🚀 go-pugleaf

Rabia,  reż. Sebastián Cordero, Hiszpania, Kolumbia 2009

Moja ocena: 6/10

Ukrywający się robotnik staje się podglądaczem codziennego życia domu w
którym przebywa.

Film dość powoli i niemrawo się zaczyna i potrafi troszkę nawet zniechęcić.
Ale jak już opowieść przeniesie się do domu i zaczniemy być podglądaczami
życia mieszkańców – to zaczyna być interesująco. W końcu chyba w każdym z
widzów jest coś z natury Wielkiego Brata. Jedynym poważnym zarzutem jaki
mam dla tego filmu jest fakt iż strasznie starali się twórcy skomplikować
sytuację – i zrzucili na główne postaci dramatu wszystkie możliwe plagi. A
ponoć nieszczęścia chadzają tylko parami ;-)


The Sentimental Engine Slayer, reż. Omar Rodríguez-López

Moja ocena: 4/10

Zrozpaczony i rozbity młody człowiek z powodu rozwodu rodziców z dnia na
dzień coraz mocniej poddaje się autodestrukcji. 

Film chyba niezbyt się nadaje do oglądania na trzeźwo. Jest bowiem równie
dziwny co zakręcony. Akcja lubi przestawiać w przeszłość, czasem widzimy
halucynacje czy też bardziej rzeczy dziejące się w głowie głównego bohatera
– a czasem nie za bardzo wiadomo co widzimy. Bardzo dziwnie jest
wykorzystywana ścieżka dźwiękowa. Nietypowe dźwięki, muzyka – a czasem
zwykłą zabawa z elektronicznie przetworzonymi wypowiedziami bohaterów.
Jednym z producentów filmu jest John Frusciante z Red Hot Chili Peppers.


Brzmienie hałasu / Sound of noise, reż. Ola Simonsson, Johannes Stjärne
Nilsson, Szwecja 2010

Moja ocena: 8/10

Policjant staje przed nowym zadaniem, powstrzymać atak muzycznych
terrorystów.

Oglądanie tego filmu sprawia autentyczną frajdę. I na dodatek udało się
twórcom tego muzycznego obrazu udało uniknąć mielizny przytłoczenia fabuły
przez dźwięk. Co prawda  jest ona dość umowna i właściwie drugorzędna, ale
mimo tego przyjemnie się ją ogląda. A sama muzyka? Świetne dźwięki i rytmy
wydobywane z przedmiotów, które na pierwszy rzut oka nie wydają się być
instrumentami – ale bardzo umiejętnie są wykorzystane w ten sposób.
Majstersztykiem jest jedna z pierwszych scen. Widzimy szybko jadącą
furgonetkę, po chwili włącza się perkusja, która nadaje tempa tej jeździe.
Chwilkę potem kamera przenosi się z kierowcy na tył vana. A tam siedzi
facet i uderza w perkusje nadając rytm. Świetne wprowadzenie do tego filmu.

Po większej części festiwalu – jest to mój faworyt do miana najlepszego
filmu.


-- 
Pozdrawiam,
abelincoln
http://dlugajczyk.pl