🚀 go-pugleaf

> > > Tymczasem rezyserzy uwazani za
> > > tworczych czesto rezygnuja z tego i stawiaja widza w sytuacji, 
> > > w ktorej nie potrafi sie z nikim utozsamic. Robi to czesto Lynch, 
> > > prawie zawsze robi to Cronenberg, czasami tez Coenowie i czesto 
> > > robil Kubrick.
> > Ufff, duzo tego naraz. Zaczne od zanegowania tego, jakoby Cronenberg
> > zacheca widza do utozsamiania sie z bohaterem. 
> Gdybysmy rozmawiali na zywo, moglbym ci przerwac, a tak - pisales 
> na darmo. Napisalem, ze Cronenberg prawie zawsze stawia widza 
> w sytuacji, w ktorej ten NIE MOZE sie z nikim utozsamic. 
> Musiales cos przeoczyc w tekscie.

No, fakt. Problem wzial sie stad, ze u Lyncha, Coenow i Kubricka 
w wiekszosci przypadkow moge sie utozsamiac z bohaterem, wiec 
porazilo mnie umieszczenie w tym gronie Cronenberga - i stad
moj wywod. Nie chce w tej chwili zaczynac nowej dyskusji o tym, 
wiec przynaje sie do nieuwaznego zapoznania sie z twoim tekstem.

> > > Zatem jak jest z tym utozsamianiem? Jest sens na jego podstawie
> > > oceniac film, albo tym bardziej wizerunek aktora, tak jak to wyszlo
> > > przy wspominaniu Fishburna? Moim zdaniem w wiekszosci nie ma
> > > sensu, ale chetnie uslysze argumenty za.
> > Nie w kazdym gatunku, ale w wiekszosci ma. Nie wyobrazam sobie,
> > by w Chandlerowskim thrillerze nie utozsamiac sie z bohaterem.
> > Masz goscia, ktory lazi po zaulkach, podglada, weszy. I co, chcesz
> > patrzyc na to z boku - bo ja chce sobie wyobrazac, ze to ja jestem
> > w tej akcji.
> Amarot, chyba za bardzo nie przeczytales pytania - pytam nie 'czy nalezy
> sie utozsamiac z postacia', tylko czy jest sens na tej podstawie
> _zawsze_ oceniac caly film. Przeciez trzeba oddzielic zamierzony zabieg
> pozbawienia widza w naturalnym oparciu (czyli checi utozsamienia sie) od
> nieudanej proby wywolania sympatii dla okreslonej postaci.

Teraz z kolei powinien powiedziec: czepiasz sie slowek, wiec chyba
zbliza sie EOT. Spojrz na swoje drugie zdanie w gornym akapicie
i moja odpowiedz na zawarte w nim pytanie (pierwsze zdanie kolejnego
akapitu). Jesli nie moja odpowiedz dalej nie jest jasna, to wyjasniam, 
ze NIE ZAWSZE jest sens ocecniania filmu na omawianej podstawie, 
ale w pewnych gatunkach MA.

> > W Lsnieniu
> > poprzez settingi, prezentacje Overlooka, nabieram dystansu i przygladam
> > sie akcji z zewnatrz. Ale jak mowie, sa gatunki filmowe (wspomniany
> > wczesniej thriller) w ktorych utozsamianie sie uwazam za niezbednik
> > dobrego ogladania filmu. Poza tym faktem jest, ze masowi widzowie
> > to lubia - bo skad sie biora ogladzone twarze w hollywoodzkich
> > blockbusterach?
> OK, zgadzamy sie co do oczywistego - ze sa gatunki, ktore tego 
> wymagaja.

Tak! 

> Pytalem natomiast, czy jako widz 'zawsze' czujesz potrzebe takiego
> utozsamienia. WO odpowiedzial, ze tak, Joanna posrednio, ze 'owszem'.
> Sam widze u siebie czesto potrzebe takiego utozsamienia, bo wydaje mi
> sie to dosc naturalne i w niektorych gatunkach oczywiscie konieczne -
> wrecz okresla to sukces albo porazke filmu. Ale bardzo lubie filmy, w
> ktorych w pewnym momencie stwierdzam, ze zmieniono jakos schematy - film
> mowi o ludziach, z ktorymi nie moge sie utozsamic i dlatego musze nagle
> zaczac 'myslec', a nie 'czuc', zeby zrozumiec postac z ekranu. A moze
> nawet nie 'zrozumiec' - ocenic jej wiarygodnosc, czyli uwierzyc w nia -
> Joanna nazwala to utozsamieniem intelektualnym. Jesli tylko nie znajde w
> tej postaci jakichs razacych mnie sprzecznosci, nie musze uwazac, ze
> czlowiek na ekranie to w jakimkolwiek stopniu moje 'alter ego', tylko
> moge spokojnie przygladac sie jego historii. 

Znow zgoda. W tym trzecim sub-threadzie o Cronenbergu i wcielaniu sie
tez chyba nastapi EOT. Mam nadzieje, ze teraz odlozysz na bok kastet,
na co ja odpowiem schowaniem do kieszeni kolczastej kulki na lancuchu :) 

amarot