🚀 go-pugleaf

Zaginiony bez wieści / Propavshyi bez vesty, reż. Anna Fenchenko, Rosja
2010

Moja ocena: 4/10

Opowieść o człowieku który nagle traci cenioną dotychczas samodzielność. 
Przez prawie półtora godziny – czyli znaczącą większość tego filmu
zastanawiałem się o co w nim chodzi. Bo o ile jeszcze można jakoś zrozumieć
absurdalność rosyjskiej rzeczywistości – to już późniejsze postępowanie
głównego bohatera niezbyt. Przez dużą część projekcji coraz bardziej
zanurza się w świat uciekinierów przed władzą, a jakby na to nie patrzeć
niewiele z nimi ma wspólnego. Chyba – bowiem nie mamy okazji poznać ich
historii. 

Pomimo tej ogólnej bezsensowności fabuły, to da się obejrzeć film, może
dlatego że oferuje widzowi zagłębienie się w egzotykę Rosji. No i
współtowarzysze głównego bohatera stanowią dość kolorową mieszankę, którą
się interesująco ogląda.



Zabawa w śmierć / Le Jeu de la mort, reż. Christophe Nick, Thomas Bornot,
Francja 2010

Moja ocena: 7/10

Dokument o teleturnieju w którym uczestnicy mieli uczestniczyć w
torturowaniu ludzi.

Film podczas którego jeży się włos na głowie. Niby wszyscy – a przynajmniej
spora część z nas – wiedzą, że w pewnych warunkach prawie każdy człowiek
zdolny jest do bardzo złych rzeczy. Ale coś innego czytać o jakiś
eksperymencie z lat 60-tych, a zupełnie coś innego to oglądać to w formie
teleturnieju… Na dodatek który pokazuje władzę jaką ma nad nami telewizja.
Bowiem gdy osobą nakazującą rażenie innych prądem był naukowiec, odsetek
zdolnych do zadania śmiertelnej dawki elektrowstrząsów wynosił 60%. Gdy
zamiast naukowca pojawiła się prowadząca telewizyjne show, a wszystko
działo się w jego trakcie – to odsetek wzrósł do 80%. Wstrząsające – ale
niestety prawdziwe…



Dmuchana lala / Kuki Ningyo, reż. Hirokazu Kore-eda, Japonia 2009

Moja ocena: 7/10

Oparta na mandze mocna historia o dmuchanej lalce z seks-szopu, która
ożywa.

Bardzo fajny film. Interesująca, opowieść o powszechnej w dzisiejszym
świecie samotności – a jednocześnie ładna baśń o świecie widzianym oczyma
dziecka. A właściwie ożywionej dmuchanej lalce. Bardzo powolny rytm
opowieści zbytnio nie nuży, ponieważ ekran zaludnia spora ilość
interesujących bohaterów – nawet jeśli tylko są kilkuscenowym tłem, jak na
przykład staruszek. I świetna scena „dmuchania” w sklepie.


-- 
Pozdrawiam,
abelincoln
http://dlugajczyk.pl