🚀 go-pugleaf

Pan Ludek Vasta napisał:

>> Ja też o współczesnym. Już nam p. Luděk wyjaśnił, jak jest w czeskim.
>> Potwierdzi też z pewnością, że tytułowanie pan/paní należy tam do
>> rzadkości (z tym panem Havrankiem, to tylko nasze fantazje).
>
> Teraz nie wiem, co masz na myśli. Mówić do kogoś: "pane Havránku" (lub 
> często potocznie "pane Havránek") jest normalne. Wystarczy posłuchać 
> czeskiego radia, jak tam robią wywiady.
>
> Polska forma "per pan" też się zdarza, np. w sklepie, kiedy sprzedawca 
> obsłużył jednego klienta i zwraca się do drugiego: "A pán si bude přát?" 
> (A pan sobie życzy...?).

To tak jak z Pepikiem. Polacy czegóś sobie ubzdurali, że co drugi Czech
ma na imie Pepik, a z tego ma wynikać, że wszyscy razem wzięci, to też
Pepiki. Pan Havránek występuje w dialogach w pseudoczeskim języku, które
mają sugerować między innymi, że jest to najbardziej popularna forma
zwracania się do drugiej osoby w rozmowie (niekoniecznie w radiowym
wywiadzie). Ot, choćby takie:

  -- Pane Havranek, konec vam vystava.
  -- To ne je konec, to je všechno.

Że po czesku można mówić "pan", to ja wiem, ale nie jest chyba tak
jak w polskim, że trzeba, bo w pewnych sytuacjach innych form brak.
O właśnie -- czy w tym sklepie zawsze mówią "A pán si bude přát?",
czy zamiast tego używa się jakiejś mnogoliczbowej konstrukcji?
I jak to wygląda statystycznie -- co częstsze, co bardziej naturalne,
bardziej uprzejme, oficjalne?

Jarek

-- 
Pane prezidente -- ústavní činiteli
píšu Vám stížnost že moje děti na mě zapomněly
jde o syna Karla a mladší dceru Evu
rok už nenapsali rok už nepřijeli na návštěvu