🚀 go-pugleaf

 "Radek"  napisał:
> Krystyna wrote:
> > "Ulica"
> >
> >  Stukot obcasów, zmęczone podeszwy szurały,
>
> Co znaczy "zmęczone podeszwy"? Biegały i dostały zadyszki? Równie
> dobrze, mogłyby być "zdyszane", jednak one przecież zaledwie "szurały".
> A zmęczeni byli przecież ludzie, prawda?

A zmęczonne to zniszczone, ha. Myślałam, że logiczna sprawa.

> Komuś, kto patrzy, a więc rejstruje owe "kadry" trudno by było na nich
> "zastygnąć". Chyba że wyszedłby z siebie i stanął obok...

a "zawiesić oko" ? Więc tu siostra cioteczna tego powiedzonka.

>
> >Ile
> > inspiracji w widokach, ile manierycznego bestialstwa,
>
> Mocna słowa: "manieryczne bestialstwo", jak dla mnie szczyt cynizmu. O
> czyje bestialstwo chodzi?
>
> >gdy zapisuje
> > się w pamięci największe tragedie.
>
> Czy bestialski jest ktoś zapisujący w pamięci największe tragedie?
> Jakie, czyje tragedie? Powyższemu zdaniu brak wewnętrznej logiki, jest
> jakieś puste, niedokończone; co chciałaś powiedzieć czytelnikowi?

żeby sobie dopowiedział. Tylko zaznaczyłam wcześniej -blizny, zabrudzone
spodnie, długie paznokcie, chodnikowe dziecko, narkomanka - bieda.
Bestialstwo to celowe wychwytywanie wzrokiem w tłumie osób biednych,
zaniedbanych, by siebie samego podnieść na duchu - "nie jest tak źle ze
mną".

> "Siwe odpryski życia" - dobre!

:)

> Jeżeli czytelnik zatrzyma się w tym miejscu zastanawiając się, czym jest
> krzywizna spojrzenia - to klapa, wybijasz go z rytmu i burzysz wizję
> ulicy. Zamiast w tle tworzyć obrazy, w których umieszczasz bohaterkę, na
> pierwszy plan wysuwasz "zmianę krzywizny spojrzenia". Wszystko inne
> zaczyna się na chwilę sypać. Nie można tego prościej ująć?

postaram się, ale nie było moim zadaniem ujmowac prosto, za bardzo się męczę
prostując tekst. Niech sobie leci tym stylem, tylko go muszę trochę za wodze
wziąć.

>> Gdyby nie postawna
> > sylwetka, mogłaby go posądzić o bycie kobietą, bo na ramionach wiły
> > się kosmyki, podskakując na wietrze, przechwytując małe, uparte
> > śnieżynki. Zza tej kotary
>
> Kotary włosów podskakujących na wietrze, czy kotary upartych śnieżynek?
> Jakiej TEJ kotary?

dzisiaj się tez tu zatrzymałam, gdy czytałam tekst powtórnie, zaznaczyłam do
poprawki. Kotara miała być włósów, ale popowiedziałeś ciekawe rozwiązanie,
dzięki.

>
> >migała delikatna twarz młodego mężczyzny.
> > Ester zaczęła mieć podejrzenia co do tej przypadkowości, jako
> > niezmiennego elementu krajobrazu. Gdy chciała to sprawdzić, mknąc w
> >  boczną uliczkę, nie zastawała już nikogo po wyjściu ze sklepu. I tak
> > było codziennie. Pewnego dnia zobaczyła go znowu naprzeciw
> > wystawowych neonów, pod girlandami świątecznych lampek za niebieskimi
> > szybami.  Podeszła zauroczona, przywarła twarzą do szkła, które
> > pokryło się parą oddechu, przechodząc w witrażowy szron. Te siwe
> > włosy na jej głowie spowiły się, wczepiły utęsknione
>
> Nie przesadzasz z egzaltacją?

ok, ale tylko od "te siwe włosy", poprzednie mieści się w normach mojego
smaku.

> Powycinaj wszystkie "te, tamte, tej, tego". Spuść z tonu, zamiast
> uzewnętrzniać własne emocje, pozwól czytelnikowi samemu poczuć - niech
> opowiadanie (short) wzbudzi emocje. Jeden poprawny, sugestywny obraz
> zadziała tysiąckroć bardziej niż dziesięć przymiotników i silnie
> nacechownych określeń. Schowaj się za słowami, panuj nad nimi, przemyśl,
> co piszesz kilka razy. Pisz, nie rzucaj w cholerę.

O! W ramki oprawiłam i czytam co 5 minut, żeby nie zapominać. A Ulicę
poprawię niebawem, ale efektami męczyć już nie będę. Dziękuję za komentarz.
I pozdrawiam
Krystyna