🚀 go-pugleaf

W dniu 18.11.2024 o 08:15, Alex MARTINEZ pisze:

>> No więc nie o takich myślałem. Gdzieś czytałem o pomysłach 
>> przerobienia czołgów T-55 wycofanych z linii na transportery 
>> opancerzone. Było to w pierwszej połowie lat 90-tych i nie było to w 
>> Internecie. Było to omawiane w Polsce. Były pomysły zastąpienia wieży 
>> czymś innym. Rosjanie zrobili pojazdy wsparcia ogniowego. U nas - z 
>> tego co wiem - kombinowano zadania przeciwlotnicze czy jakąś formę 
>> artylerii samobieżnej. Gdzieś był pomysł wstawienia siedzeń i wożenia 
>> piechoty. Ostatecznie nigdy to poza szkice na "serwetkach" nie wyszło.
> Ale dziś mamy konkretne doświadczenia z walk miejskich wojska 
> izraelskiego, a nie tylko teoretyczne rozważania.

Akurat starcia Izraela z Palestyną są wyjątkowo złym doświadczeniem dla 
nas. Po pierwsze konflikt wyjątkowo niesymetryczny. Z jednej strony 
jedna ze stojących na wysokim poziomie armia, nadrabiająca techniką 
skąpe zasoby osobowe. Z drugiej strony lekka piechota, która zeszła do 
podziemi nie tylko w przenośni (partyzantka), ale i dosłownie (tunele). 
Po drugie zupełnie inna specyfika miejskiej zabudowy, gdzie większość 
ścian stanowi przesłonę, a nie osłonę. No i przemieszanie bojowników z 
cywilami.

> A Izrael jednak te ciężkie bewupy buduje i eksploatuje. Oni widzą sens 
> używania takich ciężkich bewupów. A doświadczeń z walk miejskich mają dużo.

Palestyńczycy nie mają nowoczesnych PPK. Czołgi i BWP Izraela mają spore 
szanse wytrzymać trafienie z granatnika. Izrael ma około 10 milionów 
mieszkańców. Izraelska armia Izraela (IDF), liczy około 170.000 
żołnierzy zawodowych. Dodatkowo, w ramach obowiązkowej służby wojskowej, 
do IDF wstępuje także znaczna liczba rekrutów. Zobowiązanie to dotyczy 
zarówno mężczyzn, jak i kobiet, którzy służą przez określony czas 
(zwykle 2-3 lata). W rezultacie, całkowita liczba osób powiązanych z 
siłami zbrojnymi, wliczając rezerwistów, może wynosić około 600.000 ~ 
700.000 osób. I więcej mieć nie będą. Muszą dbać o żołnierzy, którzy 
muszą i przciwstawić kilku krajom:

Egipt: 438 000 aktywnych żołnierzy + 400 000 rezerwy.
Jordania: 100 000 aktywnych żołnierzy + 65 000 rezerwy.
Syria: 150 000 aktywnych żołnierzy + 300 000 rezerwy.
Liban: 80 000 aktywnych żołnierzy + 25 000 rezerwy

Palestyńskie grupy zbrojne:
- Hamas (Gaza): 20 000–25 000 bojowników.
- Hezbollah: 20 000–50 000 bojowników.
- Islamic Jihad (Gaza): 10 000–12 000 bojowników.
- Fatah (Zachodni Brzeg): kilka tysięcy bojowników.

A do koalicji włączają się dalsze kraje.

> Tylko pytanie czy jest sens budowania BWP, w standardzie "nieco 
> mocniejszy TO", czy jednak lepiej coś jak te izraelskie, czyli na bazie 
> czołgu? Już przynajmniej raz próbowaliśmy robić bieda-myśliwce. I 
> Wrzesień 1939 boleśnie zweryfikował te pomysły, a p.7 i P.11 okazały się 
> niewiele warte.

Nie wiem, na ile ciężkie BWP na podwoziu czołgów w Izraelu są wynikiem 
przemyśleń o ich wyższości, a na ile wykorzystaniem podwozi starczych 
czołgów oraz unifikacji sprzętu pozwalającej na naprawę w warunkach 
bojowych sprzętu poprzez kanibalizację bardziej uszkodzonych.

Nasze P-7 i P-11 były doskonałe w chwili wprowadzenia do służby. To był 
moment, gdy technika lotnicza szła bardzo szybko o przodu. Niemiecki 
myśliwiec Messerschmitt Bf 109 został wprowadzony do służby w 1937 roku. 
W chwili, gdy powstawały P-7 / 11 Niemcy w ogóle nie mieli lotnictwa, 
zaś Rosjanie latali dwupłatowymi Polikarpow I-5. Na ile orientuję się w 
temacie, to Polacy po prostu nie mogli się zdecydować, czy iść w 
kierunku rozwoju P-11 do P-24, czy zbudować nowy samolot na wzór innych 
dolnopłatów (P-50) i ostatecznie nie zrobili nic. Podstawowym problemem 
i tu i tu był mocniejszy silnik.

-- 
(~) Robert Tomasik