🚀 go-pugleaf

Użytkownik Tomasz Piotrowski <tomaszek@idg.com.pl> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:8qj60n$j7a$1@news.tpi.pl...
> ...mi zdecydowanie NIE.
> Dzisiaj obejrzałem spektakl Komuny Otwock "Trzeba zabić pierwszego Boga".
> Czy ktoś może wie o co Im chodziło? Bo panował taki hałas, że myślałem
tylko
> jak to przetrzymać i nie starczyło mi już energii na zastanawianie się co
> Oni próbują mi powiedzieć.
> Nie warto!
> TP

a wg mnie warto się przekonać czy rzeczywiście aż tak głośno
i zdecydowanie NIE. bo na mnie te 'bębny'(tak naprawdę stalowe beczki)
zrobiły bardzo pozytywne wrażenie, tym bardziej, że przerywane muzyką
bardzo spokojną kiedy Grzegorz Laszuk symboliczne przemieniał
tekst w dym...

"Trzeba zabić pierwszego Boga" widziałem przed wakacjami na Azylu
w teatrze Studio i pierwszą rzeczą jaka przeszkadzała to właśnie scena.
komuniści przyzwyczaili nas do adaptacji terenów nie-scenicznych dla
swoich przedstawień i ten ogromny dystans jaki wytwarza
zwykła sala osłabił siłę oddziaływania niektórych rozwiązań.

a było pomysłów ciekawych wiele i dla mnie ten spektakl
był (jest?) spektaklem niewykorzystanych pomysłów.
miałem wrażenie, jakby zabrakło kręgosłupa, a niektóre
działania zostały źle przeprowadzone lub umieszczone niepotrzebne.
na przykład moment w którym panienki plują sobie
na dłonie był wykonany żenująco. tak samo
brakowało wg mnie precyzji w ruchu przy
symultanach.

jednak dzięki tym dźwiękowym amplitudom
i powtarzaniu  sceny ze spalaniem kartki
to przedstawienie bardzo się we mnie wdarło,
mimo słabej czytelności niektórych symboli
miało jakąś siłę, czego nie można powiedzieć
o jego drugiej części "La Rivoluzione
siamo Noi" (My jesteśmy Rewolucją).

tym razem miejsce jakby bardziej trafne
Agrykola, nic to jednak nie pomogło.

pierwsza część (TzpB) ponoć opowiadająca o rytuale
przemiany przygotowywała na część drugą, która
miała pokazać jak się żyje po zabiciu Boga czyli wzięciu
życia we własne ręce. moje zdecydowanie opadły.

z jednej strony bardzo dużo chyba dość kosztownych
środków i "fajerwerków" z drugiej totalna anemia
"aktorów". wszystkie czynności trwały za długo.
bunt, który jest esencją działań komuny, jakiś
kulawy, ślepy i ze sztuczną szczęką.

tak jak pierwsza część może wydać się
interesująca, o tyle druga zdecydowanie odstręczająca.

marcin cecko

On 05 paŸ 2000, Marcin Cecko [mako@waw.pdi.net] wrote:

>
>Użytkownik Tomasz Piotrowski <tomaszek@idg.com.pl> w wiadomości do
>grup dyskusyjnych napisał:8qj60n$j7a$1@news.tpi.pl...
>> ...mi zdecydowanie NIE.
>> Dzisiaj obejrzałem spektakl Komuny Otwock "Trzeba zabić pierwszego
>> Boga". Czy ktoś może wie o co Im chodziło? Bo panował taki hałas, że
>> myślałem tylko
>> jak to przetrzymać i nie starczyło mi już energii na zastanawianie
>> się co Oni próbują mi powiedzieć.
>> Nie warto!
>
>a wg mnie warto się przekonać czy rzeczywiście aż tak głośno
>i zdecydowanie NIE. bo na mnie te 'bębny'(tak naprawdę stalowe beczki)
>zrobiły bardzo pozytywne wrażenie, tym bardziej, że przerywane muzyką
>bardzo spokojną kiedy Grzegorz Laszuk symboliczne przemieniał
>tekst w dym...

