🚀 go-pugleaf

W dniu 2014-05-12 22:30, Jarosław Sokołowski pisze:
> Nie ma
> wyraźnego zakazu ładnego wonienia, takiego jak przypadku śmierdzenia,
> co ładne nigdy nie jest.
>
>       I woniał ciężar włosów twych ujętych w węzły,
[...]

> Ale gdyby zostawić tylko pierwszy z nich, to byśmy tacy
> pewni charakteru wonienia być nie mogli.

O zapachu włosów kobiecych, którym upajał się jeden z bohaterów, już nie 
pomnę, czyich, czytałam u Sienkiewicza przed laty. Chyba w Trylogii. 
Ponieważ w XVII wieku nie myto się przesadnie często, mdliło mnie na 
wyobrażenie owego zapachu.
Masz rację Jarku, wszystko zależy od kontekstu, nie tylko słownego 
zresztą. (Czy powinnam napisać "Panie Jarku"? Żeby nie miotać się w 
podobnych dylematach proponuję bruderszaft).

> Czasem jest wprost powiedziane co wonieje -- fijołek albo podła
> garkuchnia. I od razu wiemy, czy to woń dobra, czy zła. Trywialne
> spostrzeżenie. Ale o woni możemy już coś powiedzieć nawet zanim ją
> sobie uzmysłowimy. Jak ona się "roztacza", to nam zmysły ucieszy,
> choć nie wiemy jeszcze, czy róża, czy skoszone siano. A gdy na
> przykład woń "wali", to trzeba się przygotować na najgorsze.

Również nie jest dobrze, gdy nam woń zajeżdża. Nie jest to tak 
ostentacyjne, jak walenie, ale może bardziej dolegliwe. Gdy wali, 
uciekamy stamtąd. A gdy zajeżdża, kręcimy nosem, zastanawiamy się nad 
źródłem, a nie zawsze można się ewakuować. A po chwili już nos się 
przyzwyczaja i nie odbieramy alarmu. I to jest jeszcze gorzej. 
Przywyknąć do złego.

> Może dla równowagi? Bo trzeba robić swoje -- i to jest pozytywne,
> godne poparcia.

"Swoje wiedzieć", o, to już brzmi mniej przyjaźnie.

> Chloroform, mimo iż czuć go z daleka, nie jest związkiem aromatycznym
> (paskudne to, ale lepsze niż kości na żywca nastawiać).

A czy teraz jeszcze używa się oficjalnie chloroformu?
Miałam z nim do czynienia tylko na starych filmach kryminalnych, gdy 
nasączoną szmatą zatykano komuś twarz, czasem na zawsze.
A w szpitalu, to głupi Jaś był w robocie.
-- 
Bbjk,