🚀 go-pugleaf

In article <hrcuke$ed2$1@inews.gazeta.pl>, pucjusz@gazeta.pl says...
> 
> 5 lat mieszkamy razem. Zaręczyliśmy się. Ona jednakowoż ostatnio zajęła 
> się intensywnie karierą naukową, jest mądra, ma duże szanse na sukces, 
> lubi to i to chce robić. Poświęca jednak temu całe swoje życie. Dla mnie 
> już nie ma miejsca od roku. Poruszałem ten temat niejednokrotnie, miało 
> być lepiej, miała bardziej zważać na moją osobę i doceniać mój wkład 
> (praktycznie ja zajmuję się całym domem, a i przy okazji też nie sram 
> wolnym czasem...). Ale nic z tego, chwilę jest lepiej, pomaga mi, robimy 
> różne rzeczy razem, a po raptem kilku tygodniach wszystko wraca do 
> normy. Znowu wszystko jest na mojej głowie, a ja jako osoba jestem po 
> prostu zlewany totalnie, co tam ja, kiedy są ważniejsze sprawy, 
> konferencje, referaty... Poznałem nową dziewczynę, fajna, ot kręcimy ze 
> sobą, nic wielkiego, nie mam z nią żadnych planów. A w domu coraz 
> większa chujnia, już wprost dowiaduję się, że ona nie ma czasu na nic i 
> żebym od niej nie wymagał zbyt wiele. JA chcę mieć dzieci, ona 
> absolutnie. Mam wrażenie, że nic mnie z tą kobietą nie łączy. Trzyma 
> mnie przy niej nasze super tanie mieszkanie, serio. Mogę z nią mieszkać, 
> razem-osobno, z naciskiem na osobno, jakoś dam radę, dopóki nie 
> ustabilizujemy się na tyle, żebyśmy mogli się rozejść. Ale ona zaczyna 
> mnie denerwować jeszcze bardziej... Może i coś bym sobie znalazł, zawsze 
> dawałem sobie radę, ale wiem, że ona już niekoniecznie, zawsze ją 
> wyręczałem w takich sprawach, wiem, że samej jej będzie cholernie 
> ciężko. Nie wiem co robić, odejść i rzucić wszystko w pizdu? Przecież 
> widzę, że ona nawet nie ma czasu mnie zatrzymywać, co myślicie?

Wiesz co Stopii - na ostatniem spotkaniu, kiedy byłem u Ciebie, 
pogadałem sobie z Twoją dziewczyną. Wywarła na mnie wrażenie sensownej, 
więc może sensownie trzeba podejść do sprawy. "Rozstać się na próbę" 
albo porozmawiać o swoich odczuciach, obawach, potrzebach.

Żeby nie było - znasz mnie z jednego rozstania. Oprócz tego jedynego, z 
wszystkimi innymi eks mogłem normalnie porozmawiać, nie pojawiały się 
żadne oskarżenia ani jawna wrogość. W tym jednym przypadku [który znasz] 
chyba przedobrzyłem, ale przewdobrzyłem dlatego, że druga strona podjęła 
decyzję o rozstaniu "pod wpływem emocji" [czyli należała się jej druga 
szansa], a później kopała [czyli należało ją "zbuforować" - bynajmniej 
nie zaatakować].

Pozdrawiam
Flyer