🚀 go-pugleaf

On Fri, 6 May 2011 20:13:07 +0000 (UTC), 
Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:

> Pan Aleksander napisał:
>
>>> Idealnym rozwiązaniem by było zastosowanie algorytmu dzielącego
>>> akapit na wiersze do podziału wierszy na strony.
>>
>> Funkcję kary?
>
> Kara to tylko element systemu -- miara, którą posługuje się algorytm.
> Istotą jest całościowe spojrzenie na dzielony obiekt. Prymitywne
> systemy składaja akapit w ten sposób, że zaczynaja od pierwszej
> linijki, dokładają kolejne wyrazy (lub ich niepodzielne części),
> a gdy dojdą do elementu, który się nie mieści, przerzucają go do
> następnego wiersza. I tak składają kolejne linijki aż się nie skończy
> akapit. TeX rozpatruje cały akapit na raz i ze wszystkich potencjalnych
> miejsc podziału na wiersze wybiera takie, dla których suma kar za
> zwiększenie lub zmniejszenie odstępu międzywyrazowaego będzie
> najmniejsza. Karane mogą być też inne przewinienia, na przykład
> przeniesienie słowa. Oprócz karania, można też nagradzać -- zamiast
> kijem można podziałać marchewką (ujemne \penalty) i nagrodzić podział
> w preferowanych miejscach.
>
> Podział na strony w TeXu jest bardziej prymitywny. Funkcja kary też
> istnieje, ale procesor widzi tylko bieżącą stronę, i jak już ją wypchnie
> przez \output, to nie ma do niej powrotu.
>

Czyli w zasadzie albo wszystko trzymamy w pamięci albo algorytm
składania jest wieloprzebiegowy. Sam nie wiem co byłoby lepsze.

>>> Plus dodatkowe oddziaływanie zwrotne na \looseness. 
>>
>> Chyba w oddziaływaniu zwrotnym jest cały pies pogrzebany.
>> Dlaczego akurat na \looseness? Chyba jest trochę więcej
>> możliwości?
>
> Napisałem \looseness, bo akurat o tym była mowa. A teraz się nad tym
> zastanawia i nic innego mi do głowy nie przychodzi. Algorytm podziału
> na wiersze korzysta z pojęcia kleju poziomego -- tu dla odmiany mamy
> klej pionowy. System kija i marchewki w obu przypadkach jest jednaki.
> Pudełka składające się na akapit mają stałą długość, a tu *dodatkowo*
> możemy zmienić liczbę wierszy w akapicie -- właśnie przez \looseness.
> Innych pomysłów na wsteczną modyfikację nie mam.
>

Teoretyzując, (bo szczegółów życia wewnętrznego TeXa nie znam)
można zwiększyć/zmniejszyć odstępy międzywierszowe. To mogłoby
być niedobre przy składzie dwustronnym, jeśli na kolejnych
stronach byłyby różne ale nie powinno być globalnie tak
uciążliwe.  


Można ciaśniej/luźniej składać same akapity. Tu jest ewidentna
interakcja składu strony i linii. No i duży problem z doborem
mnożnika między jedną wartością kary i drugą.

Chyba innych pomysłów nie mam...

>>> Na to jednak jest już za późno.
>>
>> Dlaczego?
>
> To wynika z warunku zbieżności funkcji monotonicznej. Funkcja opisująca
> numer wersji programu musi być niemalejąca (w czasie). Wiadomo też, że
> wersja TeXa jest zbieżna do $\pi$. Jej aktualna wartość, to 3.141592,
> oznaczmy ją jako $V_t$. Rozpatrzmy $\epsilon = \pi - V_t$. Wartość
> $\epsilon$ rzędu 0.000000653589 nie jest wystarczająca do przeprowadzenia
> tak rewolucyjnej zmiany.
>

No, to już kwestia czysto TeXniczna. System nie musi (a nawet nie
mógłby) się nazywać TeX. Na razie nie bardzo jestem sobie w
stanie wyobrazić algorytm łamania stron. A do tego trzeba by
najpierw sprawdzić, że jest lepszy niż to, co w tej chwili jest w
TeXu.

Pozdrawiam serdecznie 

	max


-- 
adres w rot13
Nyrxfnaqre Znghfmnx r-znk@b2.cy