🚀 go-pugleaf

Depresja po euforii

Felieton  *  Radio Maryja  *  8 grudnia 2011

Szanowni Państwo!

Laureat Nagrody Nobla z ekonomii, Milton Friedman zauważył, że świat
finansów jest bardzo podobny do alkoholizmu. Właściwie nie tyle
"bardzo podobny", tylko taki sam. Bo popatrzmy: i w jednym i w drugim
przypadku najpierw jest nadmiar środków płynnych i pochodząca stąd
euforia, ale potem - depresja. Każdy, kto eksperymentował ze środkami
płynnymi to spostrzeżenie Miltona Friedmana potwierdzi. Depresja
pojawia się jak w zegarku następnego dnia rano - i albo przechodzi,
albo odwrotnie - przeciąga się nieznośnie aż do wieczora.

Pewnie dlatego właśnie nasi Umiłowani Przywódcy, to znaczy - nie tylko
nasi, bo nasi w tej sprawie akurat nie mają nic do gadania - ale
Umiłowani Przywódcy europejscy i światowi, co to przed finansowymi
grandziarzami skaczą z gałęzi na gałąź, z uporem próbują leczyć
depresję, zwaną inaczej kryzysem, przy pomocy terapeutycznej metody,
która w naszym nieszczęśliwym kraju znana jest pod nazwą: "klin -
klinem". Pożyczyliśmy za dużo? To pożyczmy jeszcze, dajmy na to, 700,
czy 800 miliardów dolarów, albo - dla odmiany - ze 200 miliardów euro
- no i zobaczymy; może przestanie nas boleć głowa?

Wszystko to pokazuje, jak małą mądrością rządzony jest ten świat.
Wprawdzie nie tylko ci, którzy zadłużają państwa, zastawiając podatki,
czyli przyszłe dochody obywateli na dziesiątki lat naprzód, mają
naukowe tytuły, ale - podobnie jak emitowane przez nich i zachwalane
waluty - również i te naukowe tytuły podlegają inflacji. Pamiętamy na
przykład, że mnóstwo utytułowanych mądrali stręczyło nam wejście do
unii walutowej twierdząc, że strefa euro będzie odporna na kryzysy.
Gdyby nie to, że olbrzymia większość tych mądrali miała tytuły
naukowe, można by pomyśleć, że to jakaś banda przeraźliwych idiotów.
Ale oczywiście tak pomyśleć nie możemy, ponieważ posiadanie
wspomnianych tytułów skutecznie chroni przed posądzeniem o idiotyzm
tak samo, jak posiadanie immunitetu parlamentarnego przed
odpowiedzialnością karną.

Teraz, kiedy kryzys finansowy wybuchł akurat w strefie euro,
utytułowani mądrale zapomnieli, że ta strefa miała być odporna na
kryzysy. My jednak pamiętamy, że większość z nich już wtedy miała
takie same tytuły naukowe, jakimi chlubią się i nadymają teraz. Inna
rzecz, że teraz opowiadają nam inne bajki. Na przykład - że musimy
pompować forsę w strefę euro, bo inaczej załamie się gospodarka w
całej Europie, a może nawet wybuchnie europejska wojna.

No proszę! Okazuje się, że upadek strefy euro może pociągnąć na dno
całą europejską gospodarkę, a może nawet wtrącić Europę w wojnę! Można
wyciągnąć stąd wniosek, że gdyby w swoim czasie strefy euro nie
utworzono, to nie mogłaby teraz upaść, a jej upadek nie mógłby
pociągnąć na dno europejskiej gospodarki. Niestety tego prostego
wniosku żaden z utytułowanych mądrali nie wyciąga, a przynajmniej ja
nie znam takiego przypadku. Przeciwnie - wszyscy gardłują za
koniecznością poświęceń dla ratowania strefy euro - podobnie jak
Ugolino, który dowodził, że musiał zjeść własne dzieci, żeby uratować
im ojca. Ale to jeszcze nic, bo najgorsze jest to, że nie wiemy, jak
daleko mają iść poświęcenia dla ratowania strefy euro. Czy, dajmy na
to, mamy w tym celu poświęcić wszystko, czy też będziemy mogli trochę
sobie zostawić na czarną godzinę?

Ale być może nie doceniamy powagi sytuacji; być może już jest czarna
godzina - na co wskazywałaby możliwość wojny europejskiej. No proszę!
Wojna europejska - jakże to, skoro przecież "wszyscy ludzie będą
braćmi"? Tak w każdym razie śpiewają uczestnicy corocznych pochodów
Szumańskiego Komsomołu. Wygląda na to, że "będą braćmi", ale tylko
wtedy, kiedy wezmą forsę. Ładny interes! Wygląda na to, że to wszystko
blaga bez pokrycia, podobnie jak Scheiss emitowany przez Europejski
Bank Centralny we Frankfurcie.

Wspominam o tym również dlatego, że utytułowani mądrale, podobnie jak
"maleńcy uczeni" z "Gazety Wyborczej" nie mogą się nachwalić budżetu
przedstawionego przez rząd premiera Tuska - że taki realistyczny i w
ogóle - cymes! Zakłada on na przykład, że deficyt budżetowy wyniesie
zaledwie 35 miliardów złotych. To bardzo miło, ale czy aby na pewno,
skoro bieżący rok jeszcze się nie zakończył, a koszty obsługi długu
publicznego już przekroczyły 40 miliardów, chociaż miały nie
przekroczyć 38 miliardów? Nawiasem mówiąc, dług publiczny na dzień 6
grudnia - godzina 17,45 - przekroczył 907 miliardów i powiększa się z
szybkością dochodzącą do 10 tysięcy złotych na sekundę!

Więc chociaż jest dobrze, a będzie jeszcze dobrzej - o czym zapewniają
nas skwapliwie utytułowani mądrale - to rząd przygotował już projekt
ustawy o wydłużeniu wieku emerytalnego do 67 lat. Rząd rozpoczyna tym
samym jednostronną redukcję zobowiązań państwa wobec emerytów - a
przecież to dopiero początek czteroletniej kadencji, więc z pewnością
nie jest to ostatnie słowo. A jakie może być ostatnie słowo? Ostatni
gasi światło?

Mówił Stanisław Michalkiewicz

--
Smart questions to stupid answers