🚀 go-pugleaf

Joanna Czaplinska wrote:
> Nie zgodze sie z twierdzeniem, ze tylko filmy akcji i horrory stosuja
> chwyt utozsamienia sie. Owszem, w nich (oraz w filmach katastroficznych)
> jest to pewien wymog. Ale, o czym wspomnial WO, utozsamienie ja traktuje
> raczej jako stworzenie postaci, ktorych przezycia sa potencjalnie w moim
> zasiegu tudziez postaci, ktore zadaja sobie pytania podobne do tych,
> jakie ja sobie zadaje.

O, nigdzie nie twierdze, ze _tylko_. Twierdzilem jedynie, ze w tych
gatunkach jest to praktycznie konieczny element filmu. W filmach
masowych wolno eksperymentowac z akcja, ale nie wolno z glownymi
postaciami. Musi byc jasne kto jest OK, a kto nie. Wprowadzenie bardziej
'szarych' postaci jest dopuszczalne ewentualnie na drugim/trzecim
planie. Widz MUSI moc sie utozsamic. Stad zreszta moje pytanie, do
jakiego stopnia ludzie z takiej grupy jak ta odczuwaja te sama potrzebe.

> Ergo: utozsamienie sie z bohaterem moze wystepowac w dwoch
> plaszczyznach: emocjonalnej (tu mamy komercje, gdzie wiadomo, kogo mamy
> lubic) i intelektualnej. Wspomniales o igraniu z widzem, ktory nie wie,
> czy ma bohatera lubic czy potepiac - juz sam fakt, ze zastanawia sie nad
> tym swiadczy o - w moim rozumieniu - utozsamieniu na owej plaszczyznie
> intelektualnej.

Dobra uwaga. Pisze do WO o takim typie 'utozsamienia' i nazywam je
raczej uznaniem wiarygodnosci postaci: nie utozsamiam sie z tym, kogo
widze na ekranie, ale postac jest tak skonstruowana, ze jej wierze i
uznaje, ze to, co sie jej przytrafia jest mozliwe. Mam cos takiego
czesto przy ogladaniu filmow Coenow. Fargo jest tutaj chyba najlepszym
przykladem - nie utozsamiam sie z nikim, ale wierze w postacie Macy'ego,
Buscemiego i Stormare, a pewna sympatie, choc bez utozsamienia, odczuwam
w stosunku do postaci McDormand. Wynik - ogladam film z ciekawoscia jako
dobra historie z dobrymi postaciami, mimo ze nie nie czuje, ze cos
takiego dotyczy bezposrednio mnie.

R.