[ciach]

>a było pomysłów ciekawych wiele i dla mnie ten spektakl
>był (jest?) spektaklem niewykorzystanych pomysłów.
>miałem wrażenie, jakby zabrakło kręgosłupa, a niektóre
>działania zostały źle przeprowadzone lub umieszczone niepotrzebne.
>na przykład moment w którym panienki plują sobie
>na dłonie był wykonany żenująco. tak samo
>brakowało wg mnie precyzji w ruchu przy
>symultanach.
>
>jednak dzięki tym dźwiękowym amplitudom
>i powtarzaniu  sceny ze spalaniem kartki
>to przedstawienie bardzo się we mnie wdarło,
>mimo słabej czytelności niektórych symboli
>miało jakąś siłę, 

Prawdą jest, że odbiór Komuny może być bardzo różny. Rozmawiałem ostatnio ze 
znajomą, osobą teatralnie wyrobioną; ona bardzo ceni "Trzeba zabić pierwszego 
Boga". Odebrała je jakoś podskórnie jako współczesny rytuał, współczesne 
misterium, silne i przejmujące. W tym momencie, przy takich kryteriach odbioru 
nie mają znaczenia żadne wpadki warsztatowe, oczywista mizerność aktorska czy 
nawet pomyłki w trzymaniu rytmu. Wtedy daruje im się to bez problemu, a nawet 
staje się to ich siłą, dowodem autentyczności, uwiarygodnieniem przekazu.
O, właśnie, o ile dostrzega się jakikolwiek przekaz. Dla mnie symbole były 
nieczytelne, a całość nie ułożyła się w poruszający obraz. Tym bardziej raził 
brak warsztatu, szablonowość gestów. 
Dla mnie, niestety, te bębny biły po nic.

Choć przyznaję fragmenty "muzyki spokojnej" były bardzo ładne. Kojarzyły mi się 
z 'Larks' Tongues In Aspic' King Crimson. Poza tym - bardzo silny w wymowie 
motyw rozdzierania siekierą blachy. Niestety - spaprany warsztatowo.

Nota bene, Marcinie, czy ja kiedyś nie miałem wysłać Ci kserówek Świetlickiego? 
Wiesz, one wciąż gdzieś u mnie leżą...

m.
-- 
  Maciej Hrynczyszyn  -|-  tuuk@priv.onet.pl     _ __   __ _  __| | __ _
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  | '_ \ / _` |/ _` |/ _` |
- Life's passing you by, Garfield.              | | | | (_| | (_| | (_| |
- Make sure it shuts the door on the way out.   |_| |_|\__,_|\__,_|\__,_|

Użytkownik maciej hrynczyszyn <tuuk@priv.onet.pl> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:8FC6A3D2Ehrynczyszyn@127.0.0.1...

>
> Prawdą jest, że odbiór Komuny może być bardzo różny. Rozmawiałem ostatnio
ze
> znajomą, osobą teatralnie wyrobioną; ona bardzo ceni "Trzeba zabić
pierwszego
> Boga". Odebrała je jakoś podskórnie jako współczesny rytuał, współczesne
> misterium, silne i przejmujące. W tym momencie, przy takich kryteriach
odbioru
> nie mają znaczenia żadne wpadki warsztatowe, oczywista mizerność aktorska
czy
> nawet pomyłki w trzymaniu rytmu. Wtedy daruje im się to bez problemu, a
nawet
> staje się to ich siłą, dowodem autentyczności, uwiarygodnieniem przekazu.
> O, właśnie, o ile dostrzega się jakikolwiek przekaz. Dla mnie symbole były
> nieczytelne, a całość nie ułożyła się w poruszający obraz. Tym bardziej
raził
> brak warsztatu, szablonowość gestów.
> Dla mnie, niestety, te bębny biły po nic.

tak, jak napisałem, utknąłem w połowie, prawie
mnie ze sobą wzięło, ale nie mogłem nie zwrócić
uwagi na liczne potknięcia oraz, że całość bardziej
funkcjonowała jak zbior źle wykorzystanych dobrych
pomysłów niz przemyślany rytuał.

