🚀 go-pugleaf

: [...] Przez caly czas wygldal tak jakby na cos czekal
: lub czegos sie bal, ale jak Murazor juz wiedzial, Kaio zadko bal sie
: czagokolwiek, a tym razem wygladalo na to, ze jednak sie bal!!

: Dopiero po chwili Murazor doznal olsnienia:
: - On boi sie _O_ Lourell!!!! - powiedzial szeptem. I odrobine innym
: spojzeniem ocenil Kaia.
: Ten jakby zrozumial znaczenie tego spojzenia, poniewaz szepnal
: - Cos tu za spokojnie, niepodoba mi sie to....

: Murazorowi jaky teraz dopiero otworzyly sie oczy, faktycznie cisza byla az
: bolesna, nie bylo slychac nic, co powinno dobiegac zza scian.
: Byla tylko cisza, taka jaka pamietal z lasu tuz przed burza....
[...]
:Kaio zas jakby nie zdawal sobie z tego sprawy, zakonczyn manipulowanie przy
:swojej broni i polozyl ja na stoliku tak, aby byla pod reka.

: Po czy rozejzal sie wokol i rzekl do Murazora:
: - Cos sie szykuje ...

- Witaj Kaio! Ciesze sie, ze wreszcie cie znalazlam. - cichutki szept dobiegl
do uszu Kaio rownoczesnie z delikatnym pocalunkiem w policzek - Mam nadzieje,ze
kiedys przestaniesz byc taki tajemniczy i kiedy bedziesz sie ze mna umawial 
oprocz czasu spotkania podasz mi rowniez miejsce...

Slyszac te slowa Kaio podskoczyl gwaltownie, jego reka sama skoczyla w kierunku 
broni dopiero ulamek sekundy pozniej zorientowal sie KTO to mowi....
- Lourell !! - nie mozna bylo nie uchwycic ulgi w jego glosie - co sie z toba 
dzialo ???

Czujac gwaltowny ruch w ciemnym kacie wiekszosc gosci drgnela i spojrzala w 
tamtym kierunku. Czesc z nich poczula sie lekko zdziwiona faktem, ze Kaio 
mowi sam do siebie... Dopiero po chwili mozna bylo zobaczyc blada, przejrzysta
postac stojaca kolo niego. Z kazda chwila postac stawala sie coraz bardziej 
materialna. Drobna i szczupla niemal ginela w czyms w rodzaju faldzistej 
peleryny z karturem, spod ktorej widac bylo tylko dluga, powiewna sukienke 
koloru morza i wymykajace sie z kaptura jasne kosmyki wlosow.
Postac odwrocila sie, zamknela drzwi, ktorych - kazdy moglby przysiac - nigdy
w tym miejscu nie bylo, ani nawet nie moglo byc i usiadla obok Kaio.

- Czy moglbys przyniesc mi troche wody? - sciagajac kaptur popatrzyla na niego
blagalnie - szukanie cie w czasie i przestrzeni bywa nieco meczace...

- Sluze uprzejmie - tuz obok odezwal sie jakis glos. Obejrzawszy sie Lourell 
zauwazyla znajoma postac, podajaca jej niewielkie naczynko wypelnione woda.
- Witaj Murazorze - Lourell usmiechnela sie, usilujac przy okazji doprowadzic
do porzadku wlosy, ktore rozsypaly sie niesfornie po plecach - Dlugo nie 
mielismy okazji ze soba porozmawiac... Moze ty wyjasnisz mi, co sie tutaj
dzieje. Kaio powiedzial tylko zebym go odnalazla w odpowiednim CZASIE.
Powiedzial jeszcze, ze mam na siebie uwazac...

- Tak, tak - westchnal Murazor - w tym przypadku mial calkowita racje ....

Lourell popatrzyla badawczo najpierw na Murazora, a potem utkwila spojrzenie
w Kaio...

                                                Lourell