🚀 go-pugleaf

> Juz wiedzieli kto to byl, ale bylo za pozno...
>   - Chlopaaaaaki! Nigdy nie uwierzycie co mi sie przytrafilo!...
> 
Twarze zgromadzonych uosabialy jedno wielkie przerazenie....
Kazdy z nich juz wiedzial co ich czeka, wielki, nieprzerwany potok
slow, ktore juz zaczynaly plynac z ust przybysza. Valthard podszedl
do czlowieka z laptopem i zaczal cos do niego szeptac.
Ten odwrocil sie, spojrzal na malego z kitka i szepnal:
- To chyba da sie zrobic.
Potok slow z ust przybysza plynal nieprzerwanie, opowiesc za opowiescia
przygoda za przygoda. Z poczatku wszyscy bywalcy Phoenix Cafe sluchali
z zaciekawiem, potem przez grzecznosc, jedynie Mike przejawial pewne
zaciekawienie. A slowa plynely i plynely i plynely i plynely....
Przez ten caly czas Valthard i czlowiek z laptopem nad czyms pracowali.
W koncu spojrzeli na siebie i czlowiek z laptopem westchnal:
- Mam nadzieje, ze to bedzie chodzic...- i nacisnal enter.
A nowy przybysz mowil dalej, mowil i mowil, ale zaden glos nie wydobywal 
sie z jego ust. Wszyscy obecni spojrzeli z wdziecznoscia na wybawicieli.
Valthard obrocil sie w strone czlowieka z laptopem i powiedzial:
- A widzisz trzeba bylo odlaczyc obiekt od zarzadzania dzwiekiem i juz...
Nastepnie usiadl przy stoliku, naprzeciw przeslicznej nieznajomej
i zaczal sie wpatrywac w nia swoimi wielkimi czarnymi oczami.

Valthard, czlowiek w stalowym plaszczu i z dlugimi scieznobialymi wlosami,
zwiazanymi do tylu i wygolonymi po bokach

"Nothing is forgotten and never will be forgotten"