🚀 go-pugleaf

No i stało się. Shyamalayanyan nakręcił film gorszy niż poprzedni. Ten
najdziwniejszy trend w historii kina został przerwany. Trudno nie
odnieść jednak wrażenia, że był to zabieg celowy. Może nie do końca
chłopina chciał narkęcić film słaby z definicji, ale chciał zrealizować
coś zdecydowanie lżejszego.

W "Lady in the water" zawodzi ostatni akt - dosłownie ostatni kwadrans.
Poza tym film trzyma przyzwoity poziom czegoś, co trzeba nazwać
horrorową komedią. Straszy i napada niesamowitymi przypadkami, a
jednocześnie robi sobie jaja. Nie jest to rzecz jasna nic w rodzaju
"Scary Movie", oferuje poczucie humoru znacznie subtelniejse. W pewnym
momencie filmu te dwie koncepcje zaczynają się nawet ze sobą kłócić
(gdzieś w "scenie prysznicowej"). Z jednej strony jajcarsko zebrana
"drużyna", a drugiej jednak trudna i niebezpieczna zagadka. Hsayalayaman
zręcznie manerwuje między gatunkami.

Wróćmy jednak do niefartownego ostatniego kwadransa. Niestety tutaj
zawodzi wszystko. Nie wyszło zawiązanie wątków w sensowny supeł na samym
końcu. Było to przewidywalne, nudno rozegrane, bez napięcia i w dodatku
zbyt szybko zakończone. Coś jak, nie dość że ten posiłek taki niedobry,
to jeszcze tak mało.

Warto też zwrócić uwagę, żę Shshayalaman po raz pierwszy dał sobie
samemu większą rolę. To już praktycznie drugi plan - znaczący skok od
poziomu praktycznie statysty: kupującego pierścionek w "Szóstym zmyśle"
albo faceta podejrzanego o wnoszenie narkotyków na stadion w
"Niezniszczalnym".

Trudno polecić "Lady in the water" z czystym sumieniem. To raczej
filmowy żart, drobna zgrywa z gatunku i dotychczasowego dorobku. Taka
luźna fantazja, lżejszy element między dwoma większymi obrazami. Coś jak
"Broadway Danny Rose" pomiędzy "Zeligiem" i "Purpurową różą z Kairu".
Albo wtórne "Celebrity" między genialnym "Deconstructing Harry" i
hardkorowym "Sweet and Lowdown".

Raczej dla sympatyków reżysera.

-- 
You can't really lock the bits down.
You can't prevent the bits from being copied.
It's their essential nature.