🚀 go-pugleaf

"kamila slawinska" wrote...
>
> 'kino moralnegpo niepokoju' to - jak zapewne doskonale wiesz - termin
> odnoszacy sie do bardzo konkretnego nurtu i okresu w historii kina
> polskiego, wiec moze darujmy sobie uzywanie go w kontekscie
> ogolniejszym.

mniej więcej w środku trwania tego okresu się urodziłem, więc wiem :)

> lubie 'myslace' filmy, bo kontakt z nimi dostarcza mi najwiecej
> inspirujacego materialu do przemyslen. lubie kino wymagajace, bo
> traktuje wszelka tworczosc jako forme dialogu miedzy autorem i
> odbiorca i cenie sobie, kiedy moj 'rozmowca' traktuje mnie jak osobe
> inteligentna. nie widze w tym nic z samoumartwiania, i w zaden sposob
> nie neguje wartosci kina w 100% rozrywkowego. tyle tylko, ze o
> rozrywkowych filmach sie szybko zapomina, a te bardziej wymagajace
> pamieta sie latami. jak powiada hrabia fredro - 'znaj proporcje,
> mocium panie'.

Z tym że m.in w Twojej liście owe myślące filmy mają dziwną zbieżność do
pokrywania się z przykładami ukazywania cierpień różnych grup
społecznych/narodowości (np Bloody Sunday), czy też jednostek na przełomie
wieków. Z całym szacunkiem, ale będę się tutaj trzymał raczej linii Wojtka
Orlińskiego i wyrażę swój pogląd na kino, a jest on mniej więcej taki iż
kino ma dawać (a przynajmniej mi) możliwie jak najpełniejsze spektrum
doznań. Przecież już samo życie jest "nieustannym pasmem dramatów i
tragedii, muśniętym tylko przez krótkie chwile szczęścia", więc IMHO dla
wielu osób sztuka kinowa powinna być swoistym 'katharsis', a czy takim
oczyszczeniem będzie dla przeciętnego człowieka zobaczenie kolejnego
dramatu, podczas gdy już samo jego życie jest pasmem udręczeń?

Zdaję sobie sprawę z tego iż istnieje i zawsze będzie istnieć miejsce dla
'sztuki wyższej', ale według mnie wysoce subiektywnym jest podsumowywanie
ogółu sztuki filmowej patrząc nań przez pryzmat owych 'dających do myślenia'
filmów, a już tym bardziej deprecjonowanie tej bardziej rozrywkowej części
tej branży. Nie mam wprawdzie żadnych egalitarystycznych poglądów na
określanie 'poziomu ważności' danych gatunków filmowych, ale to mnie właśnie
trapi.

Poza tym nie zgodzę się również z Twoim późniejszym wnioskiem, że o
rozrywkowych filmach szybko się zapomina, a te bardziej wymagające pamięta
latami. Nie jest tak - przede wszystkim zależy to od tego, czy film był
dobry, czy też nie. W pamięć mogą zapadać tego typu filmy wtedy, jeżeli
jesteś na to nastawiona. Pewnie zarzucisz mnie teraz przykładami takich
filmów na co jestem przygotowany, ale czy tyle samo, jeśli nie więcej osób
pamięta te rzekomo nie zapadające w pamięć filmy typu "Pretty Woman",
"Powrót do przyszłości", "Dirty Dancing" żeby daleko nie szukać... Te
przykłady to typowy "entertainment", do tego pierwszy i ostatni schematyczne
aż do bólu, a są jednymi z najlepiej pamiętanych filmów lat 85-90...
Jak to gdzieś napisano: "Nie samym chlebem człowiek żyje"...

Pozdrawiam
--
Sławomir Kuczera skuczera@go2.pl
---Odi prophanum vulgus, et arceo---