🚀 go-pugleaf

Użytkownik "KJ Siła Słów" <KJ@noway.com> napisał w wiadomości 
news:hgb6ci$d1n$1@atlantis.news.neostrada.pl...
> ostryga pisze:
>
>>  Wychodząc z mieszkania Aliny kątem oka widzę, jak Alina bierze małą na 
>> ręce i mówi do niej promiennie:
>>  Kocham cię malutka. Poradzimy sobie.
>
> Na kobieca prozę to nieźle.

No wiesz, to takie luźne wprawki na razie.
Może coś z tego będzie, a może nie.
Na pewno bez wprawek nigdy nic nie będzie. :)

A gdyby koniec wygladał mniej więcej tak (improwizuję na szybko):

"Do kuchni wchodzi matka Aliny z roczną dziewczynką na rękach. Dziewczynka 
uśmiecha się do mnie promiennie.

O to mi właśnie chodziło.
Teraz, kiedy Arek zamieszka ze mną, będę często oglądać ten uśmiech.

Pamiętam, kiedy wyjął zdjęcie małej długo zanim pojechaliśmy na wyjazd 
integracyjny.
Bardzo spodobało mi się to zdjęcie.
Pomyślałam wtedy:
"Uśmiech dziecka. Bezcenne...
A zaraz potem:
"Muszę to mieć!"

Przy takim zakończeniu prawdopodobnie należałoby zmienić również pewne 
rzeczy w środku tekstu.

>
> Amerykanie pytają: What is Your story?
>
> I ja też pytam.
>
> Czy wiesz jaka to ma być historia ?

To są wprawki... :) Zabawa moja. Hobby.
Ale miło by było, istotnie, gdyby hobby to miało jakiś cel.
:)
Generalnie mam wizję pewnej historii czy raczej wizję postaci odgrywających 
swoje dramaty. Przeplatające się ze sobą dramaty. Na kartce wypisałam jako 
plan w paru zdaniach kto i co komu zrobił i potencjalnie dlaczego.
Problem mam z chronologią.
Nie widzę narracyjnie tego, widzę to zawsze w postaci scen i dialogów. To 
zajebiście trudne, zrobić z tego historię.
Jak sądzę długo to potrwa zanim pojedyncze "sceny" ułożą mi się w spójną 
opowieść. Jesli w ogóle. ;)

Poza tym, to właśnie wróciłam z Małych Zbrodni Małżeńskich w teatrze 
Ateneum. Momentami byłam znużona, może dlatego, że czytałam wczesniej 
sztukę.
Natomiast Ziemia Obiecana (obejrzałam wczoraj pierwszy raz) - niesamowite 
wrażenia... Czyste emocje, surowe, okrutne.

pozdr.
o.