🚀 go-pugleaf

michał napisał(a):

>>>>> Wytrąciłaś mnie z mojego toku myślenia. Próbuję wejść w Twój, ale
>>>>> nie bardzo go rozumiem.
>>>>> Nie potrafiłbym nic zrobić, jeśli nie uznałbym, że mogę. Zanim
>>>>> jednak będę wiedział, że mogę coś naprawiać, muszę znać swój
>>>>> błąd.
>>>> O właśnie. Błąd, który nadal da się naprawić.
>>> Są też błędy, których nie da się naprawić :) Na przykład niektóre
>>> błędy pilota (nie do tv) ;D
>> Chyba chodzi Ci o sapera ;]
> Saper myli się tylko raz. Pilot po niektórych pomyłkach ma szansę
> wyprowadzić maszynę. Tak jak Miłosz.
> Popełnił błąd, ale nie jest winien śmierci.

Otóż to :]

>>>>> Jeśli uznam, że nie mogę nic zrobić, to przede wszystkim dlatego,
>>>>> że nie czuję się winny.
>>>> IMO o winie należy mówić dopiero wtedy, kiedy nic już nie da się
>>>> zrobić. Tragedia się dokonała, można szukać winnych (albo i nie,
>>>> oczywiście). Inaczej patrzenie na świat i swoją sytuację poprzez
>>>> emocje jedynie przeszkadza.
>>> Nie zgadzam się, że to właśnie różni winę od błędu. Błąd jest
>>> faktem,
>>> zdarzeniem. Wina, to obciążenie odpowiedzialnością za błąd między
>>> innymi (bo można też być obciążonym nie za błąd, ale za planowe
>>> działanie na szkodę)
>> A "ilość" odpowiedzialności jaka za dany błąd przypada zależy mocno
>> od
>> hierarchii wartości oceniającego. Błąd zaś to jest coś co sprawia,
>> że
>> związek nie funkcjonuje tak jak trzeba - bez wartościowania.
> No i tu właśnie między nami jest różnica zdań. Ty uważasz, że mogą być
> błędy przez nikogo nie zawinione.

Tego nie napisałam :] Błąd zawsze ktoś musi popełnić, ale nie pociągajmy 
rzeczy do absurdu i nie wymagajmy przewidzenia wszystkich możliwych 
konfiguracji od ludzi. Jesteśmy tylko ludźmi i każdemu może na głowę 
cegła spaść, każdemu też może się zdarzyć nieopatrzne położenie tej 
cegły za blisko krawędzi.

> Ja natomiast uważam nie tyle, że
> takich błędów nie ma, ale że nie ma sensu ich szukać, ponieważ ich
> znalezienie poza nami skutecznie odcina nas od działania. Z podobnego
> do Twojego sposobu myślenia wynika tak często spotykane stwierdzenie
> przy rozwodach: "Nie pasujemy do siebie". W rzeczywistości w
> dziewięciu przypadkach na dziesięć strony jedynie uznały, że praca nad
> docieraniem się jest niemożliwa, bo przyczyny destrukcyjne leżą poza
> każdym z nich.

A może widzą, że leży w nich, tylko uznali, że związek nie jest wart 
wysiłku, jaki musieliby włożyć w budowanie go? Nie widzę też większego 
sensu w szukaniu czyjejś winy, skoro oboje uznają, że nieszczęścia nie 
ma/jest mniejsze niż byłoby pozostaniem w związku.

Pozdrawiam
Iff

-- 
Art for art's sake
http://maddama.deviantart.com/
http://maddama.wordpress.com/