🚀 go-pugleaf

ostryga pisze:

>  Wychodząc z mieszkania Aliny kątem oka widzę, jak Alina bierze małą na ręce 
> i mówi do niej promiennie:
>  Kocham cię malutka. Poradzimy sobie.

Na kobieca prozę to nieźle.

Amerykanie pytają: What is Your story?

I ja też pytam.

Czy wiesz jaka to ma być historia ?

KJ

Użytkownik "KJ Siła Słów" <KJ@noway.com> napisał w wiadomości 
news:hgb6ci$d1n$1@atlantis.news.neostrada.pl...
> ostryga pisze:
>
>>  Wychodząc z mieszkania Aliny kątem oka widzę, jak Alina bierze małą na 
>> ręce i mówi do niej promiennie:
>>  Kocham cię malutka. Poradzimy sobie.
>
> Na kobieca prozę to nieźle.

No wiesz, to takie luźne wprawki na razie.
Może coś z tego będzie, a może nie.
Na pewno bez wprawek nigdy nic nie będzie. :)

A gdyby koniec wygladał mniej więcej tak (improwizuję na szybko):

"Do kuchni wchodzi matka Aliny z roczną dziewczynką na rękach. Dziewczynka 
uśmiecha się do mnie promiennie.

O to mi właśnie chodziło.
Teraz, kiedy Arek zamieszka ze mną, będę często oglądać ten uśmiech.

Pamiętam, kiedy wyjął zdjęcie małej długo zanim pojechaliśmy na wyjazd 
integracyjny.
Bardzo spodobało mi się to zdjęcie.
Pomyślałam wtedy:
"Uśmiech dziecka. Bezcenne...
A zaraz potem:
"Muszę to mieć!"

Przy takim zakończeniu prawdopodobnie należałoby zmienić również pewne 
rzeczy w środku tekstu.

>
> Amerykanie pytają: What is Your story?
>
> I ja też pytam.
>
> Czy wiesz jaka to ma być historia ?

To są wprawki... :) Zabawa moja. Hobby.
Ale miło by było, istotnie, gdyby hobby to miało jakiś cel.
:)
Generalnie mam wizję pewnej historii czy raczej wizję postaci odgrywających 
swoje dramaty. Przeplatające się ze sobą dramaty. Na kartce wypisałam jako 
plan w paru zdaniach kto i co komu zrobił i potencjalnie dlaczego.
Problem mam z chronologią.
Nie widzę narracyjnie tego, widzę to zawsze w postaci scen i dialogów. To 
zajebiście trudne, zrobić z tego historię.
Jak sądzę długo to potrwa zanim pojedyncze "sceny" ułożą mi się w spójną 
opowieść. Jesli w ogóle. ;)

Poza tym, to właśnie wróciłam z Małych Zbrodni Małżeńskich w teatrze 
Ateneum. Momentami byłam znużona, może dlatego, że czytałam wczesniej 
sztukę.
Natomiast Ziemia Obiecana (obejrzałam wczoraj pierwszy raz) - niesamowite 
wrażenia... Czyste emocje, surowe, okrutne.

pozdr.
o.

Użytkownik "ostryga"

> A gdyby koniec wygladał mniej więcej tak (improwizuję na szybko) [...]
> Przy takim zakończeniu prawdopodobnie należałoby zmienić również pewne 
> rzeczy w środku tekstu.

Pierwsza wersja lepsza, tylko wyrzuć to wstępne oświadczenie narratorki o
powrocie z integry.
Myślę, że każdy, nawet średnio inteligentny czytelnik zrozumiał o co chodzi.
Nie trzeba być znawcą kobiecej duszy (jak Wiśniewski), żeby docenić
szczerość opisu meandrów ciemnej strony kobiecej duszy.
Swoją drogą miło czytać, że nie wszystkie kobiety obwiniają wszystkich
facetów za wszystkie plagi;)

> Poza tym, to właśnie wróciłam z Małych Zbrodni Małżeńskich w teatrze 
> Ateneum. Momentami byłam znużona, może dlatego, że czytałam wcześniej 
> sztukę.

