🚀 go-pugleaf

On 29/08/2013 12:39, Jarosław Sokołowski wrote:
> To tak jak z Pepikiem. Polacy czegóś sobie ubzdurali, że co drugi Czech
> ma na imie Pepik,

Nie co drugi, ale kiedyś faktycznie było bardzo dużo Pepików (tzn. 
Józefów). To na część cesarza "ludowego" Józefa II., reformatora, 
lubianego przez zwykłych ludzi.

> Pepiki. Pan Havránek występuje w dialogach w pseudoczeskim języku, które
> mają sugerować między innymi, że jest to najbardziej popularna forma
> zwracania się do drugiej osoby w rozmowie (niekoniecznie w radiowym
> wywiadzie). Ot, choćby takie:

Ale zwracanie się do kogoś per "panie nazwisko" jest naprawdę normą. W 
Polsce dla dzieci sąsiad to "pan Józek", natomiast dla czeskich dzieci 
to "pan Novák".

> O właśnie -- czy w tym sklepie zawsze mówią "A pán si bude přát?",
> czy zamiast tego używa się jakiejś mnogoliczbowej konstrukcji?
> I jak to wygląda statystycznie -- co częstsze, co bardziej naturalne,
> bardziej uprzejme, oficjalne?

W sklepach, gdzie jest lada, to wcale nie jest rzadkością. Rzadkością 
raczej teraz są sklepy, gdzie jest lada, bo teraz już raczej są sklepy 
samoobsługowe. Lub bezladowe - np. w sklepach obuwniczych sprzedawca 
(teraz może "konsultant ds. sprzedaży ") podchodzi do rozglądającego się 
klienta i pyta normalnie "Máte nějaké přání? Co pro vás mohu udělat? 
Mohu vám nějak pomoci?" Tu by nie pasowało to "A pán si bude přát". 
Zdanie "A pán (mladý pán, mladá paní, slečna) bowiem informuje, że 
obsługa jednego klienta została zakończona i że rozpoczyna się obsługa 
klienta następnego. To wyraża to "a" na początku. W dalszej rozmowie już 
nie ma tego "pán, paní, slečna", chyba że sprzedawca chce rozmawiać o 
osobie towarzyszącej klientowi (np. córka).

Ludek