> Choć przyznaję fragmenty "muzyki spokojnej" były bardzo ładne. Kojarzyły
mi się
> z 'Larks' Tongues In Aspic' King Crimson. Poza tym - bardzo silny w
wymowie
> motyw rozdzierania siekierą blachy. Niestety - spaprany warsztatowo.

cholera, niezły zbieg okoliczności. bo ja właśnie niedawno
tę płytę zdobyłem i to ten pierwszy fragment wyciągnął
ze mnie to przedstawienie. :-)

> Nota bene, Marcinie, czy ja kiedyś nie miałem wysłać Ci kserówek
Świetlickiego?
> Wiesz, one wciąż gdzieś u mnie leżą...

:-) owszem, ze trzy lata temu...
ale już wszystko zdobyłem...

marcin

> m.
> --
>   Maciej Hrynczyszyn  -|-  tuuk@priv.onet.pl     _ __   __ _  __| | __ _
>  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  | '_ \ / _` |/ _` |/ _` |
> - Life's passing you by, Garfield.              | | | | (_| | (_| | (_| |
> - Make sure it shuts the door on the way out.   |_| |_|\__,_|\__,_|\__,_|

Użytkownik maciej hrynczyszyn <tuuk@priv.onet.pl> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:8FC6A3D2Ehrynczyszyn@127.0.0.1...

>
> Prawdą jest, że odbiór Komuny może być bardzo różny. Rozmawiałem ostatnio
ze
> znajomą, osobą teatralnie wyrobioną; ona bardzo ceni "Trzeba zabić
pierwszego
> Boga". Odebrała je jakoś podskórnie jako współczesny rytuał, współczesne
> misterium, silne i przejmujące. W tym momencie, przy takich kryteriach
odbioru
> nie mają znaczenia żadne wpadki warsztatowe, oczywista mizerność aktorska
czy
> nawet pomyłki w trzymaniu rytmu. Wtedy daruje im się to bez problemu, a
nawet
> staje się to ich siłą, dowodem autentyczności, uwiarygodnieniem przekazu.
> O, właśnie, o ile dostrzega się jakikolwiek przekaz. Dla mnie symbole były
> nieczytelne, a całość nie ułożyła się w poruszający obraz. Tym bardziej
raził
> brak warsztatu, szablonowość gestów.
> Dla mnie, niestety, te bębny biły po nic.

tak, jak napisałem, utknąłem w połowie, prawie
mnie ze sobą wzięło, ale nie mogłem nie zwrócić
uwagi na liczne potknięcia oraz, że całość bardziej
funkcjonowała jak zbior źle wykorzystanych dobrych
pomysłów niz przemyślany rytuał.

> Choć przyznaję fragmenty "muzyki spokojnej" były bardzo ładne. Kojarzyły
mi się
> z 'Larks' Tongues In Aspic' King Crimson. Poza tym - bardzo silny w
wymowie
> motyw rozdzierania siekierą blachy. Niestety - spaprany warsztatowo.

cholera, niezły zbieg okoliczności. bo ja właśnie niedawno
tę płytę zdobyłem i to ten pierwszy fragment wyciągnął
ze mnie to przedstawienie. :-)

> Nota bene, Marcinie, czy ja kiedyś nie miałem wysłać Ci kserówek
Świetlickiego?
> Wiesz, one wciąż gdzieś u mnie leżą...

:-) owszem, ze trzy lata temu...
ale już wszystko zdobyłem...

no nic.. ide walczyc o lunatykow...

marcin

> m.
> --
>   Maciej Hrynczyszyn  -|-  tuuk@priv.onet.pl     _ __   __ _  __| | __ _
>  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  | '_ \ / _` |/ _` |/ _` |
> - Life's passing you by, Garfield.              | | | | (_| | (_| | (_| |
> - Make sure it shuts the door on the way out.   |_| |_|\__,_|\__,_|\__,_|