🚀 go-pugleaf

Pani Basia napisała:

>>       I woniał ciężar włosów twych ujętych w węzły,
> [...]
>> Ale gdyby zostawić tylko pierwszy z nich, to byśmy tacy
>> pewni charakteru wonienia być nie mogli.
>
> O zapachu włosów kobiecych, którym upajał się jeden z bohaterów, już
> nie pomnę, czyich, czytałam u Sienkiewicza przed laty. Chyba w Trylogii.
> Ponieważ w XVII wieku nie myto się przesadnie często, mdliło mnie na
> wyobrażenie owego zapachu.

Czasem znajomość faktów mąci radość obcowania z literaturą.

> Masz rację Jarku, wszystko zależy od kontekstu, nie tylko słownego
> zresztą. (Czy powinnam napisać "Panie Jarku"?

Tak, od kontekstu  wiele zależy. Formy również. Formy należy dobierać
indywidualnie. Względem wygody, czy co akurat jest ważne. Ja tak
dobieram. Inne wybory nic a nic mi nie przeszkadzają.

> Żeby nie miotać się w podobnych dylematach proponuję bruderszaft).

W zasadzie to ja też bym się czegoś napił.

>> Czasem jest wprost powiedziane co wonieje -- fijołek albo podła
>> garkuchnia. I od razu wiemy, czy to woń dobra, czy zła. Trywialne
>> spostrzeżenie. Ale o woni możemy już coś powiedzieć nawet zanim ją
>> sobie uzmysłowimy. Jak ona się "roztacza", to nam zmysły ucieszy,
>> choć nie wiemy jeszcze, czy róża, czy skoszone siano. A gdy na
>> przykład woń "wali", to trzeba się przygotować na najgorsze.
>
> Również nie jest dobrze, gdy nam woń zajeżdża. Nie jest to tak 
> ostentacyjne, jak walenie, ale może bardziej dolegliwe. Gdy wali, 
> uciekamy stamtąd. A gdy zajeżdża, kręcimy nosem, zastanawiamy się
> nad źródłem, a nie zawsze można się ewakuować. A po chwili już nos
> się przyzwyczaja i nie odbieramy alarmu. I to jest jeszcze gorzej. 
> Przywyknąć do złego.

Walenie i zajeżdżanie zyskało już pewną samodzielność, co w tym wątku
zostało wcześniej zauważone. "Zajeżdżało od niego jak z gorzelni",
"waliło rybami z pobliskiej przetwórni" -- od razu wiemy, że to o woń
czy o zapach chodzi. Nie spodziewamy się furgonetki ze skrzynkami wódki,
ani że ktoś rzucał flądrami przez mur. Tak samo jest też z zalatywaniem.

Teoria zapachów nie będzie kompletna, jeśli pominiemy określenia
specjalizowane. Smród jest złym zapachem -- tylko tyle wiemy, bo słowo
to nie niesie innych informacji. Podobnie jest z odorem. Ale jest też
swąd. Słowo "swąd" odnosi się do dobrze określonej klasy zapachów,
których nie da się z czymś innym pomylić.

>> Może dla równowagi? Bo trzeba robić swoje -- i to jest pozytywne,
>> godne poparcia.
>
> "Swoje wiedzieć", o, to już brzmi mniej przyjaźnie.

Bezokolicznik w życiu pobrzmiewa rzadko. "Ja swoje wiem" -- jak od
tej deklaracji zaczniemy, to jest nadzieja, że również zrobimy swoje
i będziemy z tego zadowoleni. "On swoje wie" -- to znaczy, że trzeba
się z nim liczyć, choćby na wszelki wypadek (jeśli on "wie swoje",
to sprawy mogą nawet przybrać gorszy obrót).

>> Chloroform, mimo iż czuć go z daleka, nie jest związkiem aromatycznym
>> (paskudne to, ale lepsze niż kości na żywca nastawiać).
>
> A czy teraz jeszcze używa się oficjalnie chloroformu?
> Miałam z nim do czynienia tylko na starych filmach kryminalnych,
> gdy nasączoną szmatą zatykano komuś twarz, czasem na zawsze.
> A w szpitalu, to głupi Jaś był w robocie.

W czasach, gdy roztaczał się aromat tamtej angielskiej herbaty, używano.
I jeszcze długo potem. Na mnie użyto, kiedy miałem trzy lata. Do dzisiaj
pamiętam świetliste wizje pojawiające się w czasie zasypiania, tuż przed
utratą świadomości. Takie same postaci w charakterystycznych dopełniających
się kolorach wiele lat później widziałem na malunkach południowoamerkańskich
Indian. W artykule, którego autor dowodził, że przedstawiają one kosmitów
i inaczej być nie może.

Dzisiaj anestezjologia poczyniła znaczące postępy. Nie ma już na twarzach
pacjentów drucianych sitek okrytych ligniną, na którą skapywał chloroform.
Głupi Jaś (hydroksyzyna) też jest tylko na początek.

Jarek

-- 
Pani pachnie jak tuberozy.
To nastraja i to podnieca.
A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej gdy jest kobieca.