🚀 go-pugleaf

W dniu 2014-05-17 19:19, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pani Ewa napisała:
>
>> Kilka lat temu dość często używane było w mediach słowo "nepotyzm"
>> w przesuniętym znaczeniu - jako załatwianie stanowisk znajomkom,
>> kolegom partyjnym.
> Przesuwanie trwało długo, jakieś pięć wieków. Współczesny słownik PWN
> podaje znaczenie "faworyzowanie krewnych i przyjaciół przy obsadzaniu
> wysokich stanowisk i rozdawaniu godności przez osoby wpływowe". To jest
> pierwsze znaczenie, ale piszą też o drugim. Trzynastotomowa encyklopedia
> tegoż PWN z roku 1966 również odnotowuje dwa znaczenia, ale inna tam ich
> kolejność. Przy tym współczesnym, jako drugie postawionym, nie ma nic
> na temat przyjaciół -- jest tylko "faworyzowanie krewnych przy rozdawniu
> godności lub wysokich stanowisk". Pierwszym jest to średniowieczne
> znaczenie.

Słownik PWN, którym dysponuję, podaje znaczenie "faworyzowanie krewnych 
przy rozdawniu godności lub wysokich stanowisk", a na początku wyjaśnia 
pochodzenie, jako że wzięło się od zwyczaju papieży. Ja się nie czepiam, 
żeby nepotyzm odnosił się wyłącznie do papieży, ale wszelką korupcję czy 
koterię nazywać nepotyzmem to chyba jednak nadużycie.

> A teraz może nam Pani powie, Pani Ewo, co też
> tam media ostatnio piszą na temat deregulacji zawodów?

A nie wiem, nie śledzę zbyt uważnie wiadomości w tej sprawie. Mam 
natomiast inną ciekawostkę, z dzisiaj. Otóż wypowiadała się w radiu 
przedstawicielka feministek o jakimś wydarzeniu, nad którym _matronat_ 
objęła jakaś pani profesor, czy ktoś taki. Nie wiem dokładnie o co 
chodziło, ani o kogo, ale zainteresowało mnie nowe słowo. Wpisane w 
google prowadzi oczywiście na strony feministyczne i antyhomofobiczne 
(jak jednym słowem nazwać taki ruch?). Matronat, hm, muszę przyznać, że 
kreatywność słowna pewnych środowisk mnie coraz bardziej zadziwia (to w 
sprawie "wypłodów współczesnych nazywaczy").


>  Jestem wnukiem amerykańskiej reemigrantki. Gdy w Europie porobiła się 
> bida, pradziadek mój załadował żonę i dzieci na furkę i kazał się 
> wieźć na stację galicyjskiej kolei żelaznej. Stamtąd pojechali do 
> któregoś z portów, nie wiem do którego. A dalej transatlantykiem, ku 
> Nowemu Jorkowi, w nieznane. Nie oni jedni taki los mieli. Tuż za nimi 
> w swój pierwszy rejs przez Atlantyk szedł Titanic. Nie doszedł -- im 
> gorzej się poszczęściło. A oni w Nowym Jorku zostali. Babcia moja lat 
> miała wtedy może z piętnaście. I zaczęło się. Do babci począł słać 
> listy dziadek. Starszy od niej ze dwa lata. Że on ją kocha. Że się z 
> nią ożeni. Że on jest tutaj, a ona tam i tak dłużej być nie może. 
> Dobrze musiał ten mój dziadunio pisać, bo już po dwóch latach z 
> okładem babcia powiedziała, że ona w tej Ameryce nie chce -- i zabrała 
> się na jeden ze statków wracający do Europy. Babcia nie pisała, za to 
> dużo opowiadała. A ja jako dziecko nieraz słuchałem. O tym, że na 
> transatlantyku szuzy stańcowała i musiała chodzić boso. O dżusach i 
> innych napitkach, co ich nazw już teraz nie pamiętam, też musiało być. 
> To było tak, jakby sceny z filmu z DiCaprio opisywała. Na statku tyle 
> rzeczy nowych, każda się jakoś nazywa, ale tylko po angielsku. Na te 
> znane taż współpasażerowie mówili inaczej. Tam na miejscu, w New Yorku 
> -- podobnie. Babcia chodziła stritem do szopu. Tylko w Galicji nic się 
> nie zmieniło. Tu babcia znów miała na nogach buty, nie szuzy. Chodziła 
> w nich po drogach, ścieżkach i ulicach. Bo stritów w Galicji nie ma. 
> Za to chleb jest, nie bred. Ta moja babcia, prosta przecież kobieta, 
> widziała, że w różnych miejscach na świecie rzeczy różnie wyglądaja -- 
> więc i nazywać mogą się inaczej. 

Ciekawa historia, w dodatku miłosna. Mam nadzieję, że pisze Pan książkę.
O mojej babci mogę powiedzieć tyle, że urodziwszy się pod zaborem 
pruskim, znała perfekcyjnie niemiecki, równocześnie z polskim 
oczywiście. Ja jednak nigdy nie słyszałam, żeby cokolwiek po niemiecku 
powiedziała. No, może jakiś wihajster jej się czasem wyrwał.

> To całkiem co innego niż to, co wyrabiają współcześni nam nazywacze. 
> Myśmy to ostatnio wypłodami nazwali. I tej nazwy się trzymajmy. Zgoda? 

Zgoda z Panem? - jak w dym.

Ewa