🚀 go-pugleaf

Sky wrote:
>>>>>> JaKasia wrote:
>>>>>>>> Porównanie jakiejś zaplanowanej drogi życiowej do drabiny ma
>>>>>>>> taki sens, że wspinając sie po niej tylko wyobrażasz sobie, co
>>>>>>>> jest na jej końcu w górze. Wierzysz, że znajdziesz na górze
>>>>>>>> to, co chcesz znaleźć i to powoduje, że chce Ci się wchodzić.
>>>>>>>> Jeżeli na szczycie nie znajdziesz tego, co chciałeś, wtedy
>>>>>>>> schodzisz na sam dół, żeby poszukać innej drabiny.
>>>>>>> I zgadzasz się ze Skyem, że schodząc z jednej drabiny
>>>>>>> wracasz do punktu wyjścia? Przecież to absurd!
>>>>>> Nie prównuję tego z degradacją, niemniej jednak jeśli mimo
>>>>>> mozolnej pracy nie osiąga się celu z powodu drabiny opartej nie
>>>>>> o właściwą ścianę, to wymaga to kolejnego wspinania się. Nie
>>>>>> widzę tu absurdu. Poza tym, że taka wizja jest "dydaktycznym"
>>>>>> uproszczeniem, schematem. W rzeczywistości mamy do czynienia z
>>>>>> różnymi poziomami oparcia takich drabin, z różną ilością
>>>>>> szczebli, drewniane, metalowe, sznurowe, same liny, podstawione
>>>>>> stołki, krzesła, schody, po ciemku i w dzień... :DDD
>>>>> To ja wolę już nigdzie nie wchodzić, nie pchac się,
>>>>> póki nie będę pewny że gdzieś naprawdę warto... ;P

>>>> Sęk w tym, że wchodzisz bez względu na to, czy chcesz czy nie. Albo
>>>> dbasz o właściwe ustawienie drabiny albo pozwalasz, żeby inni Ci ją
>>>> ustawiali. Zwierciadło społeczne.

>>> To nie wiesz że można nie wchodzić?! ;)
>>> I wyjść [zejść] [gdy się weszło] w każdej chwili...
>>> Nawet jeśli ci inni drabinę podstawiać będą
>>> jak im to jest wygodnie [zresztą].
>>> Jakowaś beznadziejność wyziera z twoich
>>> deterministychnych
>>> o ludzkim losie społecznym przekonań... ;P

>>> Swoją drogą to często same okoliczności życiowe
>>> co rusz zepchną z błędnie wybranej drabiny
>>> i sprowadzą delikwenta do parteru. ;)

>> Nasza rozmowa przypomina dialog ślepego z głuchym. Nie ważne, kto z
>> nas jest ślepy, a kto głuchy.
>> Mamy inne spojrzenia na rzeczywistość. Dla Ciebie
>> wchodzenie po drabinie symbolizuje co innego, dla mnie co innego.
>> Dla Kasi chyba jeszcze co innego.
>> Wg mnie nieustannie do czegoś dążymy. Nawet do marazmu. To są
>> codziennie podejmowane nawet drobne decyzje lub ich zaniechania,
>> które mają wpływ na naszą przyszłość. Podwiadomość mamy nabitą
>> przekonaniami i przeświadczeniami najczęściej nieuświadominymi,
>> sukcesywnie przekuwamy je automatycznie w silne nawyki, rutynowe
>> przyzwczajenia. To stały i nierozłączny z naszym życiem proces.
>> Tylko nam się może wydawać, że panujemy nad tym. W rzeczywistości
>> zapytani o to, tak tylko deklarujemy pomagając sobie mechanicznie
>> projekcjami.
>> Do śmierci nikt nie wie naprawdę, czy obrał właściwą drogę. Taka jest
>> prawda. Ale różnice między ludźmi poegają też na tym, jak bardzo
>> każdy z nich stara się sprostać w znalezieniu optymalnie
>> odpowiedniego celu. Dlatego porównałem nasze dążenia do wspinania
>> się po drabinie, którą sobie albo starannie przygotowujemy pełni
>> wiary, albo wchodzimy na jakąkolwiek po omacku. Albo trochę tak i
>> trochę tak. Nigdy nie wiesz, czy dobrze robisz złażąc z niej, czy
>> pnąc się po niej. I jedno i drugie robisz dotąd, dopóki masz
>> przekonanie, ze dobrze robisz. Swoje subiektywne przekonanie.

> Deklarujesz swoje wątpienie w poznawanie obiektywnej rzeczywistości
> tylko dlatego by oddalić od siebie ryzykowne przypuszczenie że ktoś
> ją mógł już poznać przed tobą lub choćby na tyle bardziej, że może
> mieć ci coś do zaoferowania? A może masz sam chęć za takiego uchodzić
> i jeśli wobec kogoś się ci to nie udaje to wolisz zanegować ogólną
> możliwość poznawcza niż się
> przyznać ze możesz sam być z czymś "w plecy"? ;P

Pudło, Sky, rozważaj dalej! ;)

-- 
pozdrawiam
michał