedna) oceniają, że nie warto
>> tracić czasu na szukanie tej spójności. Mogłoby to być kilka lat
>> wzajemnego opornego ustalania.
>> Mam świadomość o moim wypracowanym dystansie do "lustra społecznego"
>> i jest to mój własny jakiś sukcesik. Dlatego będę go bronił.

> ...z uporem godnym lepszej sprawy.. ;P

> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
> zabezpieczenia się
> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
> kwestii
> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
> poglądami ;)

Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak. Bronię 
własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich poglądów może 
wpłynąć argument pochodzący od autorytetu i/lub od doświadczenia 
odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie moim 
subiektywizmem.
Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz się o mój 
subiektywizm, niż o swój. :)

-- 
pozdrawiam
michał 

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fpd341$nc1$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> ...
> >> Nie. Takiej motywacji u mnie nie znajduję. Nie może mnie uskrzydlać
> >> obawa, że ktoś jest bliżej ode mnie do rzeczywistości. Byłbym głupi,
> >> gdybym nie stawiał się na bardzo przeciętnym miejscu pod tym
> >> względem. Jednak nie rozważałbym tego w "modelu" liniowym: bliżej -
> >> dalej. Wszyscy jesteśmy skażeni subiektywizmem, który bazuje na
> >> silnych przeświadczeniach osbistych. Każdy element, który burzy nasz
> >> uporządkowany świat, będziemy odrzucać dotąd, aż jakiś argument nas
> >> nie przekona, że trzeba wprowadzić korektę lub przebudować cały
> >> system wyobrażenia o rzeczywistości. Nie ma to nic wspólnego z tym,
> >> za kogo chcemy uchodzić. Za kogoś chcemy uchodzić zawsze. Nikt
> >> chętnie nie pozbywa się światopoglądu. Broni więc swojego zdania. To
> >> oczywiste. Jeśli mówię o braku porozumienia, to mam na mysli takie
> >> sprawy, które utrudniają spójność czy równoznaczność pojęć w
> >> rozmowie, a obie strony (albo tylko jedna) oceniają, że nie warto
> >> tracić czasu na szukanie tej spójności. Mogłoby to być kilka lat
> >> wzajemnego opornego ustalania.
> >> Mam świadomość o moim wypracowanym dystansie do "lustra społecznego"
> >> i jest to mój własny jakiś sukcesik. Dlatego będę go bronił.
> 
> > ...z uporem godnym lepszej sprawy.. ;P
> 
> > Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
> > zabezpieczenia się
> > przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
> > kwestii
> > trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
> > poglądami ;)
> 
> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak. Bronię 
> własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich poglądów może 
> wpłynąć argument pochodzący od autorytetu 

...oby nie

> i/lub od doświadczenia 
> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie moim 
> subiektywizmem.

Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie wrażliej
uwagi na to co wokoło

> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz się o mój 
> subiektywizm, niż o swój. :)

Ach te [subiektywne] "wrażenia"...

Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień 
[niż twój/mój subiektywizm]...prawda?

Sky wrote:
...
>>> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
>>> zabezpieczenia się
>>> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
>>> kwestii
>>> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
>>> poglądami ;)

>> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak.
>> Bronię własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich
>> poglądów może wpłynąć argument pochodzący od autorytetu

> ...oby nie

Proszę?...

>> i/lub od doświadczenia
>> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie moim
>> subiektywizmem.

> Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie
> wrażliej
> uwagi na to co wokoło

A guma wymaga naciągania, czy kurczenia się? ;)
Co ma piernik do wiatraka? Jak już coś odkryjesz, to chyba nie sąsiada 
uwagą, tylko swoją.

>> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz się
>> o mój subiektywizm, niż o swój. :)

> Ach te [subiektywne] "wrażenia"...

Niestety...

> Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień
> [niż twój/mój subiektywizm]...prawda?

To nie to. Lubisz konfrontację.

-- 
pozdrawiam
michał

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fpdfrc$61l$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> ...
> >>> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
> >>> zabezpieczenia się
> >>> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
> >>> kwestii
> >>> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
> >>> poglądami ;)
> 
> >> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak.
> >> Bronię własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich
> >> poglądów może wpłynąć argument pochodzący od autorytetu
> 
> > ...oby nie
> 
> Proszę?...

Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej fatamorgany.
Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez wiedzy czym jest.
Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty umierasz z pragnienia.

