🚀 go-pugleaf

Litera „ą” pojawiła się w praktyce drukarzy krakowskich XVI wieku: Wietora (Żywot Pana Jezu Krysta), Januszowskiego (drukarz Kochanowskiego), Wirzbięty (drukarz Reya) i królewieckich Seklucjana (ortografia Murzynowskiego) itp.
Trzeba jednak przyznać, że nawet w ich drukach pojawiały się dwa-trzy inne znaki diakrytyczne litery „a”. „O” rogatego już nie używano.
Andrzej T.


> Wiadomość napisana przez Andrzej Pietruszczak <pietrusz@umk.pl> w dniu 12.01.2021, o godz. 16:01:
> 
> Szanowny Panie, Szanowni Państwo,
>  
> bardzo dziękuję, że mogłem przeczytać o rogatym `o'. Zawsze mnie dziwiło dlaczego samogłoskę oznaczaną przez `ą' właśnie tak się oznacza. Teraz widzę, że jednak w staropolszczyźnie zgłoska ta była oznaczana przez coś opartego na literze `o'. Czy wiadomo kiedy pojawiło się oznaczenie tej (bądź bardzo podobnej) zgłoski przez `ą'?
>  
> Pozdrawiam
> Andrzej Pietruszczak
> 
> Cytowanie Arthur Reutenauer <arthur.reutenauer@normalesup.org>:
> 
>> On Tue, Jan 12, 2021 at 01:16:00PM +0100, Adam Kolany wrote:
>> 
>>> If that sign is to denote something between "ą" and "ę", I find it more
>>> sensible to use "œ with ogonek" rather ?
>>> 
>> Chodzi o średniowieczną literę „o rogate”, która była ani ą, ani ę,
>> ani nieco między nimi, ale jak nazwa mówi o z „rogami” (małymi pionowymi
>> kreskami) powyżej i poniżej. Wymowa była nieco jak [ɔ̃], to znaczy prawie
>> jak ą dzisiaj.
>> 
>>         Pozdrawiam,
>>                 Arthur
> 
> 
> 
> prof. Andrzej Pietruszczak
> Katedra Logiki
> Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu