🚀 go-pugleaf

On 2022-08-22, FEniks <xxx@poczta.fm> wrote:
> W dniu 20.08.2022 o 03:02, Marcin Debowski pisze:
>> Wyjaśnienie jest takie, jak podałem w swoim wcześniejszym poście. Jest
>> rzeczą naturalną, że słowa nieformalne, obiegowe, w tym takie, które w
>> danym momencie nie były np. poprawne semnatycznie, w miarę ich
>> rozpowszechnienia w tym niepoprawnym znaczeniu, zostają uwzględnione
>> jako już poprawna forma.
>
>
> Oj, sprowadzanie wszystkiego wyłącznie do rozpowszechnienia się rzekomej 
> niepoprawności jest bardzo dużym uproszczeniem, a wręcz pominięciem 

To JEST główny powód, dla którego dany wyraz, czy nowe znaczenie staje 
się formą czy znaczeniem poprawnym.

> prawdziwych przyczyn zjawiska zmiany semantycznej wyrazu (a jest tych 
> przyczyn w istocie wiele). Ta "niepoprawność" zazwyczaj z czegoś wynika, 

Co innego jest powódem, dla którego coś zotaje uznane za prawidłowe, a co 
innego powodem, dla którego coś się w języku potocznym skutecznie 
przyjeło. To są dwie różne rzeczy.

> niekoniecznie z tępoty czy nieuctwa, jak chciałyby to może widzieć 
> osoby, którym wydaje się, że ich chwilowe istnienie i użytkowanie języka 
> jest uniwersalnym i nieprzemijającym wyznacznikiem dla wszystkich pokoleń.

Nie wiem do kogo pijesz, ale jednak coś w tym jest. Przy czym sam nie 
będę zarzucał nieuctwa młodszym pokoleniom, które spotyka się z tą czy 
inną formą jako dominującą, ale wszelakiej maści dziennikarzom to już 
owszem.

>>   Bardziej technicznie można o tym przeczytać np.
>> tutaj:
>>
>> https://poradnik-jezykowy.uw.edu.pl/actions/download_document/1023?type=text
>> Str. 176 m.in. dla Waszego wałkowanego pasjonata.
>
> Bardzo wyważony artykuł. I wcale nie ma w nim mowy o nieuctwie, tępocie, 
> czy nawet niepoprawności użycia. Nie ma tutaj ocen wartościujących dla 
> zupełnie naturalnych zjawisk językowych. W tym artykule jest zupełnie 
> obiektywne wyjaśnienie, w jaki sposób dochodzi się do uznania czegoś za 
> normę językową. Polecam uwadze szczególnie ten fragment:

Oczywiście, że tak. Skąd pomysł, aby ktoś w tego typu publikacji miał 
robić podobne uwagi? :)

> "Jednostkowy  charakter zjawisk leksykalnych sprawia, że podstawą 
> decyzji normatywnych, zawierających ocenę ich funkcjonalności, bywają 
> często indywi­dualne upodobania kodyfikatorów lansujących daną formę 
> bądź ciążenie tradycji dotychczasowych rozstrzygnięć.
>
> Jeżeli więc uznamy za wyróżniającą cechę normy leksykalnej jej oparcie 
> się na uzusie, to postulat badań statystycznych, które zobrazowałyby 
> częstość realizacji i zasięg społeczny innowacji staje się oczywisty. 

Też jak widać upierają się z tym rozpowszechnieniem :)

> Byłyby one, zgodnie z opinią wyrażoną przez D. Buttler, „ostatnią 
> instancją" wytyczającą granicę między normą a uzusem. Rezultaty tych 
> badań powinny się stać obiektywną podstawą działań normotwórczych i 
> kodyfikacyjnych."

Słuszna uwaga. Nie zmienia to faktu, że jak dana innowacja ma jeszcze 
zasięg bardzo ograniczony, to stosowanie jej przez osoby, po których z 
racji wykonywanego zawodu, należałoby się spodziewać dbałości o normy 
językowe, jest albo nieuctwem albo ekstrawagancją. Chyba zwykle jednak 
tym pierwszym.

-- 
Marcin