🚀 go-pugleaf

Andrzej Swiech schrieb:
> 
> Użytkownik bogdan.p <bezadresu@bez.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
> napisał:3E2066BF.1C857D1@bez.pl...
> > Czytałem.
> > Nie, nie zrozumiałem wszystkiego.
> 
> Twoje prawo:)
> 
> > Ale po kolei. Ciekawa jest część pisana zwykłą czcionką,
> > zaczynająca się "Popijała herbatę małymi łykami" -
> > jest lekko erotyczna, lekko przemyśleniowa, posiada tajemnicę,
> > i gdybyś się na niej zkoncentrował, byłby całkiem ciekawy tekst
> > z wymiaru X. Ale się na tej części nie skoncentrowałeś
> > wystarczająco.
> 
> Eeeeeeeeeee.... Nie rozumiem kliku spraw. Po pierwsze - gdzie tu erotyzm,
> gdzie tu przemyślenie?

Są namiastki, mogłeś na nich budować, byłoby ciekawiej, wg mnie.

> Żadnej tajemnicy tu nie ma, jest za to jeden znanych od najdawniejszych
> czasów zabieg służący zainteresowaniu czytelnika, czyli dawanie mu zagadek.
> Po przeczytaniu tego fragmentu autor chciał jedynie, by czytelnik szukał
> wyjaśnienia, (czytając tekst off cozz) co też stało się z ta parą, że
> najpierw ona kocha jego oczy, a potem chce je zapomnieć:)

Zagadka = tajemnica, czyż nie?
Ja odczułem tę zagadkę, jako a albo b : 
a)niedociąłość autora, tzn. nieumiejętność zauważenia ważnych dla tekstu 
rzeczy, tymsamym nie przedstawienia ich 
b)wymądrzanie się autora = "wiem coś, ciekaw jestem czy zgadniecie",
tymsamym nie przedstawienia ważnych dla tekstu rzeczy

Teraz wydaje mi się jakoby właściwą była wersja b)
A to oznacza, że tekst jest czymś w rodzaju testu na inteligencję.
Zastanawiałeś się nad tym? I nad tym, czy czytelnik życzy sobie być 
przez Ciebie sprawdzanym? I czy to jest to, o co chodzi Tobie? 

> 
> >Między tutaj przedstawionymi wycinkami są zbyt
> > duże odległości, i co ja mam z nimi począć? wymyślić sobie resztę?
> 
> Gdzież tu długie przerwy?
> 1. scena - piją herbatę
> 2.scena - kochają się
> 3.scena - jedzą obiad
> Codzienność pary ludzi, którzy z sobą żyją.:)\

Właśnie o przerwy między scenami chodzi. Wprowadzasz element 
"oczy" - właściwie całkiem normalna rzecz. Jednak w tekście 
(dalsze sceny) okazują się one, czymś szczególnym, czego nie 
zamierzasz wyjaśniać, przypomina mi to zły horror, no cóż, 
tak to odebrałem. Tani tryk, oczy, które stają się czerwone.
Aż dreszcze - powinny - może by też przeszły, gdyby czegoś 
takiego nie było w co drugim horrorze z lat 80-tych.
Oczy jako symbol np. związku tych ludzi - OK - tylko 
dlaczego i po co. Efekt przewyższa subtelny symbol - 
ktory przez to nie działa.
Co do perspektywy pająka - wyłączyłe ją całkowicie, żeby było 
łatwiej.

> 
> > - właściwie to jest Twoje zadanie.
> > Podoba mi się język jakiego używasz, jest dojrzały, tym bardziej
> > szkoda mi, że pokazujesz mi tutaj jakiś egzotyczny eksperyment,
> > zamiast porządnego tekstu (takiego schabowego, żetakpowiem).
> 
> Porządnego to znaczy co? Że wszystko ma byc na tacy?
> Wiesz, jest taka książka Marka S. Huberatha pt. "Gniazdo światów". Całość
> boska. Koniec boski. Tylko troszkę przed końcem autor wyjaśnia wszystko
> łopatologicznie. I o to mają żal czytelnicy fantastyki, przynajmniej ci choć
> odrobinę ambitniejsi:)

Nie znam książki - więc pozostawiam.
A co do wszystkiego na tacy. Tak. Ja lubię teksty w których do sedna 
sprawy dochodzę wygodną, choć może i krętą drogą. Nie lubię skakać przez 
rowy z wodą i wspinać się po stromych ścianach. Autor ma mi pokazać 
swoją myśl, powiedzieć coś nowego w taki sposób, ażebym zapamiętał, 
ażebym mógł weryfikować jego opowieść, dopasowywać do rzeczywistości.
Lubię koncepty zamknięte, żetakpowiem. Nie lubię kryminałów, w których
ostatnim zdaniem jest "a kto był mordercą, tego chyba nie dowiemy się 
nigdy"

> 
> > Absolutnie nie wiem dlaczego mieszasz dwa różne tropy, a do tego
> > jeszcze te nawiasy (ma to być sztuka z efektami?) trudno chodzi
> > się w twoim tekście.
> 
> Krysia doskonale to wytłumaczyła:) Sam nie myślałem, ze jestem taki
> genialny. :)
> A poważnie - mniej więcej to jest tak: pająk broni przed koszmarami kobietę,
> które sprowadza na nią mężczyzna. Może on zmieniać swoje oczy przywołując
> odpowiedni fragment piosenki metalowej, czym kobietę w sobie rozkochuje.
> Wreszcie jednak pająk ginie w obronie jej snów, a jednocześnie rozstraja
> mężczyznę.
> C'est toit:)

Ależ, o to mi chodzi! Zauważ. Wyjaśniasz własny tekst czytelnikowi. 
Nie uważasz, że to jest dziwne? I tutaj wcale nie chodzi o jakiś 
szczegół, nie o pytanie (czy to albo owo można by inaczej).
Ty, autor!, wyjaśniasz cały koncept tekstu, w komentarzu!
Powiedz sam, że to Ciebie nie dziwi :)

> 
> > Mam wrażenie jakobyś próbował wymyśleć "koło" na nowo. Po co?
> > już się toczy, trzeba tylko popchać.
> 
> Ja akurat nie mam takiego wrażenia. Może to po prostu literatura, która Ci
> nie siedzi. A przy okazji - takim wymyślaniem koła na nowo jest po prawdzie
> cała literatura od Arystotelesa, jakby się uprzeć:)

To (ten rozwój) wiąże się bardziej z rozwojem człowieka, i z rozwojem 
perspektyw. Nie tylko literatura skorzystała z tego.
Jednak zauważ, że te zmiany nie były wymuszane, były czymś naturalnym.
Dzisiaj mamy taką paletę możliwości, że prawie grzechem jest, jej nie 
wykorzystać, a w zamian tego na siłę szukać czegoś nowego.
A wiesz, że mi się wydaje, że żyjemy w czasach, w których coś 
ciekawego do tej palety dojdzie? Ale na pewno nie koncept komplikowania 
całości, raczej całkiem inny kierunek.

> 
> > Ciekaw jestem Twoich mniej ambitnych tekstów, takich dla
> > czytelnika-szaraka.
> 
> Hmmmmmmmmmm. Stare to i głupie. Chyba nie namówisz mnie jednak:)

Nic na siłę. Ale może jednak? :)

> Tym niemniej - dzięki za uwagi:)

Zawsze do usług :)

> 
> Pozdrawiam
> Andre

Pozdrawiam również

bogdan.p