🚀 go-pugleaf

: [...] Przez caly czas wygldal tak jakby na cos czekal
: lub czegos sie bal, ale jak Murazor juz wiedzial, Kaio zadko bal sie
: czagokolwiek, a tym razem wygladalo na to, ze jednak sie bal!!

: Dopiero po chwili Murazor doznal olsnienia:
: - On boi sie _O_ Lourell!!!! - powiedzial szeptem. I odrobine innym
: spojzeniem ocenil Kaia.
: Ten jakby zrozumial znaczenie tego spojzenia, poniewaz szepnal
: - Cos tu za spokojnie, niepodoba mi sie to....

: Murazorowi jaky teraz dopiero otworzyly sie oczy, faktycznie cisza byla az
: bolesna, nie bylo slychac nic, co powinno dobiegac zza scian.
: Byla tylko cisza, taka jaka pamietal z lasu tuz przed burza....
[...]
:Kaio zas jakby nie zdawal sobie z tego sprawy, zakonczyn manipulowanie przy
:swojej broni i polozyl ja na stoliku tak, aby byla pod reka.

: Po czy rozejzal sie wokol i rzekl do Murazora:
: - Cos sie szykuje ...

- Witaj Kaio! Ciesze sie, ze wreszcie cie znalazlam. - cichutki szept dobiegl
do uszu Kaio rownoczesnie z delikatnym pocalunkiem w policzek - Mam nadzieje,ze
kiedys przestaniesz byc taki tajemniczy i kiedy bedziesz sie ze mna umawial 
oprocz czasu spotkania podasz mi rowniez miejsce...

Slyszac te slowa Kaio podskoczyl gwaltownie, jego reka sama skoczyla w kierunku 
broni dopiero ulamek sekundy pozniej zorientowal sie KTO to mowi....
- Lourell !! - nie mozna bylo nie uchwycic ulgi w jego glosie - co sie z toba 
dzialo ???

Czujac gwaltowny ruch w ciemnym kacie wiekszosc gosci drgnela i spojrzala w 
tamtym kierunku. Czesc z nich poczula sie lekko zdziwiona faktem, ze Kaio 
mowi sam do siebie... Dopiero po chwili mozna bylo zobaczyc blada, przejrzysta
postac stojaca kolo niego. Z kazda chwila postac stawala sie coraz bardziej 
materialna. Drobna i szczupla niemal ginela w czyms w rodzaju faldzistej 
peleryny z karturem, spod ktorej widac bylo tylko dluga, powiewna sukienke 
koloru morza i wymykajace sie z kaptura jasne kosmyki wlosow.
Postac odwrocila sie, zamknela drzwi, ktorych - kazdy moglby przysiac - nigdy
w tym miejscu nie bylo, ani nawet nie moglo byc i usiadla obok Kaio.

- Czy moglbys przyniesc mi troche wody? - sciagajac kaptur popatrzyla na niego
blagalnie - szukanie cie w czasie i przestrzeni bywa nieco meczace...

- Sluze uprzejmie - tuz obok odezwal sie jakis glos. Obejrzawszy sie Lourell 
zauwazyla znajoma postac, podajaca jej niewielkie naczynko wypelnione woda.
- Witaj Murazorze - Lourell usmiechnela sie, usilujac przy okazji doprowadzic
do porzadku wlosy, ktore rozsypaly sie niesfornie po plecach - Dlugo nie 
mielismy okazji ze soba porozmawiac... Moze ty wyjasnisz mi, co sie tutaj
dzieje. Kaio powiedzial tylko zebym go odnalazla w odpowiednim CZASIE.
Powiedzial jeszcze, ze mam na siebie uwazac...

- Tak, tak - westchnal Murazor - w tym przypadku mial calkowita racje ....

Lourell popatrzyla badawczo najpierw na Murazora, a potem utkwila spojrzenie
w Kaio...

                                                Lourell

On 17 Apr 1997, Joanna Siemienska wrote:

> 
> Lourell popatrzyla badawczo najpierw na Murazora, a potem utkwila spojrzenie
> w Kaio...