> >> i/lub od doświadczenia
> >> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie moim
> >> subiektywizmem.
> 
> > Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie
> > wrażliej
> > uwagi na to co wokoło
> 
> A guma wymaga naciągania, czy kurczenia się? ;)
> Co ma piernik do wiatraka? Jak już coś odkryjesz, to chyba nie sąsiada 
> uwagą, tylko swoją.

Akurat zaprzegnięcie "cudzej uwagi" do roli koni pociągowych własnych
odkryć, to zdroworozsądkowa reguła powiększania przestrzeni percepcji
rzeczywistości i osobistego w niej [ludzkiego jak inni] się odnajdywania.
Co nie znaczy że z innych trzeba czynić sobie bożki [znaczy autorytety lub
lustra społeczne] a różnica jest taka jak pomiędzy "wysłuchaniem innych" i zbadaniem [oraz zagospodarowaniem] odzewu jaki to co sobą prezentują w nas wywołuje, a ślepym posłuszeństwem ich "radom" [autorytatywnym-autorytarnym sugestiom-nakazom]. Ot różnica jak między programowalnym robotem a...
no właśnie...dojrzałym osobowościowo człowiekiem?

> >> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz się
> >> o mój subiektywizm, niż o swój. :)
> 
> > Ach te [subiektywne] "wrażenia"...
> 
> Niestety...

Dlaczego "niestety"? ;)

> > Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień
> > [niż twój/mój subiektywizm]...prawda?
> 
> To nie to. Lubisz konfrontację.

To nie to.
Widzę pożytki z niej płynące.
Jeśli przewyższają straty [lub 
gdy "straty" to też "inne zyski",
w myśl zasady "nie ma tego złego"]
nie ma potrzeby z niej rezygnować,
przynajmniej zanim się nie "wyssie"
wniosków, płynacych z odczuwania do
niej niechęci...

Użytkownik "Sky" <skymen@op.pl> napisał w wiadomości
news:fpeu6i$7e5$1@news.onet.pl

> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej fatamorgany.
> Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez wiedzy czym jest.
> Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty umierasz z pragnienia.

Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
- ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie chcieć.

To tak, jak z zakochaniem - mówi się, że miłość jest slepa,
a jednak mocno uwrażliwia receptory i sprawia, ze jesteśmy bystrzy,
chętni i otwarci na doswiadczenia, dostajemy pałera i mozemy
wykazywać się wszystkim, co w nas najlepsze. Czasami wręcz
przekraczamy samych siebie.

Przynajmniej taki jest zdrowy model zakochania. Ale wiem, niestety,
że niektórych zakochanie przybija, bo mysla tylko o nadchodzącym
kopie w dupę...

-- 







.

Sky wrote:
>>>>> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
>>>>> zabezpieczenia się
>>>>> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
>>>>> kwestii
>>>>> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
>>>>> poglądami ;)
>>>> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak.
>>>> Bronię własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich
>>>> poglądów może wpłynąć argument pochodzący od autorytetu
>>> ...oby nie
>> Proszę?...

> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej fatamorgany.
> Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez wiedzy czym jest.
> Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty umierasz z pragnienia.

Nawet jeśli to w taki prześwmiewczy sposób przedstawiasz, to i tak nie 
zmienia to faktu, że Twój umysł jest skłonny zmieniać Twoje przeświadczenia 
poprzez informacje płynące z przekonujących źródeł. Ciebie przekonujących. A 
czy to jest akurat fatamorgana, to już inne zagadnienie.

>>>> i/lub od doświadczenia
>>>> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie
>>>> moim subiektywizmem.
>>> Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie
>>> wrażliej
>>> uwagi na to co wokoło
>> A guma wymaga naciągania, czy kurczenia się? ;)
>> Co ma piernik do wiatraka? Jak już coś odkryjesz, to chyba nie
>> sąsiada uwagą, tylko swoją.

> Akurat zaprzegnięcie "cudzej uwagi" do roli koni pociągowych własnych
> odkryć, to zdroworozsądkowa reguła powiększania przestrzeni percepcji
> rzeczywistości i osobistego w niej [ludzkiego jak inni] się
> odnajdywania.

Pod warunkiem, że nie uchodzi ona Twojej uwadze. ;)

> Co nie znaczy że z innych trzeba czynić sobie bożki [znaczy
> autorytety lub
> lustra społeczne] a różnica jest taka jak pomiędzy "wysłuchaniem
> innych" i zbadaniem [oraz zagospodarowaniem] odzewu jaki to co sobą
> prezentują w nas wywołuje, a ślepym posłuszeństwem ich "radom"
> [autorytatywnym-autorytarnym sugestiom-nakazom]. Ot różnica jak
> między programowalnym robotem a... no właśnie...dojrzałym
> osobowościowo człowiekiem?

