🚀 go-pugleaf

Był piątek 16 września 2011 roku i ostatnie posiedzenie Sejmu I 
kadencji. W tedy to wieczorową pora, o godzinie 10:52, posłowie 
uchwalili uchwalę „w sprawie ustanowienia roku 2012 Rokiem Księdza 
Piotra Skargi”.
Za kilka tygodni miały się odbyć wybory do parlamentu, więc aż 101 
postów nie wzięło udziału w głosowaniu, bo już buszowali w terenie 
pośród swoich potencjalnych wyborców. Głosowało więc 359 posłów, 
trzynastu wstrzymało się od głosu, jeden był przeciw. To czarnoskóry 
poseł z PO, Abraham John Godson.
Nie wiem, cy ten poseł zna „zasługi” Piotra Skargi, ale jego decyzja 
jest warta pochwały.
Rok 2012  ma należeć do księdza Piotra Skargi, jednego ze sprawców 
nieszczęść Rzeczypospolitej Obojgu narodów, a także II Rzeczypospolitej, 
m.in. burzenia cerkwi i prześladowań prawosławnych od XVI wieku począwszy.
Piotr Skarga powszechnie jest kojarzony z kazaniami sejmowymi i 
„naprawianiem” Rzeczypospolitej. Piotr Skarga herbu Powęża urodził się 2 
lutego 1536 roku w Grójcu, zmarł 27 września 1612 roku w Krakowie. 
Rodzice jego pochodzili ze szlachty zagrodowej. Ogól szlachty uważał - 
jak piszą historycy - że jezuita wywodził się z chłopów. Herb Powęża 
otrzymał od króla Zygmunta III, którego był nadwornym kaznodzieją.
Skarga jest autorem sztandarowego dzieła polskiej kontrreformacji „O 
jedności Kościoła Bożego pod jednym pasterzem i o greckim od tej 
jedności odstąpieniu", wydanego w Wilnie w 1577 roku.
Ten zwykły proboszcz w Rohatynie, potem kanonik kapituły lwowskiej, 
odbył w latach 1569-1571 studiu w Rzymie, a tam poznał Antonio 
Possevina, jezuitę i dyplomatę papieskiego.
Skarga, pisząc swoją książkę, już. był jezuitą. Wydał ją na polecenie 
prowincjała jezuitów, Hiszpana Franciszka Sunyera, zajmującego się 
organizacją tego zakonu w  Polsce.
Zakon Najświętszego Serca Jezusowego (Societas Iesus), czyli jezuitów, 
został powołany przez papieża Pawła III w 1540 roku. W Polsce jezuici 
byli już w 1564 roku i z miejsca przystąpili do opanowania elit i władzy 
na czele z królem, a przez zawładnięcie szkolnictwem i nauką do 
sterowania całym społeczeństwem.
Wielkim przyjacielem jezuitów był król Stefan Batory, który przeszedł z 
protestantyzmu na katolicyzm po wstąpieniu na tron Polski. Batory po 
odbiciu Połocka w 1579 roku od wojsk carskich przejął tam też osiem 
prawosławnych cerkwi i siedem monasterów. Pod namową jezuitów wyrzucił 
on wszystkich duchownych i kilkuset mnichów prawosławnych, a przejęte 
obiekty oddał we władanie jezuitom. Założone tam katolickie kolegium 
miało wychowywać prawosławną młodzież w wierze katolickiej jednocześnie 
tępiąc wszelkimi dostępnymi sposobami wyznanie prawosławne.
Tak samo postępował następca Batorego, król Zygmunt III Waza. Pod 
wpływem swoich jezuickich doradców, król w którego państwie żyła prawie 
połowa prawosławnych mieszkańców, wyznał: „ Niechaj raczej ginie 
Rzeczypospolita, zgińmy ty i ja, byle tylko wiara święta 
(rzymsko­katolicka) uszczerbku nie uznała". Niestety mówiąc to król 
zapomniał chyba o drugiej prawie połowie swoich poddanych, którzy nie 
byli wyznania rzymskokatolickiego ale równie mocno jak katolicy wierzyli 
w jedynego Boga.
„Urabianie” przez Piotra Skargę króla, zaowocowało w 1596 roku 
powołaniem (bez uzgodnienia z cerkwią prawosławną) prawosławnych 
biskupów którzy umożliwili, wbrew woli  większości prawosławnych, 
powołanie dziwnej „organizacji” zwanej  Unią Brzeską. Jej skutki na 
dzisiejszych ziemiach białoruskich i ukraińskich były opłakane.
Paweł Jasienica w dziele „Rzeczpospolita Obojga Narodów" pisał o tym 
tak: „U schyłku XVI stulecia wprzężone w służbę ideologii władze 
najwyższe zdobyły się na akt, którego inaczej niż obłędem nazwać nie 
można. Narzuciły unię kościelną. Od jednego zamachu skasowały w całej 
Rzeczypospolitej hierarchię prawosławną ”.
Postępek króla i jego doradców zaskoczył i zadziwił liczne sejmiki 
ziemskie. Szlachta kaliska, krakowska i poznańska wystąpiła w obronie 
prawosławia.
„Kontrreformacja - pisze Paweł Jasienica - dłońmi Zygmunta III oraz. 
jego doradców wyhaftowała piękny sztandar ideologiczny, który Moskwa i 
patriarchaty mające swe siedziby w Turcji wspólnie wręczyły Zaporożu ".
Dzieło Piotra Skargi będzie kontynuował na Białorusi Jozafat Kurcewicz 
(1580-1623), pochodzący z pobożnej rodziny prawosławnej z Włodzimierza 
Wołyńskiego. W czasie nauki  w brackiej szkole prawosławnej w Wilnie 
został zwabiony przez jezuitów do ich kolegium. Stał się wkrótce 
pogromcą prawosławia na swoich ziemiach. Szlachta białoruska i ukraińska 
pisała w skargach nu biskupa połockiego Jozafata Kuncewicza: „Biskup 
połocki latoś naumyślnie kazał mieszkańcom dla większego pognębieniu 
wydobyć z mogił (prawosławnych) nieboszczyków niedawno pogrzebanych na 
cmentarzu i wyrzucić na pożarcie psom” Papież ogłosił Jozafata 
Kuncewicza męczennikiem i błogosławionym w 1642 roku, kanonizacja 
nastąpiła w 1867 roku.
Prześladowaniu prawosławnych na Białorusi kontynuował kolejny wybitny 
jezuita - Andrzej Bobola (1591-1657).  Beatyfikacja Andrzeju Boboli 
nastąpiła w 1853 roku, a kanonizacja w 1938 roku, w roku w którym 
zburzono na terenie II RP ponad 160 prawosławnych cerkwi. Mając za 
patrona w 2012 roku księdza Piotra Skargę pamiętajmy ile wyrządził on 
krzywdy, bólu i cierpienia braciom chrześcijanom, którzy gorliwie 
służyli bogu lecz  nie chcieli służyć tyranowi z Watykanu.