Och Ateneum! Stara scena, ciągle te same sztuki, ciągle ci sami starzy 
aktorzy...
Nie to co w Buffo!

> Natomiast Ziemia Obiecana (obejrzałam wczoraj pierwszy raz) - niesamowite 
> wrażenia... Czyste emocje, surowe, okrutne.

Znaczy wszytko przed Tobą: Baza ludzi umarłych (Ostatni do nieba), Pamiętnik
znaleziony w Saragossie, Popiól i diament (nowa, cyfrowa wersja), trylogia
Kondratiuka...
Heh, zazdroszczę wzruszeń, naprawdę zazdroszczę

Pozdrawiam

-- 
LeP

Użytkownik "LeP" <lesp@onet.pl> napisał w wiadomości 
news:hgjlhu$l49$1@inews.gazeta.pl...


> Pierwsza wersja lepsza, tylko wyrzuć to wstępne oświadczenie narratorki o
> powrocie z integry.
> Myślę, że każdy, nawet średnio inteligentny czytelnik zrozumiał o co 
> chodzi.

Jesli widać o co chodzi, to chyba całkiem nieźle.
Rzecz jest oczywiście nieco stara i nieco zmodyfikowana w ostatniej chwili.
Usiłowałam zrobić z tego samodzielne opowiadanie.
Mam wrażenie, że pewne rzeczy trzeba by było jeszcze wyostrzyć, żeby to było 
opowiadanie.
Coś niby widać, skoro tak mówisz, ale moim zdaniem nadal mało wyraźnie.

Mam noworoczne postanowienie -
dopóki nie będę mieć szczegółowego planu konkretnej historii, rozpisanego 
wszystko już jedno w jakiej formie,
czy w punktach ołówkiem na kartce czy w formie streszczenia w wordzie,
scena po scenie,
to sorry, nie usiądę do pisania.
Jest mnostwo innych ciekawych hobby.
I rzeczy zawodowe, a mam ostatnio całkiem "ścisłe" zajęcie.
Konkrety i dokładnośc, wyliczenia i przepisy. Tym się ostatnio zajmuję.

Nie mam potrzeby pisać pamiętników,
ani blogów,
ani osobistych exhibicjonistycznych opowieści na własny temat.
Już nie.
Tylko co by tu kurcze zrobić z dotychczasowymi wprawkami,
tak by być może czegoś się jeszcze nauczyć na błędach?
Żeby chociaż dało się te napisane już fragmenty w samodzielne opowiadania 
przekształcić...
Nie lubię marnotrawstwa.

> Nie trzeba być znawcą kobiecej duszy (jak Wiśniewski), żeby docenić
> szczerość opisu meandrów ciemnej strony kobiecej duszy.
> Swoją drogą miło czytać, że nie wszystkie kobiety obwiniają wszystkich
> facetów za wszystkie plagi;)

Meandry ciemnej strony kobiecej duszy są bardzo fascynujące.

>> Poza tym, to właśnie wróciłam z Małych Zbrodni Małżeńskich w teatrze 
>> Ateneum. Momentami byłam znużona, może dlatego, że czytałam wcześniej 
>> sztukę.
>
> Och Ateneum! Stara scena, ciągle te same sztuki, ciągle ci sami starzy 
> aktorzy...
> Nie to co w Buffo!
>
>> Natomiast Ziemia Obiecana (obejrzałam wczoraj pierwszy raz) - niesamowite 
>> wrażenia... Czyste emocje, surowe, okrutne.
>
> Znaczy wszytko przed Tobą: Baza ludzi umarłych (Ostatni do nieba), 
> Pamiętnik
> znaleziony w Saragossie, Popiól i diament (nowa, cyfrowa wersja), trylogia
> Kondratiuka...
> Heh, zazdroszczę wzruszeń, naprawdę zazdroszczę

Ty się nie wzruszasz?

BTW, byłam w niedzielę na "Zabawki Pana Boga" w teatrze Roma.
Nowa, niedawno otwarta mała scena.
Sztuka bardzo dobra.
Muzyka, poezja, aktorstwo, wszystko bardzo smakowite.
Połączenie wcale nie przesłodzone.

pozdr.
ostryga. 

Użytkownik "ostryga"

> Nie mam potrzeby pisać pamiętników,
> ani blogów,
> ani osobistych exhibicjonistycznych opowieści na własny temat.

Szkoda, bo czasami ekshibicjonizm jest cacy.
.
> Meandry ciemnej strony kobiecej duszy są bardzo fascynujące.

Trudno się nie zgodzić.

> Ty się nie wzruszasz?

Wzruszam się zwykle, gdy na ekranie zwycięża dobro, najcześciej i najmocniej 
na kreskówkach.

> BTW, byłam w niedzielę na "Zabawki Pana Boga" w teatrze Roma.
> Nowa, niedawno otwarta mała scena.
> Sztuka bardzo dobra.
> Muzyka, poezja, aktorstwo, wszystko bardzo smakowite.
> Połączenie wcale nie przesłodzone.

Omijaj za to szerokim łukiem "Klimakterium... i już" grane obecnie w 
Capitolu. Walą na to stadnie oknami i drzwiami dojrzałe panie, ale ile można 
się śmiać z samej siebie?
Przypomniałem sobie również "Metro" w Buffo, ale to już nie to samo co 
kiedyś, w Dramatycznym. Ciasno, klaustrofobicznie wręcz - i to zarówno na 
scenie jak i widowni.

Pozdrawiam


-- 
LeP

Dnia 16-12-2009 o 15:22:05 ostryga <zlosliwa_ostryga@vp.pl> napisał(a):

> Wyjazd integracyjny.
>

Lubię Cię czytać, Ostrygo, bo masz swój styl - i to dobry. Ale zajmujesz  
się niestety głupstwami. Co to jest za temat - porzucenie żony przez męża?  
Nawet rozwiązany tak pociągająco, jak w Twoim tekście, nadal pozostaje  
magielkiem, ploteczką - żaden to temat dla literatury. Szkoda pisać o  
takich rzeczach, marnować talent na opiewanie trywialnych historii, jakich  
miliony już opisano, a miliardy się dzieją. Wciąż będziesz "just another",  
jedną z wielu. A może szkoda...

Użytkownik "DeDe" <papouszek@poczta.fm> napisał w wiadomości 
news:op.u6r4fivwaq9vro@jgrabowskixp.komputerswiat.local...
Dnia 16-12-2009 o 15:22:05 ostryga <zlosliwa_ostryga@vp.pl> napisał(a):

> Wyjazd integracyjny.
>

Lubię Cię czytać, Ostrygo, bo masz swój styl - i to dobry. Ale zajmujesz
się niestety głupstwami. Co to jest za temat - porzucenie żony przez męża?
Nawet rozwiązany tak pociągająco, jak w Twoim tekście, nadal pozostaje
magielkiem, ploteczką - żaden to temat dla literatury. Szkoda pisać o
takich rzeczach, marnować talent na opiewanie trywialnych historii, jakich
miliony już opisano, a miliardy się dzieją. Wciąż będziesz "just another",
jedną z wielu. A może szkoda...

Dziękuję za komentarz.
Masz w nim rację. I wiesz, mnie też czasem jest szkoda... :) Warto było by 
coś z tym zrobić, żeby nie było szkoda. Co do tekstu (tekstów) tutaj - to są 
fragmenty, wprawki, szkice, będące co najwyżej tłem dla głównej historii... 
Główna historia jest inna. Potrzebuje miejsca.
Nie da się jej umieścić w poście. Wyrwanie fragmentu z kontekstu (w 
przypadku właściwej, głównej historii) zabierze sens całości.
Nawet nie wiem, w którym miejscu miałabym to ciachnąć, żeby tu wkleić.;)
Poza tym, nie chcę zawalać grupy zbyt długimi postami, jest tu chyba jakaś 
netykieta, ile w jeden post można naładować.:)
Nadal się uczę, chcę się uczyć, stąd wszelkie uwagi są mile widziane.
Ale tak, mnie też jest czasem szkoda, i dlatego sobie nie odpuszczę.
Pomimo mnóstwa innych życiowych zajęć itd.

pozdrawiam
ostryga.

> Nadal się uczę, chcę się uczyć, stąd wszelkie uwagi są mile widziane.

Ucz się ucz:) Jedyna rada, jakiej moge udzielić to - nie pisz o życiu,  
które widzisz naokoło siebie. Spróbuj przejść nad tym do porządku  
dziennego; im dalej Twoi bohaterowie będą od Ciebie, tym lepiej.

> Ale tak, mnie też jest czasem szkoda, i dlatego sobie nie odpuszczę.
> Pomimo mnóstwa innych życiowych zajęć itd.

Och, boję się, że w końcu nic konkretnego nie napiszesz. Tak, jak ja.  
Chociaż jestem zawodowcem od pisania, marnuję czas na brednie, żeby  
zarobić pieniądze. I tak to przecieka przez palce. To, co ludzie chcą  
czytać nie jest tym, co ja chcę pisać. A żyć trzeba... Póki co widzę dla  
Ciebie przyszłość w kobiecej prasie, gdzie Twoje opowiadanka byłyby  
ozdobą. Ale za to płacą kiepsko i rozgłosu się nie zdobędzie... Nie  
pozwól, żeby to co masz, rozpuściło się w szambie codzienności:)

D.

Użytkownik "DeDe" <papouszek@poczta.fm> napisał w wiadomości 
news:op.u6xmxgndaq9vro@jgrabowskixp.komputerswiat.local...

>Ucz się ucz:) Jedyna rada, jakiej moge udzielić to - nie pisz o życiu, 
>które widzisz naokoło siebie. Spróbuj przejść nad tym do porządku 
>dziennego; im dalej Twoi bohaterowie będą od Ciebie, tym lepiej.

Znów się zgodzę. :)
Dopiero niedawno zaczęłam to kapować, na razie mgliście i dużo jeszcze 
przede mną.
Żeby móc w pełni otworzyć się na pomysły i możliwości, trzeba nauczyć się 
nie widzieć głównie siebie i wszystkiego przez swój pryzmat.
W przypadku artystycznych dusz bywa to dodatkowo utrudnione ich wrodzonym 
egotyzmem. ;)
Dlatego to jest tak bardzo zależne od psychiki.Własna psychika bywa 
największym wrogiem i ograniczeniem.
Dodam, że dla mnie liczy się też cierpliwość
i poczucie humoru co do siebie samej w tym wszystkim. :)

> Ale tak, mnie też jest czasem szkoda, i dlatego sobie nie odpuszczę.
> Pomimo mnóstwa innych życiowych zajęć itd.

> Och, boję się, że w końcu nic konkretnego nie napiszesz. Tak, jak ja. 
> Chociaż jestem zawodowcem od pisania, marnuję czas na brednie, żeby 
> zarobić pieniądze. I tak to przecieka przez palce. To, co ludzie chcą 
> czytać nie jest tym, co ja chcę pisać. A żyć trzeba...

Cóż, zarabiać też trzeba.
Doba ma 24 godziny, pewnych rzeczy się nie pogodzi. Wiem o tym dobrze. Ale 
marzenia przecież zawsze możemy mieć.
I trochę czasu na przyjemności. :)
A co chciałbyś pisać? Zawodowiec od pisania, co to znaczy?
Ja nigdy nie myślałam, żeby zarabiać pisaniem. Nigdy.
Zawodowo zajmuję się czymś innym.

