🚀 go-pugleaf

In article <MPG.2644bb9ca30d12349896cf@news.neostrada.pl>, 
flyer@gazeta.pl says...
> 
> In article <hrcuke$ed2$1@inews.gazeta.pl>, pucjusz@gazeta.pl says...
> > 
> > 5 lat mieszkamy razem. Zaręczyliśmy się. Ona jednakowoż ostatnio zajęła 
> > się intensywnie karierą naukową, jest mądra, ma duże szanse na sukces, 
> > lubi to i to chce robić. Poświęca jednak temu całe swoje życie. Dla mnie 
> > już nie ma miejsca od roku. Poruszałem ten temat niejednokrotnie, miało 
> > być lepiej, miała bardziej zważać na moją osobę i doceniać mój wkład 
> > (praktycznie ja zajmuję się całym domem, a i przy okazji też nie sram 
> > wolnym czasem...). Ale nic z tego, chwilę jest lepiej, pomaga mi, robimy 
> > różne rzeczy razem, a po raptem kilku tygodniach wszystko wraca do 
> > normy. Znowu wszystko jest na mojej głowie, a ja jako osoba jestem po 
> > prostu zlewany totalnie, co tam ja, kiedy są ważniejsze sprawy, 
> > konferencje, referaty... Poznałem nową dziewczynę, fajna, ot kręcimy ze 
> > sobą, nic wielkiego, nie mam z nią żadnych planów. A w domu coraz 
> > większa chujnia, już wprost dowiaduję się, że ona nie ma czasu na nic i 
> > żebym od niej nie wymagał zbyt wiele. JA chcę mieć dzieci, ona 
> > absolutnie. Mam wrażenie, że nic mnie z tą kobietą nie łączy. Trzyma 
> > mnie przy niej nasze super tanie mieszkanie, serio. Mogę z nią mieszkać, 
> > razem-osobno, z naciskiem na osobno, jakoś dam radę, dopóki nie 
> > ustabilizujemy się na tyle, żebyśmy mogli się rozejść. Ale ona zaczyna 
> > mnie denerwować jeszcze bardziej... Może i coś bym sobie znalazł, zawsze 
> > dawałem sobie radę, ale wiem, że ona już niekoniecznie, zawsze ją 
> > wyręczałem w takich sprawach, wiem, że samej jej będzie cholernie 
> > ciężko. Nie wiem co robić, odejść i rzucić wszystko w pizdu? Przecież 
> > widzę, że ona nawet nie ma czasu mnie zatrzymywać, co myślicie?
> 
> Wiesz co Stopii - na ostatniem spotkaniu, kiedy byłem u Ciebie, 
> pogadałem sobie z Twoją dziewczyną. Wywarła na mnie wrażenie sensownej, 
> więc może sensownie trzeba podejść do sprawy. "Rozstać się na próbę" 
> albo porozmawiać o swoich odczuciach, obawach, potrzebach.
> 
> Żeby nie było - znasz mnie z jednego rozstania. Oprócz tego jedynego, z 
> wszystkimi innymi eks mogłem normalnie porozmawiać, nie pojawiały się 
> żadne oskarżenia ani jawna wrogość. W tym jednym przypadku [który znasz] 
> chyba przedobrzyłem, ale przewdobrzyłem dlatego, że druga strona podjęła 
> decyzję o rozstaniu "pod wpływem emocji" [czyli należała się jej druga 
> szansa], a później kopała [czyli należało ją "zbuforować" - bynajmniej 
> nie zaatakować].

Paradoksalnie - istenieją różne bufory "bezpieczeństwa", "ziemie 
niczyje" czy obszary bezpieczeństwa. Człowiek nie mógł tego sam 
wymyślić, to musi tkwić w nim, musi tego potrzebować, ale moi ulubieni 
psycholodzy tego nie zauważyli - widzą tylko białe i czarne - obszar 
danej osoby i obszar poza nim. Obszaru, który rozumiany jest przez 
atakującego jako atak, ale przez atakowanego jedynie jako zapowiedź 
ataku, nie chcą zauważyć. Nikt nie lubi być zaskakiwany. ;>

A "druga szansa" - daje się ją osobom, które się w "jakiś" sposób lubi, 
nie każdemu. :)

Pozdrawiam
Flyer