	W tym momencie przez szmer rozmow przedarl sie przerazliwy wrzask
dobiegajacy z baru.
Wszystkie glowy zwrocily sie jednoczesnie w tamta strone dokladnie w tym
samym momencie, w ktorym eksplozja przerazliwie jaskrawego swiatla
uswiadomila im, ze to byl blad. Na krotka chwile, w czasie ktorej
zadziwiajaco duza ilosc mysli splodzonych w Phoenix Cafe nabrala ksztaltu
"... nic nie widze ...", zapadla smiertelna cisza, przerwana w koncu
brzekiem tluczonej szklanki, ktora wypadla z rak barmana.
W chwile pozniej oczom zebranych ukazala sie jasniejaca na kontuarze
polprzezroczysta sfera, z wnetrza ktorej dobiegal tenze sam swidrujacy
dzwiek, ktory oderwal wszystkich od ich zajec.
  -Aaaaaaaa!...Smoki!
O ile pierwszy z okrzykow niosl w sobie potezny ladunek przerazenia, to
drugi zdawal sie byc mieszanina leku, uwielbienia i euforii. Oba natomiast
wydobyly sie z gardla istoty, w tej chwili stojacej na barze i doskonale
juz widocznej.
  - A co TO u diabla jest ? - wyrwalo sie z czyichs ust.
	TO mialo okolo metra wzrostu, smieszna kitke na glowie, ubrane
bylo w jaskrawe, czerwone spodnie i zielona bluze, na ktora narzucona byla
skorzana kortka.
TO nie mizlo butow i szczegolem praktycznie niedostrzegalnym, ktory mimo
to zostal natychmiast zauwazony przez kilku gosci byl fakt, ze TEMU
brakowalo jednego palca u lewej stopy...
	Nagle rzeczy zaczely sie dziac bardzo szybko. TO, jakby odzyskujac
zdolnosc ruchu, zaczelo rozgladac sie uwaznie, wlepiajac swe szeroko
otwarte, niezupelnie zielone oczy w ludzi siedzacych we wszystkich
ciemnych katach sali (i nie tylko), na twarzy Mike'a pojawil sie grymas
rozdraznienia, ktoremu towarzyszyly slowa:
  -Albo cos zamawiasz, albo zjezdzaj z mojego kontuaru.
Na sali pojawilo sie nagle poruszenie, spowodowane przez wlasciciela
laptopa, ktory najpierw rzucil nerwowe spojrzenia Jezusowi i facetowi z
akcentem, juz nie popijajacemu herbatki, a nastepnie z jego twarza zaczely
sie dziac dziwne rzeczy. Na poczatku okrasil ja rumieniec i wyraz wysilku,
towarzyszace zwykle procesowi usilnego przeszukiwania pamieci, chwile
potem usta wykrzywily sie w tryumfalnym usmiechu, mogacym oznaczac tylko
jedno: informacja zostala odnaleziona, kolejne stadium bylo o tyle dziwne,
ze pojawilo sie takze na fizjonomiach sprzedawcy proszkow i obcego z
herbata i wyrazalo bezgraniczne przerazenie. Juz wiedzieli kto to byl, ale
bylo za pozno...
  -Chlopaaaaaki! Nigdy nie uwierzycie co mi sie przytrafilo!...


				Filemon

> Juz wiedzieli kto to byl, ale bylo za pozno...
>   - Chlopaaaaaki! Nigdy nie uwierzycie co mi sie przytrafilo!...
> 
Twarze zgromadzonych uosabialy jedno wielkie przerazenie....
Kazdy z nich juz wiedzial co ich czeka, wielki, nieprzerwany potok
slow, ktore juz zaczynaly plynac z ust przybysza. Valthard podszedl
do czlowieka z laptopem i zaczal cos do niego szeptac.
Ten odwrocil sie, spojrzal na malego z kitka i szepnal:
- To chyba da sie zrobic.
Potok slow z ust przybysza plynal nieprzerwanie, opowiesc za opowiescia
przygoda za przygoda. Z poczatku wszyscy bywalcy Phoenix Cafe sluchali
z zaciekawiem, potem przez grzecznosc, jedynie Mike przejawial pewne
zaciekawienie. A slowa plynely i plynely i plynely i plynely....
Przez ten caly czas Valthard i czlowiek z laptopem nad czyms pracowali.
W koncu spojrzeli na siebie i czlowiek z laptopem westchnal:
- Mam nadzieje, ze to bedzie chodzic...- i nacisnal enter.
A nowy przybysz mowil dalej, mowil i mowil, ale zaden glos nie wydobywal 
sie z jego ust. Wszyscy obecni spojrzeli z wdziecznoscia na wybawicieli.
Valthard obrocil sie w strone czlowieka z laptopem i powiedzial:
- A widzisz trzeba bylo odlaczyc obiekt od zarzadzania dzwiekiem i juz...
Nastepnie usiadl przy stoliku, naprzeciw przeslicznej nieznajomej
i zaczal sie wpatrywac w nia swoimi wielkimi czarnymi oczami.

Valthard, czlowiek w stalowym plaszczu i z dlugimi scieznobialymi wlosami,
zwiazanymi do tylu i wygolonymi po bokach

"Nothing is forgotten and never will be forgotten"

Hej !!!!

Wypraszam sobie traktowanie Mnie jak jakiegos przedmiotu!!

Jestem z KRWI I KOSCI !!! 
I nie zamierzam sluchac slow ktore co poniektorzy bywalcy usiluja
wkladac w me usta.

Widzialem juz w zyciu tylu dziwakow, ze nic nie jest mnie w stanie zdziwic
a juz na pewno nie zmusi do niegrzecznosci....

Raz jeszcze prosze o nie szafowanie moja skromna osoba.


Dziekuje


P.S.
Pozdrowienia dla stalch bywalcow ..