> Póki co widzę dla  Ciebie przyszłość w kobiecej prasie, gdzie Twoje 
> opowiadanka byłyby  ozdobą. Ale za to płacą kiepsko i rozgłosu się nie 
> zdobędzie... Nie  pozwól, żeby to co masz, rozpuściło się w szambie 
> codzienności:)

Miło mi to słyszeć. To dla mnie komplement. Nigdy nie miałam takich planów.
Póki co muszę dokończyć to, co zaczęłam. Przy moim tempie to jeszcze ze dwa 
lata... ;)
Jeśli tego nie skończę, nie pójdę dalej. Strasznie dużo czasu i energii to 
pożera.
Żarłoczna bestia. Ciągle chce więcej i więcej...  ;)
A proza życia wzywa. I jest nie mniej ciekawa.

ostryga. 

Użytkownik "DeDe"
>> Uzytkowinik "ostryga"

>> Nadal się uczę, chcę się uczyć, stąd wszelkie uwagi są mile widziane.

> Ucz się ucz:) Jedyna rada, jakiej moge udzielić to - nie pisz o życiu,
> które widzisz naokoło siebie. Spróbuj przejść nad tym do porządku
> dziennego; im dalej Twoi bohaterowie będą od Ciebie, tym lepiej.

Bardzo te rady, naprawdę bardzo, ale jakoś tak przy okazji zerknąłem na
półkę i zaraz wyszło z wora, że to nie do końca prawda, że zupełnie
nieważne co kto portretuje, a tylko o sposób w jaki to robi.

> Och, boję się, że w końcu nic konkretnego nie napiszesz. Tak, jak ja.

Twój lęk jest nieuzasadniony. Obawiać należy się jedynie piszących.
Niepiszący są tak samo niegroźni jak niepiśmienni.

> Chociaż jestem zawodowcem od pisania, marnuję czas na brednie, żeby
> zarobić pieniądze. I tak to przecieka przez palce. To, co ludzie chcą
> czytać nie jest tym, co ja chcę pisać. A żyć trzeba...

Czyli znowu wszystkiemu wienien głupi, nieokrzesany czytelnik? Heh;)
Może to i prawda, ale zamiast biadolić wrzuć tu fragment tej swojej
niedocenionej prozy.

> Póki co widzę dla  Ciebie przyszłość w kobiecej prasie, gdzie Twoje
> opowiadanka byłyby  ozdobą. Ale za to płacą kiepsko i rozgłosu się nie
> zdobędzie... Nie  pozwól, żeby to co masz, rozpuściło się w szambie
> codzienności:)

Nie ma czegoś takiego jak "szambo codzienności". Codzienność to niekończąca
się majówka (i tylko muchy, depresanci i pewna gruppowiczka twierdzą wspak).
.
-- 
LeP

On 6 Lut, 17:14, "LeP" <l...@onet.pl> wrote:
> Użytkownik "DeDe"
>
> >> Uzytkowinik "ostryga"
> >> Nadal się uczę, chcę się uczyć, stąd wszelkie uwagi są mile widziane.
> > Ucz się ucz:) Jedyna rada, jakiej moge udzielić to - nie pisz o życiu,
> > które widzisz naokoło siebie. Spróbuj przejść nad tym do porządku
> > dziennego; im dalej Twoi bohaterowie będą od Ciebie, tym lepiej.
>
> Bardzo te rady, naprawdę bardzo, ale jakoś tak przy okazji zerknąłem na
> półkę i zaraz wyszło z wora, że to nie do końca prawda, że zupełnie
> nieważne co kto portretuje, a tylko o sposób w jaki to robi.
>
> > Och, boję się, że w końcu nic konkretnego nie napiszesz. Tak, jak ja.
>
> Twój lęk jest nieuzasadniony. Obawiać należy się jedynie piszących.
> Niepiszący są tak samo niegroźni jak niepiśmienni.
>
> > Chociaż jestem zawodowcem od pisania, marnuję czas na brednie, żeby
> > zarobić pieniądze. I tak to przecieka przez palce. To, co ludzie chcą
> > czytać nie jest tym, co ja chcę pisać. A żyć trzeba...
>
> Czyli znowu wszystkiemu wienien głupi, nieokrzesany czytelnik? Heh;)
> Może to i prawda, ale zamiast biadolić wrzuć tu fragment tej swojej
> niedocenionej prozy.
>
> > Póki co widzę dla  Ciebie przyszłość w kobiecej prasie, gdzie Twoje
> > opowiadanka byłyby  ozdobą. Ale za to płacą kiepsko i rozgłosu się nie
> > zdobędzie... Nie  pozwól, żeby to co masz, rozpuściło się w szambie
> > codzienności:)
>
> Nie ma czegoś takiego jak "szambo codzienności". Codzienność to niekończąca
> się majówka (i tylko muchy, depresanci i pewna gruppowiczka twierdzą wspak).
> .


