🚀 go-pugleaf

W dniu 28.07.2025 o 20:42, J.F pisze:
>> Tylko to była zamiana lotu 3000 km na dwa loty po  jakieś 2000 km. Nie
>> przeceniał bym tej odmowy. To by zbyt wiele nie pomogło.
> Bardziej wypoczęte załogi,

Bo ja wiem? Consolidated B-24 Liberator osiągał typową prędkość 
przelotową na poziomie około 290–300 kilometrów na godzinę przy 
normalnym obciążeniu i wysokości operacyjnej. Przy takim tempie lotu 
wykonanie misji z południowych Włoch do Warszawy i z powrotem, liczącej 
około 3000 kilometrów w obie strony, zajmowało przeciętnie około 10 
godzin. W praktyce czas ten wahał się od 9,5 do 11 godzin, w zależności 
od warunków atmosferycznych, konieczności manewrowania i unikania obrony 
przeciwlotniczej oraz dokładnego przebiegu trasy.

Dla porównania, wykonanie dwóch osobnych misji po 2000 kilometrów każda 
– czyli 1000 kilometrów tam i z powrotem, jak w przypadku lotów z 
sowieckich lotnisk na Ukrainie – zajmowałoby około 6 godzin i 40 minut 
każda, co w sumie daje nieco ponad 13 godzin. Choć łączny czas byłby 
nieco dłuższy niż w przypadku jednej długiej misji, to takie rozwiązanie 
miało szereg przewag praktycznych. Pozwalało na większą liczbę zrzutów, 
zmniejszało jednorazowe obciążenie załogi, skracało czas przebywania w 
strefie największego zagrożenia, a także umożliwiało sprawniejsze 
zarządzanie paliwem i załadunkiem. Kluczowe było jednak to, że misje 
mogły być dzielone na dwa odcinki – z tankowaniem i uzupełnieniem 
zasobów na terenie Związku Sowieckiego – co znacząco zwiększało 
efektywność całej operacji.

Tylko tam jeszcze trzeba by było na to lotnisko Rosjan dostarczyć jakoś 
ładunek do zrzutu. Powstanie Warszawskie trwało 63 dni, od 1 sierpnia do 
2 października 1944 roku. Trudno było uzgadniać to z Rosjanami9 przed 
wybuchem powstania. Najbliższym terytorium kontrolowanym przez 
Brytyjczyków, z którego możliwe było zorganizowanie transportu broni dla 
Powstania Warszawskiego w sierpniu 1944 roku, była południowa Italia – 
zwłaszcza rejon Apulii, obejmujący miasta Brindisi, Bari i Tarent. 
Obszar ten, znajdujący się pod kontrolą aliancką od 1943 roku, był ważną 
bazą operacyjną i logistyczną, z dobrze rozwiniętą infrastrukturą 
portową i lotniczą. To stamtąd startowały alianckie samoloty ze zrzutami 
nad Polskę, ale by miało sens korzystanie z radzieckich lotnisk 
konieczny był także transport broni drogą morską i lądową.

Trasa takiego transportu mogłaby przebiegać przez Morze Śródziemne, 
cieśninę Bosfor, Morze Czarne i zakończyć się w jednym z sowieckich 
portów, takich jak Odessa, Teodozja, Poti czy Batumi. Odcinek morski, 
zależnie od portu docelowego, liczył około 1800–2200 kilometrów i przy 
sprzyjających warunkach mógł zostać pokonany w ciągu 4 do 6 dni. Po 
rozładunku, który wymagałby od 2 do 4 dni na odprawę i przekazanie 
ładunku stronie sowieckiej, transport mógłby być kontynuowany koleją na 
północ, do centralnej Ukrainy – np. w rejon Poltawy, Kijowa czy 
Piriatyna. Odcinek kolejowy miałby długość 400–800 kilometrów i 
wymagałby dodatkowych 2 do 4 dni przejazdu.

W najbardziej sprzyjającym wariancie, cały transport z południowych 
Włoch na Ukrainę zająłby około 8 do 12 dni. Bardziej realistycznie – z 
uwzględnieniem problemów organizacyjnych, biurokracji i możliwego braku 
priorytetu w sowieckiej logistyce – należałoby się liczyć z czasem 2 do 
3 tygodni. Tak więc realnie takie akcje można było prowadzić dopiero we 
wrześniu, bowiem dopiero w nocy z 14 na 15 sierpnia 1944 r. brytyjski 
ambasador w Moskwie Archibald Clark Kerr przekazał Stalinowi prośbę o 
umożliwienie alianckim samolotom lądowania na terytorium ZSRR po 
wykonaniu zrzutów nad Warszawą. Stalin odpowiedział odmową, ale załóżmy, 
że się zgodził.

W połowie września 1944 roku sytuacja powstańców była już skrajnie 
trudna i właściwie przesądzona. Po ponad sześciu tygodniach walk, 
Warszawa była w dużej mierze zniszczona, ludność cywilna wycieńczona, a 
oddziały Armii Krajowej wykrwawione i wyczerpane – zarówno fizycznie, 
jak i logistycznie. Najcięższe walki toczyły się w Śródmieściu, na 
Czerniakowie i Mokotowie, gdzie Niemcy konsekwentnie spychali powstańców 
w kierunku Wisły.

Reasumując nie demonizował bym skutków odmowy.

>>>> Jesienią 1944 moja babcia stała się
>>>> zakładniczką. Po prostu sołtys przyniósł wezwanie i stawiła się w
>>>> pobliskim mieście. Rodzina utrzymywała, że to dlatego, że dziadek był
>>>> partyzantem. Jak rozmawiałem z kolegami, którzy pasjonują się historią,
>>>> to twierdzili, ze jakby Niemcy mieli cień podejrzeń, że dziadekb
>>>> partyzantkę uprawia, to by wpadli do chałupy osobiście.
>>> No ale to trzeba odpowiedniej siły, żeby partyzanci po drodze nie
>>> zaskoczyli.
>> Na akcję jeździli kompaniami. >
> Po jedną babine troche głupio ...

Toteż sołtys właśnie argumentował, że jak przyjadą, to nie po jedną osobę.

>>>> Sołtys proniemiecki nie był, ale też nie
>>>> chciał, by mu chałupę spalili, a żonę i córki zgwałcili. Namawiał
>>>> babcię, by nie dziwaczyła i ją przekonał. Głównie argumentem, że jak
>>>> Niemcy przyjdą, to wieś spalą, a kogo nie zabiją, to zabiorą. Jak nie
>>>> ona, to ktoś inny - czemu nie ona?
>>> A w ogóle napisali w jakim celu? Czy tylko, że ma się stawić?
>>> A te wezwania kto przywoził sołtysowi? Zwykły listonosz ?
>> Nie mam zielonego pojęcia.
> Ktoś musiał, a przecież nie całą kompanią 🙂
Może sołtys chodził do Gminy i odbierał Nie wiem. Albo listonosz rowerem.
-- 
(~) Robert Tomasik