🚀 go-pugleaf

Pani Ewa napisała:

>> Wyjątkowo. Ale to moja wina, przyznaję. I obiecuje poprawę -- będę
>> się starał z Pania nie zgadzać, kiedy to tylko będzie możliwe.
> Bardzo proszę, musimy przecież sobie poużywać, ile wlezie, skoro
> tylko nadarza się ciekawa okazja ku temu.

Ze zmianą przedrostków trzeba ostrożnie. Ani się człowiek nie obejrzy,
jak zacznie się wyżywać.

>> Można podawać nawet skalpel. Też służy leczeniu, więc na szeroką
>> definicję leku się załapuje.
> Jak najbardziej! - bo chyba właśnie podawanie ma na myśli chirurg,
> mówiąc "siostro, skalpel proszę".

Ależ skąd! Chirurg ma myśleć o cięciu. Od myślenia o podawaniu jest
instrumentariuszka.

>> Taka tradycja w medycynie -- leczy się kogoś, a nie siebie.
> Oj, nie byłabym taka pewna z tą tradycją. Wszak już starożytni mawiali
> "medice, cura te ipsum".

Starożytni różnie mawiali, ale nie wszystko przetrwało do naszych czasów.
To powiedzenie niczym szczególnym się nie wyróżnia. "Sam się pan wypchaj",
"sam pan sobie wsadź" -- dzisiaj też tak odpowiadamy na propozycje różnych
akwizytorów usług, którzy chcą nam dogodzić.

>> Lekarz z przychodni może przepisać komuś antybiotyk, a później ręka
>> mu nie zadrży przy opisywaniu sytuacji "podanie świdrygocykliny nie
>> spowodowało poprawy stanu chorego".
> Ponieważ podał lekarz, a pacjent być może wcale nie zażył, więc poprawy 
> nie doznał.

Zgodnie z fachową terminologią, lekarz *zapisuje* (panie doktorze, zapisze
mi pan te niebieskie, one mi pomagają?). Kiedyś rówiniez *ordynował*, ale
teraz to już chyba rzadziej. Natomiast w lecznictwie ambulatoryjnym, w
miejsce *podawania* oczekuje się *brania* leku (brom brała pani dzisiaj?).

>> No ba, i to jak ciekawy! Życia nie staje, żeby zgłębić do końca.
> Pożyjemy, zobaczymy.

Nim nie przeżyjemy, widzieć wszystkiego nie będziemy.

Jarek

-- 
wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy
hej hej la la la la hej hej hej