🚀 go-pugleaf

Pani Ewa napisała:

>>>> Przepisałem dokładnie to, co x. Kołłątaj napisał w podanym źródle.
>>> No i ja nie pytam o to, co było w cytacie. Tam jednak widzę tylko
>>> formy od "najdować".
>>>
>>>> Słowa "najść" ksiądz dobrodziej nie użył ni razu.
>>> Ale Pan użył w dopisanym przez siebie dalszym ciągu:
>>>
>>> "Czyli najdować/najduję. Tak, niedokonany, bo dopiero szuka i prawie
>>> wszędy najduje to samo. A gdy jeden lud najdzie, szuka dalej i najduje
>>> wciąż nowych dzikusów."
>>>
>>> I dlatego spytałam właśnie o "najdzie" (czy Kołłątaj go użył), które
>>> jest przecież formą od "najść", a nie "najdować".
>> Użył, i to wielokrotnie.
>>   Na przykład tak:
>>
>>    Kto lubi przestać na wyliczeniu samych tylko imion, najdzie
>>    bardzo wiele pisarzów, którzy poprzedzili Herodota.
>
> No to mamy wreszcie jasność, bo jeszcze 2 piętra wyżej pisał
> Pan, że "Słowa "najść" ksiądz dobrodziej nie użył ni razu."
>
> A przecież "najdzie" jest formą od "najść", niczego innego
> (w jakimkolwiek znaczeniu).

Pytanie było o konkretne formy -- bezokolicznika "najść" tam nie nalazłem,
ale w formie "najdzie", to już po wielokroć. Słowa "najść" i "najdować"
może i różne w gramatycznym ujęciu, ale nam tu szło głównie o rozbiór
etymologiczny. Cieszę się więc, że wreszczie mamy jasność -- słowiańskie
znajdowanie musiało się opierać głównie o nogi. Nasi praojcowie, jeśli co
znajdowali, to rzeczy mocno konkretne, jako to wołu zagubionego, za którym
wcześniej cztery pacierze chodzili. Dzisiaj znajdujemy nawet rzeczy bardzo
ulotne, jak choćby pierwiastki równania -- i da się to zrobić bez ruszania
się z miejsca.

Do opisywania podobnych czynności mamy jeszcze słowo "szukać". Dziwne ono.
Nie mam pomysłu z czym je powiązać. Jedyne co wyszło z moich pobieżnych
obserwacji to to, że znają je tylko języki dawnej Rzplitej. W pozostałych
słowiańskich używa się innych słów o bardziej zrozumiałym pochodzeniu.
Tutaj może p.Ludek rzuci jaką celna uwagę na temat pomysłów słowotwórczych
naszych przodków.

>> Zdecydowanie nie chodzi tu o nachodzenie siedzib pisarzów i mącenie
>> im spokoju, zwłaszcza, że ci poprzedzający Herodota dawno już zażywają
>> pokoju wiecznego.
>
> A nawet sam Herodot od grubo ponad dwudziestu wieków zażywa. ;)

Zażywny staruszek, można powiedzieć.

>> Mamy "postój". Ja jeszcze pamiętam polszczyznę bezparkingową, kiedy
>> to samochody stawały na postoju, tak jak wcześniej na postoju stawały
>> dorożki. Stawały i stały, czyli w dzisiejszym języku "parkowały".
>> Czasownik ten ma dwa znaczenia: statyczne i dynamicznie. To drugie
>> używane jest do opisywania czynności umieszczenia samochodu na miejscu
>> postojowym. Wcześniej takiego słowa w polszczyźnie po prostu nie było.
>
> No właśnie mnie postój kojarzy się bardziej z czynnością, niż
> z miejscem, gdzie można zostawić samochód, bo ja polszczyzny
> bezparkingowej nie pamiętam.

Bardzo trafna uwaga. "Urządzić postój" -- do tego nie potrzeba dziś
trylinki i krawężników, wystarczą kanapki.

>> Otóż ja uważam, że to są wyjątkowe sytuacje, kiedy taką chronologię
>> można określić. Na ogół trzeba przyjąć, że życie/żyć/żywy i podobne
>> zespoły rzeczowników, czasowników, przymiotników i innych takich były
>> "od zawsze", nie ma co dowodzić, co tam by było pierwsze (i dlaczego
>> nie kura).
>
> Chciałby Pan odebrać całą zabawę etymologom (a także etymologom-amatorom).
> A to przecież fajna zabawa jest.

Gdzieżbym śmiał! Sam lubię odddawać się takim zabawom. To tak jakby
chodzenie z siatką po łące i chwytanie kolorowych motyli. Czyżby miało
to coś wspólnego z entomologią (amatorską)?

Jarek

-- 
Szukam, szukania mi trzeba,
Domu gitarą i piórem,
A góry nade mną jak niebo,
A niebo nade mną jak góry.