🚀 go-pugleaf

W dniu 2014-06-14 23:58, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pani Ewa napisała:
>
>>> Przepisałem dokładnie to, co x. Kołłątaj napisał w podanym źródle.
>> No i ja nie pytam o to, co było w cytacie. Tam jednak widzę tylko formy
>> od "najdować".
>>
>>> Słowa "najść" ksiądz dobrodziej nie użył ni razu.
>> Ale Pan użył w dopisanym przez siebie dalszym ciągu:
>>
>> "Czyli najdować/najduję. Tak, niedokonany, bo dopiero szuka i prawie
>> wszędy najduje to samo. A gdy jeden lud najdzie, szuka dalej i najduje
>> wciąż nowych dzikusów."
>>
>> I dlatego spytałam właśnie o "najdzie" (czy Kołłątaj go użył), które
>> jest przecież formą od "najść", a nie "najdować".
> Użył, i to wielokrotnie.

>   Na przykład tak:
>
>    Kto lubi przestać na wyliczeniu samych tylko imion, najdzie
>    bardzo wiele pisarzów, którzy poprzedzili Herodota.

No to mamy wreszcie jasność, bo jeszcze 2 piętra wyżej pisał Pan, że

"Słowa "najść" ksiądz dobrodziej
nie użył ni razu."

A przecież "najdzie" jest formą od "najść", niczego innego (w jakimkolwiek znaczeniu).
  

>
> Zdecydowanie nie chodzi tu o nachodzenie siedzib pisarzów i mącenie im
> spokoju, zwłaszcza, że ci poprzedzający Herodota dawno już zażywają pokoju
> wiecznego.

A nawet sam Herodot od grubo ponad  dwudziestu wieków zażywa. ;)


> Mamy "postój". Ja jeszcze pamiętam polszczyznę bezparkingową, kiedy
> to samochody stawały na postoju, tak jak wcześniej na postoju stawały
> dorożki. Stawały i stały, czyli w dzisiejszym języku "parkowały".
> Czasownik ten ma dwa znaczenia: statyczne i dynamicznie. To drugie
> używane jest do opisywania czynności umieszczenia samochodu na miejscu
> postojowym. Wcześniej takiego słowa w polszczyźnie po prostu nie było.


No właśnie mnie postój kojarzy się bardziej z czynnością, niż z 
miejscem, gdzie można zostawić samochód, bo ja polszczyzny 
bezparkingowej nie pamiętam.

>
>>> Oczywiście można bronić tezy, że słowa te są późniejsze "w znaczeniu
>>> metaforycznym". Ale to daremna obrona -- można znaleźć przykłady, w
>>> których to starszeństwo wygląda inaczej, nie tylko metaforycznie. Na
>>> przykład rzeczownik "pierdoła" wygląda na dużo młodszy od prastarego
>>> czasownika z nim powiązanego.
>> Chyba czegoś nie rozumiem... ten przykład potwierdza tezę, że przenośne
>> znaczenia są późniejsze, czyli młodsze. Zresztą to logiczne - człowiek
>> w pierwszej kolejności nazywa konkrety, dopiero potem zaczyna bawić się
>> metaforami.
> Poprzednia teza opierała się o kryterium morfologiczne

Nie, poprzednia teza mówiła, że jednym z wielu wyznaczników jest morfologia.

> Otóż ja uważam, że to są wyjątkowe sytuacje, kiedy taką chronologię
> można określić. Na ogół trzeba przyjąć, że życie/żyć/żywy i podobne
> zespoły rzeczowników, czasowników, przymiotników i innych takich były
> "od zawsze", nie ma co dowodzić, co tam by było pierwsze (i dlaczego
> nie kura).

Chciałby Pan odebrać całą zabawę etymologom (a także 
etymologom-amatorom). A to przecież fajna zabawa jest.

Ewa