🚀 go-pugleaf

Tako rzecze Rufus T. Firefly:

>Ale jest masa filmow, ktore wymieniamy nawzajem jako swoje ulubione, w
>ktorych zupelnie nie ma szans w standardowy sposob utozsamic sie z
>bohaterami - chocby wspomniana przez ciebie ostatnio Dzika Banda, a z
>ostatnich lat np. Lost Highway.

Ostroznie ze sformulowaniami typu 'nie ma szans'. Ja na przyklad utozsamiam
sie z bohaterami LH w takim sensie, ze jak oni, miewam rozne pokusy, rozne
mysli, ktorych sam sie boje i bardzo mnie przeraza wizja wizyta kolesia,
ktory mi powie, ze nigdy nie przychodzi tam, gdzie nie zostanie zaproszony.

>Zatem jak jest z tym utozsamianiem? Jest sens na jego podstawie oceniac
>film, albo tym bardziej wizerunek aktora, tak jak to wyszlo przy
>wspominaniu Fishburna? Moim zdaniem w wiekszosci nie ma sensu, ale
>chetnie uslysze argumenty za.

Ale ja tylko bede mogl wrocic do argumentow, ktore juz padly, i ktore sa
dla mnie rozstrzygajace. Jesli nie utozsamiam sie z bohaterem, w nosie mam
jego problemy. Typowym przykladem sa dla mnie filmy Kieslowskiego czy
Zanussiego, ktore mnie na ogol pozostawiaja w calkowitej obojetnosci na
losy bohatera/bohaterki. 'Kij im w ucho z ich wydumanymi problemami', to
moj komentarz do filmu 'Constans' czy 'Trzy kaszany: niebieski'. Z tego
samego powodu potwornie wynudzil mnie 'Seven'.

-- 
Wojciech Orlinski      'de omnibus dubitandum'
     http://www.geocities.com/CapitolHill/2594

How many nights I prayed for this: to let my work begin
First we take Manhattan, then we take Berlin