Dojarzały osobowościowo człowiek wybiera właściwe autorytety. Wierzący w 
czyjeś idee bezkrytycznie, to bałwochwalca - a uchylający się przed 
wszelkimi autorytetami w obawie przed złymi, podstępnymi manipulacjami, to 
obsesyjny maniak zadufany w sobie, stara się przekonać wszystkich, że pojadł 
wsystkie rozumy. ;)

>>>> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz
>>>> się o mój subiektywizm, niż o swój. :)
>>> Ach te [subiektywne] "wrażenia"...
>> Niestety...
> Dlaczego "niestety"? ;)

Niestety subiektywne. Nie ośmielam się myśleć, że uchodzę za obiektywnego.

>>> Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień
>>> [niż twój/mój subiektywizm]...prawda?

>> To nie to. Lubisz konfrontację.

> To nie to.
> Widzę pożytki z niej płynące.
> Jeśli przewyższają straty [lub
> gdy "straty" to też "inne zyski",
> w myśl zasady "nie ma tego złego"]
> nie ma potrzeby z niej rezygnować,
> przynajmniej zanim się nie "wyssie"
> wniosków, płynacych z odczuwania do
> niej niechęci...

Mnie szkoda energii na takie eksperymenty. Więcej pożytku widzę w empatii i 
służeniu pomocą.

-- 
pozdrawiam
michał 

self pisze:

> A byłem... Pamiętam krowy na trawniku na rondzie w centrum.... a moze to
> w Łomży było... 

raczej na łonce w bieszczadach gdzie rozbiliście kartonowy obóz na 
zjeśdzie miłosników high endowych kartonów po plaźmie


-- 
! MGR ! JÓSEFF ! PIŁSÓCKI !
! ÓJ ! KATÓDRA ! TRÓLINGÓ !
! WSPANIAŁY ! PÓLAK ! ÓÓÓ !

http://www.maxior.pl/film/91101/Piosenka_o_kwiatach_Marek_Roman

Użytkownik "JaKasia" <moja_hekate@op.pl> napisał w wiadomości news:fpevfo$1n7$1@atlantis.news.tpi.pl...
> Użytkownik "Sky" <skymen@op.pl> napisał w wiadomości
> news:fpeu6i$7e5$1@news.onet.pl
> 
> > Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej fatamorgany.
> > Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez wiedzy czym jest.
> > Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty umierasz z pragnienia.
> 
> Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
> - ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
> i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
> stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
> wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
> rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
> doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
> A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie chcieć.
> 

Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi autorytetami
i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fpfekb$gdc$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>>> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
> >>>>> zabezpieczenia się
> >>>>> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć racji w
> >>>>> kwestii
> >>>>> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
> >>>>> poglądami ;)
> >>>> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak.
> >>>> Bronię własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę moich
> >>>> poglądów może wpłynąć argument pochodzący od autorytetu
> >>> ...oby nie
> >> Proszę?...
> 
> > Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej fatamorgany.
> > Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez wiedzy czym jest.
> > Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty umierasz z pragnienia.
> 
> Nawet jeśli to w taki prześwmiewczy sposób przedstawiasz, to i tak nie 
> zmienia to faktu, że Twój umysł jest skłonny zmieniać Twoje przeświadczenia 
> poprzez informacje płynące z przekonujących źródeł. Ciebie przekonujących. 

Przeceniasz rolę umysłu w populacji. Własciwie u 100% przypadków to nie on decyduje co sobie który mózg przyswoi a przesłanki mocno pozaintelektualne
Umysł jedynie pomaga zaakceptować wchłoniętą treść poprzez racjonalizację. Dlatego tak niewielu ludzi mozna nazwać jednostkami uczciwymi intelektualnie a tak wiele emocjonalnie zapętlonymi.

> A 
> czy to jest akurat fatamorgana, to już inne zagadnienie.

