🚀 go-pugleaf

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fp3ok1$oob$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>> JaKasia wrote:
> >>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma taki
> >>>>>> sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co jest na
> >>>>>> jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze to, co chcesz
> >>>>>> znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić. Jeżeli na
> >>>>>> szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy schodzisz na
> >>>>>> sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
> >>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
> >>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
> >>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo mozolnej
> >>>> pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie o właściwą
> >>>> ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie widzę tu absurdu.
> >>>> Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym" uproszczeniem,
> >>>> schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z różnymi poziomami
> >>>> oparcia takich drabin, z różną ilością szczebli, drewniane,
> >>>> metalowe, sznurowe, same liny, podstawione stołki, krzesła, schody,
> >>>> po ciemku i w dzień... :DDD
> >>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
> >>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P
> 
> >> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
> >> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
> >> ustawiali. Zwierciadło społeczne.
> 
> > To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> > I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> > Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> > jak im to jest wygodnie [zresztą].
> > Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
> > deterministychnych
> > o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P
> 
> > Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
> > co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
> > i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)
> 
> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z nas jest
> ślepy, a kto głuchy. 
> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego. Dla Kasi
> chyba jeszcze co innego.
> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są codziennie
> podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania, które mają wpływ na
> naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą przekonaniami i przeświadczeniami
> najczęściej nieuświadominymi, sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w
> silne nawyki, rutynowe przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym
> życiem proces. Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W
> rzeczywistości zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie
> mechanicznie projekcjami.
> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo każdy z
> nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie odpowiedniego celu.
> Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania się po drabinie, którą sobie
> albo starannie przygotowujemy pełni wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po
> omacku. Albo trochę tak i trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz
> złażąc z niej, czy pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki
> masz przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś ją mógł już
poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić i jeśli wobec kogoś
się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną możliwość poznawcza niż się
przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P