🚀 go-pugleaf

W dniu 2013-07-23 22:20, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pani Ewa napisała:
>
>>>>
>>>> Jak tak sobie poużywamy w tym wyżywaniu się, to na pewno się też zżyjemy.
>>> Sprawdziłem w swoich prywatnych archiwach -- od 22 września 2006 roku
>>> mogło to już nastąpić.
>> Zażył mnie Pan dokładnością swego archiwum. :)
> Godzina 12.55, sekund 14 -- pozwolę sobie rzecz całkiem uściślić.

/Niestety, nie mam aż tak dokładnej pamięci/

Czyżby połączyły nas "więzy krwi"?


>>>> Bo, jak to mówią, beczkę soli trzeba zjeść.
>>> Żeby nerki wykończyć?
>> A prawdziwy przyjaciel odda wtedy swoją.
> Odda, nie odda, może chociaż piwo postawi. Które spożyją z przyjacielem
> wraz. Na nerki ono też dobre. Może nawet lepsze, bo od razu na obie.
> A właściwie w tej sytuacji na cztery.

W tej sytuacji powinniśmy chyba zażyć wspólnego, najlepiej nawet 
grupowego, płukania żołądka.

>
>>>>>> Jak najbardziej! - bo chyba właśnie podawanie ma na myśli chirurg,
>>>>>> mówiąc "siostro, skalpel proszę".
>>>>> Ależ skąd! Chirurg ma myśleć o cięciu. Od myślenia o podawaniu jest
>>>>> instrumentariuszka.
>>>> Lepiej żeby za dużo nie myślała, tylko podawała jak należy.
>>> A jak on też zacznie ciąć nie myśląc? Wolę nie myśleć.
>> Pacjent mógłby tego nie przeżyć.
> Pacjent uśpiony. A jak śpi, to takich dramatów nie przeżywa.

Myli się Pan, zdarzają się ponoć nawet przeżycia duchowe.
Zwłaszcza kiedy lekarz nie myśli.

>
>>>>>>> Taka tradycja w medycynie -- leczy się kogoś, a nie siebie.
>>>>>> Oj, nie byłabym taka pewna z tą tradycją. Wszak już starożytni mawiali
>>>>>> "medice, cura te ipsum".
>>>>> Starożytni różnie mawiali, ale nie wszystko przetrwało do naszych czasów.
>>>>> To powiedzenie niczym szczególnym się nie wyróżnia. "Sam się pan wypchaj",
>>>>> "sam pan sobie wsadź" -- dzisiaj też tak odpowiadamy na propozycje różnych
>>>>> akwizytorów usług, którzy chcą nam dogodzić.
>>>> Jeszcze się taki nie urodził, który by wszystkim dogodził.
>>> Ale od tego zależy wysokość premii. Takie życie (bezprzedrostkowe).
>> A od wysokości premii często zależy jakość pożycia.
> Jak również spożycia.

Racja. I znowu wracamy do płukania żołądka.

>
>>> Medycyna notuje takie przypadki. Jednak w takich razach medykamenty
>>> mogą okazać się bezsilne. Chce Pani o tym porozmawiać?
>> Cały czas usiłuję.
> Nie wiem, czy moje starania na coś się zdadzą. Ale -- jak mawiali
> starożytni -- "anceps remedium melius quam nullum".

Zdają się, zdają, ale właśnie udaję się zażyć "otium negotii" lub "dolce 
far niente" (jak mawiają ich następcy), więc kurację tę z przykrością 
muszę przerwać.

> Bromek srebra był w papierze fotograficznym. Ale przyznam, że to co 
> się nagle wyłania z takiego papieru, potrafi człowieka zażyć. 

Prawda, też mam takie przeżycia za sobą.

>>> Sam? Proszę nie namawiać mnie do egoistycznych zachowań!
>> Można i wespół w zespół, by żądz moc móc wzmóc.
> Wzmóc? Tam było "zmóc" -- co sytuację zmienia, jak to się mówi, diametralnie.

Oczywiście ma Pan rację. Jak zwykle.
Mnie widocznie apetyt wzmaga w miarę jedzenia.

Ewa