Gdy twój umysł wie co widzi [zinterpretuje cos poprawnie jako fatamorganę] mniejsze jest ryzyko że jego rolę przecenisz 
[tak rolę umysłu jak i autorytetu-fatamorgany]

> >>>> i/lub od doświadczenia
> >>>> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie
> >>>> moim subiektywizmem.
> >>> Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie
> >>> wrażliej
> >>> uwagi na to co wokoło
> >> A guma wymaga naciągania, czy kurczenia się? ;)
> >> Co ma piernik do wiatraka? Jak już coś odkryjesz, to chyba nie
> >> sąsiada uwagą, tylko swoją.
> 
> > Akurat zaprzegnięcie "cudzej uwagi" do roli koni pociągowych własnych
> > odkryć, to zdroworozsądkowa reguła powiększania przestrzeni percepcji
> > rzeczywistości i osobistego w niej [ludzkiego jak inni] się
> > odnajdywania.
> 
> Pod warunkiem, że nie uchodzi ona Twojej uwadze. ;)

Nie mojej. Twojej. Ja powyższe prawo znam -skoro je tu sformułowałem.
Ty na razie ograniczasz sobie percepcję do "bezpiecznych autorytetów"
[fatamorgan poznania pełnego spectrum ludzkiego dświadczenia świata]

> > Co nie znaczy że z innych trzeba czynić sobie bożki [znaczy
> > autorytety lub
> > lustra społeczne] a różnica jest taka jak pomiędzy "wysłuchaniem
> > innych" i zbadaniem [oraz zagospodarowaniem] odzewu jaki to co sobą
> > prezentują w nas wywołuje, a ślepym posłuszeństwem ich "radom"
> > [autorytatywnym-autorytarnym sugestiom-nakazom]. Ot różnica jak
> > między programowalnym robotem a... no właśnie...dojrzałym
> > osobowościowo człowiekiem?
> 
> Dojarzały osobowościowo człowiek wybiera właściwe autorytety. Wierzący w 
> czyjeś idee bezkrytycznie, to bałwochwalca - a uchylający się przed 
> wszelkimi autorytetami w obawie przed złymi, podstępnymi manipulacjami, to 
> obsesyjny maniak zadufany w sobie, stara się przekonać wszystkich, że pojadł 
> wsystkie rozumy. ;)

Dojrzały osobowosciowo człowiek nie potrzebuje już autorytetów, sam jest
nim dla siebie, na tym miedzy innymi polega dojrzałość, której tak się
boją samozwańcze autorytety, czerpiace ze stosunku podlegania im innych
-trzymanych jak długo się da w niedojrzałości- konkretne profity, zazwyczaj tak materialne jak i przede wszystkim psychiczne...

> >>>> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz
> >>>> się o mój subiektywizm, niż o swój. :)
> >>> Ach te [subiektywne] "wrażenia"...
> >> Niestety...
> > Dlaczego "niestety"? ;)
> 
> Niestety subiektywne. Nie ośmielam się myśleć, że uchodzę za obiektywnego.

Brak śmiałości to lęk. A lęk blokuje rozwój.
[miłość rozwija się dopiero gdy jednostka pokonuje lęk o siebie]
Kiedy się wyzwolisz z lęku przed posądzeniem cię
przez kogoś że "się zanadto ośmieliłeś" dasz sobie
szansę rozwoju i dojścia do dojrzałości.

> >>> Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień
> >>> [niż twój/mój subiektywizm]...prawda?
> 
> >> To nie to. Lubisz konfrontację.
> 
> > To nie to.
> > Widzę pożytki z niej płynące.
> > Jeśli przewyższają straty [lub
> > gdy "straty" to też "inne zyski",
> > w myśl zasady "nie ma tego złego"]
> > nie ma potrzeby z niej rezygnować,
> > przynajmniej zanim się nie "wyssie"
> > wniosków, płynacych z odczuwania do
> > niej niechęci...
> 
> Mnie szkoda energii na takie eksperymenty. Więcej pożytku widzę w empatii i 
> służeniu pomocą.

Ależ ze mną bynajmniej nie empatyzujesz [więc jesteś wygodnicko wybiórczy]
a skoro nie potrafisz się wczuć, to i pomoc pozostaje w swerze iluzorycznej życzeniowości...bo jak możesz pomóc skoro nie poznałeś obiektu pomocy? Do tego żeby tak myśleć [pomogę bo wiem jak jest już z góry, mam receptę na to i owo] potrzeba własnie uznania za słuszną ideę autorytetów: "skoro inni wiedzą coś lepiej >z założenia< -to i jak mogę się w tę zabawę zacząć bawić..."

Więc jak? Kto z nas obu lepiej się w tę grę "bawi"?

Sky wrote:

>>> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej
>>> fatamorgany. Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez
>>> wiedzy czym jest. Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty
>>> umierasz z pragnienia.

>> Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
>> - ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
>> i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
>> stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
>> wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
>> rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
>> doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
>> A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie
>> chcieć.

 > Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi autorytetami
> i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...

Propaganda siana na ślepo? ;DDD
To i ryby są w niebezpieczeństwie...
A Ty Kasiu nie myl! Sky prosi. ;)

-- 
pozdrawiam
michał

Sky wrote:

>>>>>>> Znów powołujesz się na wiarę w subiektywizm -i to w imię
>>>>>>> zabezpieczenia się
>>>>>>> przed przyjęciem do wiadomości sugestii że możesz nie mieć
>>>>>>> racji w kwestii
>>>>>>> trzymania się własnego subiektywizmu, jako obrony pzed cudzymi
>>>>>>> poglądami ;)
>>>>>> Jeśli ugruntowane poglądy nazywasz wiarą w subiektywizm, to tak.
>>>>>> Bronię własnego subiektywizmu. Nie za wszelka cenę. Na zmianę
>>>>>> moich poglądów może wpłynąć argument pochodzący od autorytetu
>>>>> ...oby nie
>>>> Proszę?...
>>> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej
>>> fatamorgany. Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez
>>> wiedzy czym jest. Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty
>>> umierasz z pragnienia.
 >> Nawet jeśli to w taki prześwmiewczy sposób przedstawiasz, to i tak
>> nie zmienia to faktu, że Twój umysł jest skłonny zmieniać Twoje
>> przeświadczenia poprzez informacje płynące z przekonujących źródeł.
>> Ciebie przekonujących.

> Przeceniasz rolę umysłu w populacji. Własciwie u 100% przypadków to
> nie on decyduje co sobie który mózg przyswoi a przesłanki mocno
> pozaintelektualne
> Umysł jedynie pomaga zaakceptować wchłoniętą treść poprzez
> racjonalizację. Dlatego tak niewielu ludzi mozna nazwać jednostkami
> uczciwymi intelektualnie a tak wiele emocjonalnie zapętlonymi.

Co do racjonalizacji to zgoda. Nie zapominajmy jednak, że zdolność do 
racjonalizacji jest częścią mechanizmu obronnego przed zapętlaniem właśnie. 
Nikogo nie możnaby nazwać uczciwym intelektualnie przez te racjonalizacje 
(są nieodłączne każdemu żywemu) właśnie. Uczciwością należałoby nazwać 
jedynie starania, jakie jednostka wkłada w zwiąkszanie stopnia rzetelności 
wobec innych. Spójnością wewnętrzną to się nazywa. Spójność wewnętrzną można 
wyrazić w postaci wektora/tendencji skierowanej ku niedoścignionej 
doskonałości.

To co napisałem jednak wczśeniej o skłonności naszego umysłu, dotyczy innego 
zagadnienia. Umysł to nie tylko nasze zdolności intelektualne, ale także 
wszystkie inne jego funkcje z całą strukturą pozaświadomą. Skłonnośc naszego 
umysłu w obszarze podejmowania decyzji jest zdominowana wprawdzie przez 
funkcje poza świadomością, jednak na życiowo ważne decyzje podejmowane w 
związku ze społeczeństwem, w którym przyszło nam egzystować, staramy się 
mieć zdecydowanie świadomy wpływ.
Problem, o którym Ty wspominasz, ma znaczenie w kwestii uczenia się 
kontrolowania naszych poczynań. Jakość tej kontroli z grubsza polega na tym, 
żeby umieć odróżniać to, co jest naszą "autorską" decyzją, a co jest decyzją 
zracjonalizowaną pod wpływem presji otoczenia (zwierciadło). Bez względu 
jednak na to, jakie pochodzenie ma ta decyzja, ona zapada - bo musi zapaść. 
Zaniechanie w tym rozumieniu jest także decyzją.

>> A
>> czy to jest akurat fatamorgana, to już inne zagadnienie.

> Gdy twój umysł wie co widzi [zinterpretuje cos poprawnie jako
> fatamorganę] mniejsze jest ryzyko że jego rolę przecenisz [tak rolę
> umysłu jak i autorytetu-fatamorgany]

Przy tak sformułowanej zasadzie, ominą Cię sytuacje i zjawiska, które 
fatamorganą nie są. Zalecam tutaj rozrzutność w łatwowierności (ciekawość 
świata) raczej niż sceptycyzm (czytaj: obsesje). Gdybym odrzucał większość 
koncepcji jako "fatamorgany" - byłbym dziś pewnie samotnym starym kawalerem, 
bo Mamusia i Tatuś już dawno zmarli.


