🚀 go-pugleaf

Użytkownik "michal" <6michal9@gazeta.pl> napisał w wiadomości news:fp582c$rqb$1@inews.gazeta.pl...
> Sky wrote:
> >>>>>> JaKasia wrote:
> >>>>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma
> >>>>>>>> taki sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co
> >>>>>>>> jest na jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze
> >>>>>>>> to, co chcesz znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić.
> >>>>>>>> Jeżeli na szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy
> >>>>>>>> schodzisz na sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
> >>>>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
> >>>>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
> >>>>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo
> >>>>>> mozolnej pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie
> >>>>>> o właściwą ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie
> >>>>>> widzę tu absurdu. Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym"
> >>>>>> uproszczeniem, schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z
> >>>>>> różnymi poziomami oparcia takich drabin, z różną ilością
> >>>>>> szczebli, drewniane, metalowe, sznurowe, same liny, podstawione
> >>>>>> stołki, krzesła, schody, po ciemku i w dzień... :DDD
> >>>>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
> >>>>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P
> 
> >>>> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
> >>>> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
> >>>> ustawiali. Zwierciadło społeczne.
> 
> >>> To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
> >>> I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
> >>> Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
> >>> jak im to jest wygodnie [zresztą].
> >>> Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
> >>> deterministychnych
> >>> o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P
> 
> >>> Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
> >>> co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
> >>> i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)
> 
> >> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
> >> nas jest ślepy, a kto głuchy.
> >> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
> >> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
> >> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
> >> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
> >> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
> >> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
> >> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
> >> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
> >> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
> >> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
> >> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
> >> projekcjami.
> >> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
> >> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo
> >> każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
> >> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
> >> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
> >> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
> >> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
> >> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
> >> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.
> 
> > Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
> > tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
> > ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
> > mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić
> > i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną
> > możliwość poznawcza niż się
> > przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P
> 
> Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

...czyli jednak miałem rację.