A ja myślę, że każdy ma inną codzienność. Jeżeli ktoś nie może
poradzić sobie ze swoimi myślami, przeżyciami i emocjami. Jeżeli jego
codziennością są wampiry, które wypijają jego resztki sił życiowych i
ktoś przelewa to na papier. To jak najbardziej opisuje siebie i to
tylko kwestia znalezienia innych czytelników, których poglądy rezonują
z tymi przedstawionymi na papierze. Tak wiele wampirycznej sztuki,
wszędzie tylko cierpienie, smutek, jakby za mało go było w otoczeniu.
Lepsze fr(l)aszki i igraszki.

G

Użytkownik "Gromek"
On 6 Lut, 17:14, "LeP"

> ma czegoś takiego jak "szambo codzienności". Codzienność to niekończąca
> się majówka (i tylko muchy, depresanci i pewna gruppowiczka twierdzą 
> wspak).

> A ja myślę, że każdy ma inną codzienność. Jeżeli ktoś nie może
> poradzić sobie ze swoimi myślami, przeżyciami i emocjami. Jeżeli jego
> codziennością są wampiry, które wypijają jego resztki sił życiowych i
> ktoś przelewa to na papier. To jak najbardziej opisuje siebie i to
> tylko kwestia znalezienia innych czytelników, których poglądy rezonują
> z tymi przedstawionymi na papierze.

Zgadza się, chociaż czytałem sporo lektur, w których złe emocje, jak 
piszesz, były całkowicie wykreowane i nie sposób było je identyfikować z 
autorem. Ale to już jest wyższa półka.

> Tak wiele wampirycznej sztuki,
> wszędzie tylko cierpienie, smutek, jakby za mało go było w otoczeniu.

Co do diabła z tym cierpieniem i złym otoczeniem? Czy my żyjemy w innych 
światach? Źródłem cierpienia i smutku są zwykle inni, zwykle źli a często i 
głupi ludzie. Ale na to wpływu nie mamy. Zawsze tacy byli i będą. Tak jak 
zawsze będą choroby, Beata Tyszkiewicz i cała tzw. współczesna poezja;)
Chodzi tylko o to, żeby nie dawać im do siebie dostępu. Otaczać się na 
codzień nie pięknymi samochodami, meblami czy strojami - ale pięknymi 
książkami, sztukami, a zwłaszcza ludźmi (w ostateczności mogą być nawet 
piękne kobiety, ale tylko pięknie ubrane, które przywieziono pięknymi 
samochodami do pięknie umebloweanych apartamentów;) "Bo piękno jest w nas" 
jak zwykła mawiać pewna urocza niewiasta w czasie miłosnych igraszek (i 
faktycznie, gdy to mówiła - było w niej coś pięknego;)

> Lepsze fr(l)aszki i igraszki.

Fakt niepodważalny, ale jeśli zachodujemy już u siebie optymizm, to nawet 
tysiąc liter f nas nie wyprowadzi z równowagi, nie mówiąc nawet o gorszym 
samopoczuciu, czego i Tobie (proffilaktycznie) życzę.

Pozdrawiam

LeP

PS
Wracając jeszcze na moment do głównego wątku:

> > Użytkownik "DeDe"
> > Ucz się ucz:) Jedyna rada, jakiej moge udzielić to - nie pisz o życiu,
> > które widzisz naokoło siebie. Spróbuj przejść nad tym do porządku
> > dziennego

A ja właśnie zaczynam lekturę non fiktion czyli o gościu, który z 
portretowania codzienności żył i to nie najgorzej:>