>>>>>> i/lub od doświadczenia
>>>>>> odkrywającego oczywiste dla mnie fakty. Ale i taki proces będzie
>>>>>> moim subiektywizmem.
>>>>> Oczy-wiste fakty nie wymagają doświadczalnego odkrywania a jedynie
>>>>> wrażliej
>>>>> uwagi na to co wokoło
>>>> A guma wymaga naciągania, czy kurczenia się? ;)
>>>> Co ma piernik do wiatraka? Jak już coś odkryjesz, to chyba nie
>>>> sąsiada uwagą, tylko swoją.
>>> Akurat zaprzegnięcie "cudzej uwagi" do roli koni pociągowych
>>> własnych odkryć, to zdroworozsądkowa reguła powiększania
>>> przestrzeni percepcji rzeczywistości i osobistego w niej [ludzkiego
>>> jak inni] się odnajdywania.

>> Pod warunkiem, że nie uchodzi ona Twojej uwadze. ;)

> Nie mojej. Twojej. Ja powyższe prawo znam -skoro je tu sformułowałem.
> Ty na razie ograniczasz sobie percepcję do "bezpiecznych autorytetów"
> [fatamorgan poznania pełnego spectrum ludzkiego dświadczenia świata]

Kłócisz się o takie pierdoły, że ręce opadają. Ja mówię, że to, co zuważyłeś 
(również to, na co zwrócił Ci uwagę ktoś inny) musiało nie ujść Twojej 
uwadze, skoro zanotowałeś ten fakt.

>>> Co nie znaczy że z innych trzeba czynić sobie bożki [znaczy
>>> autorytety lub
>>> lustra społeczne] a różnica jest taka jak pomiędzy "wysłuchaniem
>>> innych" i zbadaniem [oraz zagospodarowaniem] odzewu jaki to co sobą
>>> prezentują w nas wywołuje, a ślepym posłuszeństwem ich "radom"
>>> [autorytatywnym-autorytarnym sugestiom-nakazom]. Ot różnica jak
>>> między programowalnym robotem a... no właśnie...dojrzałym
>>> osobowościowo człowiekiem?

>> Dojarzały osobowościowo człowiek wybiera właściwe autorytety.
>> Wierzący w czyjeś idee bezkrytycznie, to bałwochwalca - a uchylający
>> się przed wszelkimi autorytetami w obawie przed złymi, podstępnymi
>> manipulacjami, to obsesyjny maniak zadufany w sobie, stara się
>> przekonać wszystkich, że pojadł wsystkie rozumy. ;)

> Dojrzały osobowosciowo człowiek nie potrzebuje już autorytetów, sam
> jest
> nim dla siebie, na tym miedzy innymi polega dojrzałość, której tak się
> boją samozwańcze autorytety, czerpiace ze stosunku podlegania im
> innych -trzymanych jak długo się da w niedojrzałości- konkretne
> profity, zazwyczaj tak materialne jak i przede wszystkim
> psychiczne...

To było o Tobie?.. Ten dojrzały osobościowo człowiek niepotrzebujący już 
autorytetów, bo sam jest nim dla siebie - to Ty? ;)
Jeśli jesteś już dojrzały, to możesz... spadać. ;DDD

>>>>>> Ty natomiast wywołujesz we mnie wrażenie, że bardziej troszczysz
>>>>>> się o mój subiektywizm, niż o swój. :)
>>>>> Ach te [subiektywne] "wrażenia"...
>>>> Niestety...
>>> Dlaczego "niestety"? ;)

>> Niestety subiektywne. Nie ośmielam się myśleć, że uchodzę za
>> obiektywnego.

> Brak śmiałości to lęk. A lęk blokuje rozwój.
> [miłość rozwija się dopiero gdy jednostka pokonuje lęk o siebie]
> Kiedy się wyzwolisz z lęku przed posądzeniem cię
> przez kogoś że "się zanadto ośmieliłeś" dasz sobie
> szansę rozwoju i dojścia do dojrzałości.

Acha, żebym był sam dla siebie autorytetem. Dziękuję bardzo. Nie skorzystam 
z tej rady. :)
Jeszcze się wszystkiego nie nauczyłem, a sam w sobie nie mam dość dużej 
biblioteki źródeł wiedzy. Nadal bedę poszukiał autorytetów.

