🚀 go-pugleaf

> Niezupełnie, bo tu nie chodzi o wymawianie każdego "ą" jako "an".
> Spostrzeżenie Ignacego jest jak najbardziej na miejscu moim zdaniem, a 
> istnienie problemu potwierdza powszechne używanie (choćby w mowie) form 
> "włanczać" czy "zdanżać" (nawet u polonistów!). Takie zjawisko powstaje 
> przez analogię do alternacji o:a w innych parach czasowników, jak np. 
> wykończyć - wykańczać; wyrobić - wyrabiać. Alternacji ą:an formalnie nie 
> ma, ale widocznie ludzie chcieliby, żeby była. ;)

Bardzo możliwe, że ewolucja polszczyzny pójdzie w tym kierunku i problem 
(jak piszesz o sprawie w następnym poście) się rozwiąże. Jeśli tak się 
stanie, będzie można stwierdzić bez cienia ironii, że Ignacy motorem zmian 
był (miałem napisać "postępu", ale ugryzłem się w klawiaturę: utożsamianie 
ewolucji - nie tylko języka - z postępem jest zbyt dużym nadużyciem). :-)

Póki co jednak alternacja nosowego o jest na szczęście błędem (na szczęście 
dla mnie - nie lubię zmieniać przyzwyczajeń).

Może owi poloniści tylko tak sobie figlują z nudów?

> Zaka(o)ńczać może też krawcowa - tkaninę.

Ano właśnie. Ja natomiast wymyśliłem rzemieślnika wyplatającego liny dla 
żeglarzy. Zdarzają się liny zakończone uszkiem, przez które przewleka się 
szeklę. Plotąc to uszko mógłby ów rzemieślnik powiedzieć "zaka(o)ńczam 
linę". Nie zmienia to jednak mojego przeświadczenia o potrzebie 
nienadużywania zaka(o)ńczania, które poza sytuacjami "produkowania 
zakończenia" jest dla mnie chwastem.

> A widzisz różnicę np.: między skończyć a zakończyć

Tu różnica jest dużo większa, więc odwrotnie do niej proporcjonalna 
chwastowość zmniejsza się bardzo. Nawiasem mówiąc - chyba prawie każde słowo 
nadmiernie używane może być chwastem.

"Skończ Stasiu kanapkę, mama da ci teraz zupkę." - normalne
"Stasiu zakończ kanapkę" - tak mogłaby powiedzieć do p. Dobrowolskiego jego 
filmowa małżonka z filmu "Poszukiwany, poszukiwana"; ta, która wyjaśnia "Mój 
mąż jest z zawodu dyrektorem." Przy zamierzonym użyciu mamy efekt komediowy, 
satyrę piętnującą nowomowę; gdybyśmy powiedzieli tak wprost, Stasio 
spojrzałby na nas jak na idiotów i oskarżył w duchu o prostackość.

> Czasami niuanse znaczeniowe są minimalne i zależne od kontekstu.

O, kolejny temat - rzeka. Fascynujący.

Pozdrawiam
M