🚀 go-pugleaf

Pan Aleksander napisał:

>> Podział na strony w TeXu jest bardziej prymitywny. Funkcja kary
>> też istnieje, ale procesor widzi tylko bieżącą stronę, i jak już
>> ją wypchnie przez \output, to nie ma do niej powrotu.
>
> Czyli w zasadzie albo wszystko trzymamy w pamięci albo algorytm
> składania jest wieloprzebiegowy. Sam nie wiem co byłoby lepsze.

Pewnie lepiej by było w pamięci, zwałaszcza że jest do tego algorytm,
który można zaadaptować. Ale wieloprzebiegowością też można się
podeprzeć -- daltego wysunąłem hipotezę, że może to dać niezłe
rezultaty. Tylko czy komuś będzie się chciało ją sprawdzić?

>>>> Plus dodatkowe oddziaływanie zwrotne na \looseness. 
>>>
>>> Chyba w oddziaływaniu zwrotnym jest cały pies pogrzebany.
>>> Dlaczego akurat na \looseness? Chyba jest trochę więcej
>>> możliwości?
>>
>> Napisałem \looseness, bo akurat o tym była mowa. A teraz się nad tym
>> zastanawia i nic innego mi do głowy nie przychodzi. Algorytm podziału
>> na wiersze korzysta z pojęcia kleju poziomego -- tu dla odmiany mamy
>> klej pionowy. System kija i marchewki w obu przypadkach jest jednaki.
>> Pudełka składające się na akapit mają stałą długość, a tu *dodatkowo*
>> możemy zmienić liczbę wierszy w akapicie -- właśnie przez \looseness.
>> Innych pomysłów na wsteczną modyfikację nie mam.
>
> Teoretyzując, (bo szczegółów życia wewnętrznego TeXa nie znam)
> można zwiększyć/zmniejszyć odstępy międzywierszowe. To mogłoby
> być niedobre przy składzie dwustronnym, jeśli na kolejnych
> stronach byłyby różne ale nie powinno być globalnie tak uciążliwe.  

To przecież jest -- \baselineskip może przybierać wartości elastyczne.
Teraz do mnie dotarło, że przy dobrym algorytmie, to by mogło być
*dobre* też do składu dwustronnego. System by musiał mieć baczenie na
to, aby po obu stronach kartki składanie odbyło się wedle tego samego
registru. Wtedy to nawet Michał Jankowski z gajowym Maruchą by nie
mieli powodów do zrzędzenia.

> Można ciaśniej/luźniej składać same akapity. Tu jest ewidentna
> interakcja składu strony i linii.

No i to właśnie robi \looseness. Skraca lub wydłuża akapit o jedną
bądż kilka linijek. Przez ciaśniejszy/luźniejszy skład. I nic poza tym.

> No i duży problem z doborem mnożnika między jedną wartością kary
> i drugą.

Teraz kary poziome i pionowe funkcjonują niezależnie. Jak TeX nie
umie złożyć akapitu mieszcząc się w limicie kary, robi "overfull",
czyli wiersz wystający na margines, co jest rozpaczliwym wołaniem
"człowieku, zrób coś z tym, bo ja lepiej nie potrafię". Pionowy
rozkład jest bardziej tolerancyjny, a błędy mniej spektakularne.
Zwykle powstaje pionowy "underfull", czyli dodanie gdzieś na stronie
ekstraordynaryjnego światła o łączniej wysokości jednej czy dwóch
interlinii. Myślę, że ta rozłączność mogłaby pozostać.

> Chyba innych pomysłów nie mam...

To tak jak ja. 

>>>> Na to jednak jest już za późno.
>>>
>>> Dlaczego?
>>
>> To wynika z warunku zbieżności funkcji monotonicznej. Funkcja opisująca
>> numer wersji programu musi być niemalejąca (w czasie). Wiadomo też, że
>> wersja TeXa jest zbieżna do $\pi$. Jej aktualna wartość, to 3.141592,
>> oznaczmy ją jako $V_t$. Rozpatrzmy $\epsilon = \pi - V_t$. Wartość
>> $\epsilon$ rzędu 0.000000653589 nie jest wystarczająca do przeprowadzenia
>> tak rewolucyjnej zmiany.
>
> No, to już kwestia czysto TeXniczna. System nie musi (a nawet nie
> mógłby) się nazywać TeX. Na razie nie bardzo jestem sobie w
> stanie wyobrazić algorytm łamania stron.

Taki jak łamanie akapitu -- bierzemy tekst od jednego sztywnego podziału
na strony do drugiego, a następnie za pomocą kija i marchewki znajdujemy
najlepsze podziały pomiędzy nimi.

> A do tego trzeba by najpierw sprawdzić, że jest lepszy niż to, co w tej
> chwili jest w TeXu.

Można w ten sposób rozwiązać problem (1) wakatów na końcach rozdziałów,
(2) wdów i sierot, (3) registru, (4) nagłówków podrozdziałów, (5) bloków
powiązanych logicznie, które nie powinny (choć czasem mogą) być podzielone
na strony (6) innych rzeczy, o których w tej chwili nie pamiętam.

> Pozdrawiam serdecznie 

Ja również

-- 
Jarek