🚀 go-pugleaf

I jak tu napisać krótki post po spędzeniu ośmiu godzin w teatrze? A dlaczego
krótki? Bo sam długich czytać nie lubię ;-) więc po co mam innych zamęczać.
Nie będę więc pisał o spektaklu, ale o ewolucji moich wrażeń podczas jego
oglądania. Po pierwszej odsłonie byłem znudzony. Myślałem sobie jak ja to
wytrzymam? Facet obok szybko zasnął (spał na spławik lub podrywkę - różnie
to ludzie określają :-)). No ale cóż, zobaczymy. W czasie drugiej odsłony
niewiele się działo - ktoś na scenie odgrywał role, facet obok spał, para
dwa miejsca dalej - jak podczas innych spektakli WST - zajmowała się
bardziej sobą niż oglądaniem, ja ciągle byłem w teatrze. W czasie następnej
odsłony facet spał, para kontynuowała, ja jednak zaczynałem zapominać, że
siedzę na widowni. W czasie następnej odsłony facet obok spał, pary już nie
widziałem, mój horyzont zaczął się wyraźnie zawężać. Potem nie widziałem już
nawet faceta, po kolei zaczęły znikać widownia, scena, role... byłem tylko
ja jako niewidzialny obserwator, podglądacz cudzego życia, które rozgrywało
się przede mną. Oderwany od miejsca i czasu żyłem razem z bohaterami
rozgrywanej akcji. Ich życie stało się moim, moje częścią spektaklu...
Z hipnotycznego stanu wyrwały mnie brawa. Nie mogłem uwierzyć, że to już
koniec. Tak szybko?