>>>>> Swoją drogą: widać nie mam większych zmartwień
>>>>> [niż twój/mój subiektywizm]...prawda?
>>>> To nie to. Lubisz konfrontację.
>>> To nie to.
>>> Widzę pożytki z niej płynące.
>>> Jeśli przewyższają straty [lub
>>> gdy "straty" to też "inne zyski",
>>> w myśl zasady "nie ma tego złego"]
>>> nie ma potrzeby z niej rezygnować,
>>> przynajmniej zanim się nie "wyssie"
>>> wniosków, płynacych z odczuwania do
>>> niej niechęci...

>> Mnie szkoda energii na takie eksperymenty. Więcej pożytku widzę w
>> empatii i służeniu pomocą.

> Ależ ze mną bynajmniej nie empatyzujesz [więc jesteś wygodnicko
> wybiórczy]

Myślałem, że to Bluzgacz nie empatyzuje z Tobą. ;)

> a skoro nie potrafisz się wczuć, to i pomoc pozostaje w swerze
> iluzorycznej życzeniowości...bo jak możesz pomóc skoro nie poznałeś
> obiektu pomocy? Do tego żeby tak myśleć [pomogę bo wiem jak jest już
> z góry, mam receptę na to i owo] potrzeba własnie uznania za słuszną
> ideę autorytetów: "skoro inni wiedzą coś lepiej >z założenia< -to i
> jak mogę się w tę zabawę zacząć bawić..."

Pomoc zawsze pozostaje w sferze iluzorycznej życzeniowości wg mnie. 
Odwrotnie: To, co jest "moim zdaniem/poglądem" jest traktowane wybiórczo 
przez soby, które ten pogląd oceniają. Nie ja wybieram, komu mogę pomóc, to 
inni wybierają moją pomoc, jeśli zechcą. Często zdarza się tak, że pomoc 
taka daje efekt po długim czasie. Takie doświadczenia mam z moimi dziećmi. 
Teraz, kiedy są dorosłe, często wskazują moje wypowiedzi z czasów ich 
dzieciństwa, kóre istotnie zaważyły na ich przyszłym życiu. Sam tych 
stwierdzeń nie pamiętam. Dzieci pamiętają i są za to wdzięczne. To są miłe 
chwile, zapewniam Cię.
Innym rodzajem pomocy jest pomoc na życzenie. Powinna mieć miejsc wtedy, 
kiedy ktoś o konkretną pomoc w konkretnej sprawie prosi.

> Więc jak? Kto z nas obu lepiej się w tę grę "bawi"?

Pewnie obaj się bawimy wystarczająco dobrze (subiektywnie dla każdego z 
nas), skoro rozmawiamy dotąd.

-- 
pozdrawiam
michał 

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fq1vuc$e32$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> 
> >>> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej
> >>> fatamorgany. Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez
> >>> wiedzy czym jest. Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty
> >>> umierasz z pragnienia.
> 
> >> Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
> >> - ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
> >> i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
> >> stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
> >> wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
> >> rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
> >> doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
> >> A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie
> >> chcieć.
> 
>  > Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi autorytetami
> > i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...
> 
> Propaganda siana na ślepo? ;DDD

A co? Może te "uznane autorytety" dedykują 
swoje wypowiedzi indywidualnie do każdego odbiorcy?

> To i ryby są w niebezpieczeństwie...
> A Ty Kasiu nie myl! Sky prosi. ;)

Riposta godna mistrza merytoryki... ;P

Sky wrote:
>>>>> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej
>>>>> fatamorgany. Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez
>>>>> wiedzy czym jest. Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty
>>>>> umierasz z pragnienia.

>>>> Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
>>>> - ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
>>>> i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
>>>> stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
>>>> wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
>>>> rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
>>>> doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
>>>> A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie
>>>> chcieć.

>>  > Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi
>> autorytetami
>>> i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...

>> Propaganda siana na ślepo? ;DDD

> A co? Może te "uznane autorytety" dedykują
> swoje wypowiedzi indywidualnie do każdego odbiorcy?

