🚀 go-pugleaf

Flyer wrote:
[...]
> Nim silniejsze uczucie, tym silniejszy uraz, bywa. Ale na Twoim
> miejscu zastanowiłbym się jaki udział w "zawiedzeniu męskiego systemu
> hormonalnego" miała partnerka.

Mały - wg lekarza to była jakaś "skaza" (bomba z opóźnionym zapłonem),
która czaiła się w ukryciu od sporego czasu, wieksza dawka stresu
okazała się prawdopodobnie wyzwalaczem, tą jedną kroplą..

> To nie próba Jej obciążania, ale próba
> wypoziomowania Twojej winy do poziomu, w którym będziesz mógł myśleć
> trzeźwo - nic nie uratujesz biorąc na siebie całą winę. Owszem może
> partnerka do Ciebie wtedy wróci, ale problemy pozostaną, poczucie
> nierównowagi u Ciebie pozostanie, za jakiś czas może się skończyć
> sielanka, znów.

Masz rację, takie jest też prawdopodobieństwo, ale...
Właśnie to najbardziej boli, że kochała mnie co raz bardziej, a gdy już 
się
(wreszcie) "naprawiłem" jest wielka szansa na równowage, to kicha..

> Popatrz na to bardziej, jak na problem w związku, to
> "zawiedzenie systemu hormonalnego" i zastanów się co musiałoby się
> stać, żeby sytuacja się nie powtórzyła - nie tylko u Ciebie, ale
> także co powinno się stać w relacji, związku, postawie partnerki.

Źle opisałem to na początku, choroba była czynnikiem zewnętrznym, któy
"zepsuł" mnie na jakieś dwa miesiące nim polazłem do lekarza.
Kochała mnie wtedy mimo wszystko, ale w ostatniej fazie wybuchłem z 
frustracji, bo nie radziłem sobie ze sobą, a obciążyłem Ją za 
wszystko...

Po ochłonieciu zrozumiałem, co źle zrobiłem, moją wcześniejszą 
zaborczość..
Jak mocno mnie kochała...

>
>> [...]
>
>> Ona jest ekstraweryczką, więc argumenty odbiera jako wywieranie
>> presji...
>
> Chybiony argument - wywieranie presji odbiera tak samo introwertyk
> jak i ekstrawertyk - powiedziałbym nawet, że introwertyk nawet
> bardziej. Po prostu nie chce i tyle.

OK :(

>
>> Logicznie mi wybaczyła i twierdzi, że wie, że byłbym dobrym
>> partnerem, ale "coś w niej na razie zgasło"
>> Sama kładzie nacisk na to "na razie", ale boję się że to może
>> oznaczać na zawsze..
>
> "Takie jest życie" i żyje się z tym dalej, stety albo niestety. Do
> powrotu trzeba chęci z obu stron, a nie wspomnień czy emocji.
> Widocznie u Niej tej chęci nie ma.

Da się ją ponownie wzbudzić? Ewentualnie jest szansa, że stanie się to 
samoczynnie?

>
>> Wszystkie moje próby naprawy zawodzą, powoli tracę już  rozum z
>> rozpaczy..
>
> To przestań go tracić, bo jako szaleniec tym mniej zwojujesz, zacznij
> żyć normalnie i zaryzykuj - żyj tak jak kiedyś, może ona zobaczy wtedy
> faceta, którego kochała. ;) Ale nie nastawiaj się na żaden wynik czy
> określony czas, kiedy do tego dojdzie.

Hmnn.. cierpliwość nie jest moją mocna stroną.. a samotne życie trudno 
nazwać w moim przypadku normalnym...
Chciałbym tak życ jak piszesz, ale często emocje zawodzą...
Cały czas jest w mojej głowie: Ona, poczucie winy, poczucie 
niedokończenia.. przerwania relacji "w pół słowa", utracona ogromna 
szansa..
Ogromna miłość i chęć budowy czegoś lepszego..

Nie wyobrażam sobie jak na tym zbudować coś samemu albo z kimś innym..

Fakt, obecna sytuacja ma pewnien plus: żyję dniem dzisiejszym, bez 
przejmowania sie jutrem.. fajne uczucie, można pozwolić sobie na totalna 
asertywność, podjąc ryzyko jakie wcześniej było nie do wyobrażenia..

Ale ad rem: tzn. mam teraz biernie czekać aż Ona zmieni zdanie..?
Rozumiem, że trzeba dać czas, że to Ona musi poczuć, że trzeba gonić 
króliczka.. ale..

Mam też ten problem, że jest to dla mnie tak ważne, że zdaża się, że 
emocje biorą górę nad rozumem...

>> Pal sześć moją "krzywdę", którą rozumiem jako nierozumienie mnie, że
>> nie byłem sobą.
>
> Heh, nie wiem co się stało pomiędzy Wami, mogę się tylko domyślać i
> tworzyć alternatywy, ale nadal podtrzymuję to co napisałem na
> początku - zastanów się czy przypadkiem jednak nie byłeś sobą, tyle
> że w określonej sytuacji.

Byłem sobą, ale tym gorszym Mr Hyde, który pod wpływem choroby wział 
górę nad Dr Jekyllem.
jakieś małe negatywne emocje wyolbrzymiłem w nieprawdopodobny sposób..

Właściwie znajduje w tym jakiś pozytyw, to było jak katharsis. 
Wykrzyczałem negatywne emocje, pozbyłem się ich, a późniejsza bolesna 
refleksja pozwoliła mi spojrzeć z boku, docenić Jej ogromną miłość i 
poświęcenie.. dostrzec swoje i nasze wspólne błędy. Najgorsze, że mądry 
Polak po..

pozdrawiam
s@

-- 
s@piens

"Nothing is more practical than a good theory"
   Albert Einstein