🚀 go-pugleaf

Mme Kitzmoor wrote:
> michal napisał(a):
>
>>>> Wytrąciłaś mnie z mojego toku myślenia. Próbuję wejść w Twój, ale
>>>> nie bardzo go rozumiem.
>>>> Nie potrafiłbym nic zrobić, jeśli nie uznałbym, że mogę. Zanim
>>>> jednak będę wiedział, że mogę coś naprawiać, muszę znać swój
>>>> błąd.
>>> O właśnie. Błąd, który nadal da się naprawić.
>> Są też błędy, których nie da się naprawić :) Na przykład niektóre
>> błędy pilota (nie do tv) ;D
>
> Chyba chodzi Ci o sapera ;]

Saper myli się tylko raz. Pilot po niektórych pomyłkach ma szansę
wyprowadzić maszynę. Tak jak Miłosz.
Popełnił błąd, ale nie jest winien śmierci.

>>>> Jeśli uznam, że nie mogę nic zrobić, to przede wszystkim dlatego,
>>>> że nie czuję się winny.
>>> IMO o winie należy mówić dopiero wtedy, kiedy nic już nie da się
>>> zrobić. Tragedia się dokonała, można szukać winnych (albo i nie,
>>> oczywiście). Inaczej patrzenie na świat i swoją sytuację poprzez
>>> emocje jedynie przeszkadza.
>> Nie zgadzam się, że to właśnie różni winę od błędu. Błąd jest
>> faktem,
>> zdarzeniem. Wina, to obciążenie odpowiedzialnością za błąd między
>> innymi (bo można też być obciążonym nie za błąd, ale za planowe
>> działanie na szkodę)

> A "ilość" odpowiedzialności jaka za dany błąd przypada zależy mocno
> od
> hierarchii wartości oceniającego. Błąd zaś to jest coś co sprawia,
> że
> związek nie funkcjonuje tak jak trzeba - bez wartościowania.

No i tu właśnie między nami jest różnica zdań. Ty uważasz, że mogą być
błędy przez nikogo nie zawinione. Ja natomiast uważam nie tyle, że
takich błędów nie ma, ale że nie ma sensu ich szukać, ponieważ ich
znalezienie poza nami skutecznie odcina nas od działania. Z podobnego
do Twojego sposobu myślenia wynika tak często spotykane stwierdzenie
przy rozwodach: "Nie pasujemy do siebie". W rzeczywistości w
dziewięciu przypadkach na dziesięć strony jedynie uznały, że praca nad
docieraniem się jest niemożliwa, bo przyczyny destrukcyjne leżą poza
każdym z nich.

[...]

>> Oczywiście. Je tak zrobiłbym, bo mam przekonanie, że jest to
>> najlepsze rozwiązanie. Dla wątkodawcy najlepszym rozwiązaniem
>> byłoby
>> przejęcie inicjatywy naprawienia drażliwej sytuacji przez jego
>> dziewczynę.
 > To rozwiązanie jest dla _każdego_ najlepsze ;> Ale wątpię, by to
> docenił (chyba że ograniczyłoby się do zerwania raz na zawsze
> kontaktów z tamtym drugim), a co dopiero zaczął współpracować.
>> Niestety nie wiemy, kto jej doradza, a doradza na pewno. Myślę
>> nawet, że jej przyjaciel. :D

> W takim razie życzę im, aby ten przyjaciel był mądry i naprawdę
> dobrze
> życzył obydwojgu.

Więc oboje zostajemy przy nadziei.... :))

-- 
pozdrawiam z NR 2007
michał