							Mike

> From: Daniel Grabowski <dg17...@zodiac2.mimuw.edu.pl>
> ze pojawilo sie takze na fizjonomiach sprzedawcy proszkow i obcego z
> herbata i wyrazalo bezgraniczne przerazenie. Juz wiedzieli kto to byl, ale
> bylo za pozno...
>   -Chlopaaaaaki! Nigdy nie uwierzycie co mi sie przytrafilo!...
> 				Filemon
> 
	Nie czekajac na dalszy ciag Jezus sprzedawca tabletek od bulu glowy
z firmy Jezus Cholera & Co. poderwal sie z krzesla. Rozpychajac sie
lokciami i potracajac zdziwionych tubylcow wypadl na srodek sali. Z piskiem
opon wykrecil wziol kurs na wyjscie i zaczol przyspieszac. W polowie drogi
przekroczyl bariere dzwieku potem oderwal sie od podloza, schowal podwozie,
 zmienil geometrie skrzydel, przecisnol sie przez dziurke od klucza ...
  ... i tyle go widzieli.
	
	Zreszta i tak nikt nie zwrocil na niego uwagi poza Barmanem ktory
podrapawszy sie za uchem mruknol. 
- O Kurde ! Nie zaplacil !
						

On 23 Apr 1997, Wojciech Sas Cieciwa wrote:

> 
> - Tak, tak to Xeniia, mialem juz z nia doczynienia, jest twarda i sprytna.
> A jednoczesnie bardzo inteligentna.
> 
> - Musimy na nia uwazac - stwierdzil Kaio.
> Ku jego zdziwieniu Murazor tylko potwierdzil.
> 
> 							Kaio.

	W drzwiach Caffeji pojawila sie now postac. Ubrana w obszerna
szate nieokreslonego koloru, ksztaltu i przeznaczenia za to z kapturem
nzciagnietym na oczy. Postac obejzala sobie wszystkich obecnych a 
dostrzeglszy Murazora ruszyla ku Niemu miekkim kocim krokiem. W reku
trzymala krotki luk podobny do tatarskiego wykonany jednak z  blekitnej
stali zdobionej zlotem. 
	Murazor przygladal sie jej z uwaga. Postac nie niapiela luku, nie
miala nawet starzaly na cieciwie. Teraz jednak uniosla reke w kierunku
zawieszonego na plecah kolczanu.
	Kaio drgnol i ledwodostrzegalnie lecz znaczaco napiol miesnie. Reka
postaci zwolnila i delikatnie zsunela kaptur na plecy.
Z cienia wylonila sie Zlotooka twarz. Brazowe wasiki krotko przysrtrzyzone
wlosy i Zlote oczy.
	- Witaj Magu - postac zwrocila sie do Murazora - Ta stuknieta baba
miala racje. Siezicie tu sobie jak za dawnych parszywuch czasow i popijacie
z Kaiem - Zlotooki pokrecil glowa.
	- Moment, jaka baba? O czym ty mowisz? - Glos Murazora byl jak zwykle
cichy i spokojny. Ani sladu ciekawosci czy zdziwiena. Zadnych uczuc, czysty
i precyzyjny nosnik informacji.    
	- Widzisz - Zlotooki bezradnie wyszczerzyl zeby - bylem na Szlaku,
Tropilem i nagle spotykam te Babe. Ruda, Cycata, Prawie bez ciuchow, na
Szlaku ! rozumiesz? - 
	Murazor tylko wzruszyl ramionami. Prosty oszczedny gest.
	- Pomyslalem Magiczka albo Kopnieta - kontynuowal Zlotooki - a ona
gada do mnie "Skrecisz w prawo, pojdziesz prosto, skrecisz w lewo, zejdziesz
po shodkach tam znajdziesz Tego co Go zowia Krolem Upiorow, Pierwszym z
Dziewieciu, Murazorem, oddasz mu To" - powiedzial wyciagajac z kolcznu
pakunek dlugi na stope i gruby jak sloniowa traba. Polozyl go na stole i
podrapal sie w glowe.
	- Powiedziala tez ze bedziesz wiedzial o co chodzi. A potem dala noge 
jakby gonilo ja stado napalonych malp.
	Murazor obejzal dokladnie paczke nie dotykajac jej.
	- Wiesz od kogo ? - zapytal Kaio.
Zapytany nie odpowiedzial podniosl tylko dlon w gescie ostrzezenia.
Do uszu Kaia doszedl delikatny odglos. W paczce cos cichutko tykalo...


Tik tak .... Tik tak .... Tik tak .... Tik tak .... Tik tak ....
	

							Zlotooki

: 	- Powiedziala tez ze bedziesz wiedzial o co chodzi. A potem dala noge 
: jakby gonilo ja stado napalonych malp.
: Do uszu Kaia doszedl delikatny odglos. W paczce cos cichutko tykalo...
: Tik tak .... Tik tak .... Tik tak .... Tik tak .... Tik tak ....

- Wesole. - rezkl Murazor. 
- Hmmm? - nie zrozumial Kaio.

Murazor nie odpowiedzial. Uniosl lekko dlon i cieniutka zlocista struna 
swiatla, ktora wyslal ze swojego pierscienia zaczal delikatnie 
manipulowac przy paczuszce. Tikanie ustalo, a w zamian zaszelo sie 
rozlegac chrobotanie. Twarz Murazora byla jakby bardziej szara niz zwykle.
Z niezwykla precyzja kontynuowal manipulacje.

Szur, szur, szur... rozlegalo sie delikatnie.