🚀 go-pugleaf

Użytkownik "Pinex" <pinejro@poland.com> napisał w wiadomości
news:9vgg9p$7qj$1@news.tpi.pl...

> > a gdyby tak zajść problem od strony personalizmu i filozofii dialogu?
>
> To z kolei będzie zbyt oderwane od rzeczywistości. A zreszta nie wiem,
moze
> powie nam jak powinno byc? Ale nie wiem, czy to jak "powinno byc" znaczy
od
> razu jak jest. Rozwin moze to zobaczymy co sie z tego ulegnie. Jesli
chodzi
> o kwestie odkrycia praw jakimi rzadza sie zwiazki, to dla mnie najbardziej
> pewna droga jest odwolanie sie do nauk przyrodniczych i psychologicznych.

Refleksja filozoficzna nie tyle jest wyznaczeniem "ideału", ale raczej próbą
nazwania i opisania, usystematyzowania refleksji nad rzeczywistoscia (która
się jawi tak a nie inaczej)
Istnieją tez różne szkoły psychologiczne, niektóre z nich nie tyle odwołują
się do determinizmów (biologiczno- przyrodniczych czy filozoficznych) co np.
właśnie do ujęć pesonalistycznych (np. Frankl i jego szkoła).
W takim ujęciu człowiek ukazany (rozpoznany, zauważony) jest jako: po
pierwsze osoba, a więc istota rozumna i wolna, po drugie: która musi liczyć
się pewnymi uwarunkowaniami w jakich żyje, a także ze swoja biologicznoscia,
fizycznością, popędami i potrzebami. I po trzecie: nie znaczy to jednak ze
jest nimi zdeterminowana. Może kształtować swoje życie w ramach swojej
wolności i w granicach wolności innych ludzi, którym należy się uznanie
takich samych praw, szacunku dla ich godności. W tym sensie możemy mówić o
granicach wolności, tam gdzie istnieje realna konieczność uszanowania dobra
drugiej osoby (istnieją tu nieraz trudne i subtelne niuanse, z których, jak
każdy tego doświadcza, utkane jest nasze życie). Jeżeli człowiek nie jest
osobą wolną, mogącą o sobie stanowić, to rzeczywiście trudno mówić o
miłości. Masz tutaj  w moim przekonaniu racje.
Jeśli jednak przyjmiemy człowieka jako osobę, wraz z jego ograniczeniami
(np. zwykłymi fizycznymi: można tak łatwo odebrać życie drugiemu), i
przyznamy mu prawo do trudnej wolności (np. zachowanie wewnętrznej wolności
w sytuacji zewnętrznego zniewolenia), to wówczas miłość jako relacja osób
jest jednym z najważniejszych aspektów życia. Co więcej ukazuje się jako nie
tyle zjawisko, jednorazowy fakt, którego konsekwencje niesiemy dalej, ale
jako proces.
Wolne (choć ograniczone, ale nie zdeterminowane) osoby ludzkie rozwijają się
w pełni jako osoby właśnie dzięki miłości. Ale i sama miłość będąc procesem,
a wiec relacją w rozwoju może mieć swoje różne momenty, aspekty, pułapy.
Rozwija się przez cale życie. Akceptacja siebie jako osoby ograniczonej, a
jednak zdolnej do miłości jest jednym z głównych kryteriów dojrzałej
osobowości.
Gabriel Marcel powiedział, ze być osobą to znaczy "być wobec". Być w
relacji. Moje człowieczeństwo rozwija się w relacji, w wymianie "darów", w
dawaniu siebie drugiej osobie ludzkiej. Niektórzy myśliciele nazywają ta
wymianę międzyosobowa "dialogiem".

> No, wolność decyzji osób to raczej nie istnieje. Każda decyzja ma zawsze
> jakiś motyw (najczęściej biologiczny). Motywacja do tego aby trwać tylko
tak
> dla zasady i bez motywu w jakiejś wyidealizowanej wspólnocie dwóch osób
> wydaje mi się zbyt abstrakcyjna.

Człowiek jest zdolny do różnych  nawet ekstremalnych decyzji. Może
podejmować je niejako poddając się determinizmem (np. biologii), może ulegać
instynktowi czy żądzy (panowania, posiadania, niszczenia) ale może też je
przekraczać, utrzymywać w równowadze. Tak się dzieje często w naszej
codzienności: możemy kierować się wyłącznie instynktem (np. przetrwania),
albo podejmujemy próbę refleksji nad poszczególnymi sytuacjami i dokonujemy
wyborów  zgodnych z nami na głębszym poziomie.

Jest to jedno z możliwych ujęć.

pozdrawiam
Emily