Bywa, że też. :)

>> To i ryby są w niebezpieczeństwie...
>> A Ty Kasiu nie myl! Sky prosi. ;)

> Riposta godna mistrza merytoryki... ;P

Jestem wrażliwy na formę. Treść bez oprawy jest trudna do przyjęcia. :D

-- 
pozdrawiam
michał 

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fq3loo$82m$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>>> Zjawisko "autorytetu" to psychiczny odpowiednik optycznej
> >>>>> fatamorgany. Może wpłynąć na twój kierunek marszu -zwłaszcza bez
> >>>>> wiedzy czym jest. Idziesz za nim, ten znika jak się pojawił a ty
> >>>>> umierasz z pragnienia.
> 
> >>>> Nie ma rozwoju bez autorytetów.  Już małpiki uczą się naśladując
> >>>> - ludzie tak samo.  Podstawowe umiejetnosci zdobywasz jak małpka,
> >>>> i te wyższe podobnie - obserwując je u kogoś, kto w najwiekszym
> >>>> stopniu je posiada. Nawet jesli przesadzisz w ocenie wielkosci lub
> >>>> wiarygodnosci autorytetu, to i tak wiele sie nauczysz zanim sie
> >>>> rozczarujesz, bo przecież prawdziwa nauka opiera sie na osobistym
> >>>> doswiadczeniu (obserwacji, treningu).
> >>>> A autorytety sprawiaja głownie, ze szczególnie mocno chce nam sie
> >>>> chcieć.
> 
> >>  > Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi
> >> autorytetami
> >>> i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...
> 
> >> Propaganda siana na ślepo? ;DDD
> 
> > A co? Może te "uznane autorytety" dedykują
> > swoje wypowiedzi indywidualnie do każdego odbiorcy?
> 
> Bywa, że też. :)

I jak tu nie zaliczyć cię do wyznawców fatamorgan?
Możesz w coś wierzyć...ale to nie znaczy że to działa.
Ot lamentacje kleru nad brakiem przejmowania się ogółu
nauką JPII.

> >> To i ryby są w niebezpieczeństwie...
> >> A Ty Kasiu nie myl! Sky prosi. ;)
> 
> > Riposta godna mistrza merytoryki... ;P
> 
> Jestem wrażliwy na formę. Treść bez oprawy jest trudna do przyjęcia. :D

To że ci trudno nie znaczy że masz się domagać ułatwień i liczenia się
innych z twoim przewrażliwieniem... ;P

Sky wrote:
>>>>  > Nie myl odruchowych wzorców zachowań z intelektualnymi
>>>> autorytetami
>>>>> i propagandy sianej na ślepo z indywidualnym dowartościowaniem...
>>>> Propaganda siana na ślepo? ;DDD
>>> A co? Może te "uznane autorytety" dedykują
>>> swoje wypowiedzi indywidualnie do każdego odbiorcy?

>> Bywa, że też. :)

> I jak tu nie zaliczyć cię do wyznawców fatamorgan?
> Możesz w coś wierzyć...ale to nie znaczy że to działa.
> Ot lamentacje kleru nad brakiem przejmowania się ogółu
> nauką JPII.

Ty mnie zaliczasz do wyznawców światopoglądów, które Ty uznajesz za 
fatamorgany. Nie ja.


>>>> To i ryby są w niebezpieczeństwie...
>>>> A Ty Kasiu nie myl! Sky prosi. ;)

>>> Riposta godna mistrza merytoryki... ;P

>> Jestem wrażliwy na formę. Treść bez oprawy jest trudna do przyjęcia.
>> :D

> To że ci trudno nie znaczy że masz się domagać ułatwień i liczenia się
> innych z twoim przewrażliwieniem... ;P

Domagać się mogę, a że mało skutecznie w Twoim przypadku, to już nie mój 
jakby problem. Ty wybierasz, z kim chcesz się liczyć. Spróbuj przekroczyć 
granice dopuszczalnej przeze mnie formy, zobaczysz efekt. ;)

-- 
pozdrawiam
michał

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fq3os8$ldr$1@inews.gazeta.pl...

> Ty mnie zaliczasz do wyznawców ?wiatopogl?dów, które Ty uznajesz za 
> fatamorgany. Nie ja.

Skoro szukasz oparcia w innych ludziach [ich autorytetach] 
-jak deklarowałeś, nie ma pomyłki -ulegasz złudzeniom.
Możesz tego nie uznawać. Życie i tak sprawę zweryfikuje ;)
Ten temat jak może wiesz, to coś pod kategorią "woda żywa".

> >> Jestem wrażliwy na formę. Tre?ć bez oprawy jest trudna do przyjęcia.
> >> :D
> 
> > To że ci trudno nie znaczy że masz się domagać ułatwień i liczenia się
> > innych z twoim przewrażliwieniem... ;P
> 
> Domagać się mogę, a że mało skutecznie w Twoim przypadku, to już nie mój 
> jakby problem. Ty wybierasz, z kim chcesz się liczyć. Spróbuj przekroczyć 
> granice dopuszczalnej przeze mnie formy, zobaczysz efekt. ;)

A w ryja chcesz? ;P