🚀 go-pugleaf

Ja, od dzisiaj. Ale po kolei...
Usiadłem jak zwykle w pierwszym rzędzie, tuż przy końcu wystającego spod
kurtyny pomostu. Obok leżał wielki kamień. Ze szczeliny pod kurtyną
wydobywał się leniwie biały dym. Zgasły światła i powoli zaczął się
odsłaniać ciąg dalszy scenografii, której początek miałem na wyciągnięcie
ręki. Pomost wił się zakosami i lekko wznosząc ginął gdzieś w
nieskończoności. Sprawiał wrażenie górskiej ścieżki niknącej we mgle.
Pośrodku sceny rozszerzał się w niewielką platformę, która jak się później
okazało, stała się głównym miejscem wydarzeń. Wszystko spowite było mgłą i
oświetlone z góry mrocznym, stonowanym światłem kilku reflektorów. Czuć było
chłód. Henryk spotkał już Władzia i gdy zastanawiali się gdzie są, z góry po
pomoście stoczył się z łoskotem kamień. Sen to czy jawa? Niezwykle szybko,
jak na mnie, dałem się wciągnąć w psychodeliczny nastrój spektaklu. Byłem
świadkiem jak ojciec zostaje przemieniony w króla po to, by syn mógł go
obalić. Widziałem jak z początku zagubiony Henryk staje się tyranem by potem
znowu się zagubić drżąc o swoją władzę. I ten wielki kamień na pierwszym
planie. Kiczowate? Może, ale nie w momencie gdy Henryk tyran kładzie na nim
nóż dla Władzia, a ten z kolei ociągając się podnosi go szorując ostrzem.
Dreszcze. Czy naprawdę jest zimno, czy to tylko teatr? Pijaczyna zmienia się
w diabolicznego filozofa. Podnosi w górę palec, wielki palec symbol
namaszczenia, władzy, wiedzy, stworzenia. Palec Gombrowicza. Czy palec ten
może z dziwki zrobić niewiastę? Czy chodzi tu tylko o kobietę, czy może o
symbol utraconego domu, ojczyzny? Czy odbędzie się ślub z dziewczyną, której
niewinny obraz wynieśliśmy z wczesnej młodości? Czy naprawę, jak mówią
języki, się zeszmaciła? Kto jest temu winien? Władzio? Władzio! Ale przecież
sam złożył się w ofierze. To nie nasza wina, że miast ślubu będzie pogrzeb.
A może to tylko pretekst?

Pomimo, że spektakl trwał tylko 2.5 godziny, poczułem namiastkę tego
specyficznego nastroju jaki miałem po obejrzeniu "Lunatyków" Lupy. Uwielbiam
te chwile, gdy zapominam o Bożym świecie i staję się cząstką akcji
odgrywanej przede mną, takim małym myślącym ziarenkiem kurzu walającym się
gdzieś po scenie życia bohaterów sztuki.

T.